O gün bizim günümüzdür

Her ânını gözlüyoruz

O gün bizim günümüzdür

Zulmün kökü sökülecek

Küfrün beli bükülecek

Tüm yalanlar dökülecek

O gün bizim günümüzdür

Defter kitap açılınca

Günah sevap saçılınca

Sırat mizan geçilince

O gün bizim günümüzdür

Zindanlara atılsak da

Köle gibi satılsak da

Dar ağcında asılsak da

O gün bizim günümüzdür

Bin bir yalan bin bir hile

Bir gün biter bu gaile

Bugün sizin olsa bile

O gün bizim günümüzdür

Hem zalimsin hem diktatör

Dışın sadık için nankör

İnanmazsan bekle de gör

O gün bizim günümüzdür

O’ndan (cc) gelecekse çile

Biz talibiz bile bile

Hakkın inayeti ile

O gün bizim günümüzdür

Ebedi düğünümüzdür…

Akranlar sayarken yerdeki taşı
Parlak güneşlerle bağlanmış başı
En büyük veliye isim yoldaşı

Kutlu bir pehlivan Ceylan Çalışkan

Rahman seçer kulundan bazısını
Okutur insana öz mazisini
On beş günde çözmüş Dost yazısını
Dâhi bir kahraman Ceylan Çalışkan

İlkleri hep özler Çağlayan Volkan
Köklü bir sadakat, taptaze bir kan
Hüsrev’in Ruhunu aynen taşıyan
Tam bir Abdurrahman Ceylan Çalışkan

Muzdarib’e sırdaş olmuş babası
Perde gerisinde örnek çabası
Dedenin ettiği hayır duası
Bir ümmete ihsan Ceylan Çalışkan

İfsatçı zındıka oyunlar kurmuş
Gafil bir günahkâr salya savurmuş
Hakk’a küfredeni ağzından vurmuş
Şahlanmış küheylan Ceylan Çalışkan

Şartlanmış, kudurmuş, kokmuş gaile
Bir güne sığardı bir aylık çile

Adanmış fertlerden cesur aile

Soylu bir hanedan Ceylan Çalışkan
Bir kaza yaşandı köşe başında
Hüznü kaldı caddenin her taşında
Ölümsüz aşkıyla, cennet yaşında
Hakk’a vasıl olan Ceylan Çalışkan

Mümkün ve kolayken dünyevi servet
Cüzdanında yalnız Nur’a vekalet
Gözünde olmamış hiçbir etiket
Mü’min ve Müslüman Ceylan Çalışkan

Çatlamış gönüllerin abı hayatı olsan

Sıza sıza gelsen çağlasan yüreklerde

Derde derman gönle ilham olsan

Yürüdüğün yolların kaldırım taşları olsam

Ağlasam ağlasam yanaklarım ıslansa,

Olmaz ama olsa da rüyalarıma gelsen

Efendim desem ayaklarına kapansam

Dünya derdinde kayboldu ya benliğimiz

Yol gösterenim, elimden tutanım, sevdam

Bırakma bizi ne olur vazgeçme bizden

Sen olmazsan biz kayboluruz, yiteriz

Efendim baş tacım peygamberim

Sevdamın biricik rehberi sultanım

Ne desem boş, ne söylesem hiç

Salat ve selam sana her daim.

Her akşam yâdıma getirme gurbet

Bir değil ki derdi bu aciz kulun

Sabrımı oflarla bitirme gurbet

Mevla’dan geldiyse başımın tacı

Verdiyse O derdi, vardır ilacı

İçerim ne kadar olsa da acı

Tahrik edip isyan ettirme gurbet

Volkanlar kabardı dertli sinede

Kitleyip dişleri salmam yine de

Çok tecrübe ettim elli senede

Her acıyı akla getirme gurbet

Senin göbek adın keder ve hüzün

Dudağın gülse de yaşlıdır gözün

Şarkıların belli, hüzzamlı sözün

Yanık türküleri yaktırma gurbet

Hayat bilgisinden tam puan aldım

Gerçekle yüzleşip sınıfta kaldım

Senin bahanenden artık bunaldım

Garibi avare gezdirme gurbet

Fark ettim özlemin hepsi sılaymış

Ölümü başından savmak kolaymış

Yürekte tutuşmuş yanan çıraymış

Üflemekle sönmez, kandırma gurbet

Ufuklar kızıla boyanır akşam

Sesizce kıvrılır koynuma tasam

Bırak da çoşayım, çağlayıp taşam

Keder denizinde batırma gurbet

Hasrettir sılaya verdiğim mehir

Bahaneler engel derin bir nehir

Sıktıkça gırtlağım sıktı bu şehir

Canıma tak edip bıktırma gurbet

Beladan kurtulmaz bu garip başım

Yad elde nasipmiş ekmeğim aşım

Olur mu ölürsem bir mezar taşım

Şimdiden başıma diktirme gurbet

Nedendir bu keder gurbet elinde

Tın tın öter hasret gönül telinde

Ilık melteminde kara yelinde

Hüzünlü hüzünlü estirme gurbet

Senin bu yüreğin bağlamış nasır

Şefkatle okşasan bilmem kaç asır

Yine yumuşamaz yine muntasır

Sözün tamamını dedirtme gurbet

Ufkumu kaplıyor yar silüeti

Yaprakla rüzgârın varsa düeti

Hasretin en ağır budur külfeti

Üçü beşe katıp artırma gurbet

Alıp şu başımı gitsem buradan

Sıyrılıp sessizce geçsem aradan

Vuslat nasip etse Yüce Yaradan

Sen de aminleri sektirme gurbet

Sanırım yaklaştı mevsimin güzü

Yaprakların şimdi sarardı yüzü

Mecalsiz dizlere dağ oldu düzü

Yâre kavuşmadan devirme gurbet

Şüphem yok zerrece, hak benim yolum

Aldırmam kınasın hep sağım solum

Zorlama bükülmez bileğim kolum

Amansız üstüme seğirtme gurbet

Beklemedik nadan anlasın bizi

Eksiltmedik yârdan hiç sevgimizi

Takipteyiz hâlâ o kutlu izi

Ne olur bize mani olma gurbet

Küsünce dostlarım hep bir bir bana

Secde huzur verdi sıkılan cana

Sürdüm kervanımı geçtim yabana

Israrla kusura baktırma gurbet

Yağmaladı zalim dün evi barkı

Durdurdu ahenkle işleyen çarkı

Bir daha söylenmez sandı bu şarkı

Bu bandı geriye sardırma gurbet

Unumu savurdu toz etti zalim

Ekmeğim ocakta boz etti zalim

Asil soyumuzu yoz etti zalim

Daha fazla hanek ettirme gurbet

Kaza hikmetini anladım artık

Lüzumsuz sözleri sonladım artık

Kader sınavını onladım artık

Yeter artık, beni söyletme gurbet

Kimi evladına, kimi babaya

Kimi sofrasında bir tas çorbaya

Masum ile katil aynı torbaya

Beni daha fazla kızdırma gurbet

Koğuşlarda sıra sıra ranzalar döşeli,
İçeride insanlar, bazen hüzünlü bazen neşeli,
Bir sürü sorun var, hepsi üst üste döşeli,
Boş ver be! Koy çayı da içelim demli demli.

Gönüller umutlu, vicdanlar duru, alınlar ak,
Ağızlarda dualar, yalvar yakar, kurtar bizi Hakk.
Dayan kalbim dayan, çok az kaldı bak,
Sevdiklerin bekliyor seni, özlemler kucak kucak.

Kaderin cilvesi, Rabbim imtihan ediyor birazcık,
Her gece teheccüd, eller Allah’a duaya açık.
Ey sevgililer, biraz daha dayanın şurada kaldı azıcık,
Bir gün seslenecek gardiyan,’’Tahliye, haydi sen de çık.’’

Cennet ucuz, cehennem lüzumsuz değil demiş Bediüzzaman.
Başka türlü nasıl dengelenecek mahşerde mizan.
Yoksa nasıl dökülecek bütün günahlar, misli hazan.
Demek ki böyle istemiş; razıyız, ey bize bu yazıyı yazan.

En mutlu anda bile, gözden yaşlar akıyor,

Değil mi ki bizler hep, çileyi rahmet bildik,

O “mukaddes hüzün” ki, bize çok yakışıyor.

Bütün duygular bizi, hüzne doğru çekiyor,

Anne, dostlar ve sıla, gözümüzde tütüyor,

Vatan da kalan dostlar, kıvranırken dertlerle,

Hicret yolu bizlere, bin bir çile veriyor.

Allah’a binler şükür, bizler zalim değiliz,

Zulmedilen biz olduk, zulme taraf değiliz,

Ülkeyi pisletenler, “terörist” diyor bize,

Bizler birer “şakirdiz”, Tiranistler değiliz.

Gaybubette olanlar, sabır-dua bekliyor,

Meriç nehri durmadan, kan-kızılı akıyor,

Hicret’e azmedeni bilinmezler beklerken,

Hapiste olan dostlar dua dua kaynıyor.

Rabbim, Sen bizim için, yaralara merhemsin,

Rabbim, Sen bizim için, duada tek melcemsin,

Rabbim, Sen’i anmakla, secdem yakarış olur,

Rabbim, Sen bizim için, havada oksijensin.

Önder, artık konuşma, duanın vakti bu an,

Kalbin ve hal dilinle, durmadan Allah’ı an,

Efendimiz (sav) durmadan, başımızı okşarken,

Resȗl’e (sav) varmak için, bugün işte tam bu an.

Siz hiç;
Dönüp dönüp bakarak
Terk ettiniz mi bir şehri?

Kim bilir belki bir daha görmem diyerek,
Çocukluğunuz, ilk gençliğiniz
Orta yaşı geçirdiğiniz “siz”li sokaklardan
Kaçarcasına,
Koparcasına,
uzaklaşmak istediniz mi?

İki bavulla sınırlandırılmış aidiyetleriniz,
Aslında hiç sizin olmadığını anladığınız her şeyinizi,
çekmecelerde bırakıp da,
koparıldınız mı hatıralar halatıyla bağlandığınız ömür kıyınızdan…

Dalgaların arasında,
endişe kokusuyla mide bulantısı yaşarken,
“Tevekkeltüalallah” sırrına matuf,
“Hasbunallahu ve ni’mel vekil” sandalında,
Hangi kıyıya varacağınızı bilmeden,
Yüreğinizde;
varoluşun duygu karmaşası,
Zihniniz; muhakeme gücünden yoksun,
Sizi bunlara mecbur edenlere olanca öfkeye rağmen
Yol aldınız mı bilinmeyenler denizinde?

Ben aldım. Ben gittim. Ben kaldım aslında…

Gitmek eyleminin, kalmak olgusu olduğunu,
Vardığında, aslında varamadığını,
Yolun hakkının; varmak değil de sadece yol almak olduğunu…

Yapayalnızlık gürültüsü,
Girift kavramlar örgüsü,
Varlık sorgusu ve yokluk gerçeğinin,
Varlığımı canlandırdığını bu yolculukla anladım…

Yolun hakkı;
Sonra şükür
Sonra sükûn
Sonra dua

Ve bekleyişmiş, bildim…

O’ndan olur ücretimiz

Bela nedir sen bir düşün

Rab’den ayrı geçen günün

Talih kuşu kondu başa

Bunu sen de anlasana

Muhaceret geldi başa

Gitmek gerek koşa koşa

Duya duya bunu yaşa

Girmeyesin isyanlara

Sıfırlandın bilmelisin

Bir gariban mültecisin

Dün ne idim diyemezsin

Bunu veren yüce Rabbin

Yaklaş O’na yaklaş daim

İster zâkir ister sâim

Çam dağında yaşayanlar

Her dem Hakkı arayanlar

Tahta kulübede bir iz

Âlim olan derya deniz

Bak zalimler güruhuna

Girmiş günah havuzuna

Değiştiler dinlerini

Saray sandı inlerini

Yıkıldı bin yıllık töre

Çiğnendi göz göre göre

Bir devir ki zalimler çok

Vefa da yok hayâ da yok

Unutursam bu günleri

Oldum işte en rezili

Kuru ekmek de yesek biz

Sevgiden asla geçmeyiz

Hain desin o zalimler

Şeytanla yiyip içenler

Sussun dünya diyen dilim

Biraz gayret kardeşlerim

Sabır dedik hep bekledik

Artık hamde kilitlendik

Âlemi yaratan Rabbim

Hükmü yoktur sebeplerin

Ol deyince oluverir

Birden bahar geliverir

İmtihan bitmez bilesin

Vermeyince son nefesin

Bana düşen gerçek kulluk

Çalışınca olmaz yokluk

Bu yol resuller yoludur

Nimet ve mihnet doludur

Rabim çok zor bu imtihan

El aman, ya Rab, el aman!

Ayırma bizi kapından

Rızana ulaştırmadan

El aman, ya Rab, el aman!

Hakkın kapısında iki büklüm duruşuna,

Zulme karşı metin ve başın dik oluşuna,

Mütevekkil tavrına, vakarına vurgunum…

Hakkın sesi, edep abidesi lisanına,

Nezahet ve nezaket dolu gür hitabına,

Engin ilim, derin hikmet meşbu beyanına,

Sarsılmayan zengin muhakemene vurgunum…

Ümmetin ızdırabını taşıyan başına,

Kor gibi yüzünden aşağı akan yaşına,

Bakmayıp ne hastalığına ne de yaşına,

Çilelerle tuttuğun güreşine vurgunum…

Vurgunum vatana millete olan sevdana,

Başlar üstünde tutulası yüce davana,

Aldırmayıp nadanlara, Mevlâ’nın yoluna,

Azı dişlerinle sarılışına vurgunum…

Herkesi kucaklayan o engin şefkatine,

Okyanuslar kadar geniş ve derin kalbine,

Vefana, dostluğuna, eşsiz sadakatine,

İnce tevazu ve mahviyetine vurgunum…

Her hadisenin ardında Hakkı görüşüne,

Her handikabı inayetle çözüşüne,

Kahrın da lütfun da karşısında gülüşüne,

Tevekkül, tefviz, sika ve azmine vurgunum…

Bu benden acizdir söylemekten sevgisini,

Bilmem ki, ötede tanır mısın kıtmirini,

Sonsuz hamd ü sena Rabbime, bahşetti seni,

Rabbimin sadık kulu oluşuna vurgunum…

Silinen güneş renkli hayallerimizi

Meriç’te kararan hayatlarımızı

Bölündükçe çoğalan aşklarımızı

Ayrılırken kalkmayan ellerimizi

Sallanamayan mendillerimizi

Yaz dostum

Daha sözüm var âleme

Bitmedi diyeceklerim zalime

Dinlemiyorlar deme

Duyan var içindeki sessiz çığlıklarını

Gören var görmezden

gelindiğin yerde mutlak

Yaz dostum

Yaz ki uçup gitmesin söylediklerin

Yaz ki yükselsin bin dil olup yüce dergâha

Yaz ki devrilsin masum hayatları deviren bu devir

Yaz dostum yaz

Sürüm sürüm haysiyet derbeder onur

Bu çağ ifrit yangınları büyütür ocaklarımızda,

Ama her derde çare bulunur unutma

Sabrı tahsil ile mümkün Eyyüb olmak

Ne hükmü var Hak katında mensubiyetin

Sorulmuyor “yevme lâ yenfeu” da bu sual

Yıkıldı bu izmler sessizlik içinde dün

Şimdi yeni şeyler söyle uyutmasın beni

Sabahı aydınlatan güneş gibi olsun güftelerin 

Ne olur! Artık sustur şu çalan şarkıyı

Doğruysan çalışkansan neden derbeder bu nesil

Bir hatır üstüne işlenecek neyimiz kaldı

Her hâli uyumsuz bu mavalın

Keşkeler harman oldu bizim obada

İman etti mi menfaate bir çoban

Kurt kuzuya dünür gider akşamdan

Amma! Bunu da yaz

Hallenirsen kutlu hayallerin deminde

Saplar güneş mızrağını

simsiyah bulutların kara bağrına

Çekilir sisi Akdeniz’in o zaman

Ya sen kadar yeşerir her mevsim

Ya ben gibi dağılır temmuz

Göçten döner nazlı turnalar akın akın

Sahile vurmaz masum bedenler artık

Ve meltem değse üşüyen ben

Zemheride yorgansız sabahlarım

Soğuk kaldırım üstünde,

Artık bir yanım yaramaz çocuklar gibi

Halay çeker horon teperim

Her yanı kırılgan hayaller üstünde

İşte o zaman

Vakit kaybolur, umarsız ve gizli

Hani sessiz sözcükler gibi

Gece kaybolur, uykusuz ve sisli

Uyanır erkenden seher kuşları

Şehrin üstünde bir yeni gün açar

Kalır renk renk düşler, kaybolur gece

Ve artık vakit tamamdır

Damar damar çekilir kanı gecenin

Kahırla höykürür yalnızlaşan efkâr

Zırlar bağrını döve döve karanlık

Ne çok yorgun sevinçler yaşarız biz o gün

Çözülür dili sessiz şeytanların

Avare kalır fitne ve fesat

Kemirir tırnaklarını haset

Yaz dostum, yaz…

Ah edip gecelerde oda yandın Yakub gibi

Vermez idin sana kalsa göz nurun nadanlara

Takdire inkıyad yoluna vardın Yakub gibi

Çekilip hüzn evine dün u günler ah u enin

Ağlayıp giryeler içinde kaldın Yakub gibi

Anlamadı nadanlar neden ağlar Yakub Nebi

Anlamadı yine nadanlar seni Yakub gibi

Peygamber mirasıdır ümmetine hüzn-ü Yakub

Yakışır ol Pir’e de çeşm-i giryan Yakub gibi

‘La tedhulu min babin vahidin’ dedin, dinlemedik

Öz evladınla da imtihan oldun Yakub gibi

‘Ve ma uğni anküm min-Allahi min şey’ sırrınca

‘İni’l-hükmü illa lillahi’ dedin Yakub gibi

Gün gelir Hak yeniden Yusufların ikbalini

Gösterir, ihsan eder, kavuşturur Yakub gibi

Az dağınık güller gibi efsunlu

Ne gök yurduna minnet eder gayrı

Ne kökleri kadar kahırsızdır hayrı

Soğuk sözcüklere uzağım bu mevsim

Bir yanımda kırgın çiçekler

Bir yanım uçurum bir yanım dağ

Bir yanım pörsümüş mazi

Bir yanım umutlar diyarı ati

Soğuk kaldırımlara uzağım bu mevsim,

Bir şehrin orta yerinde

Avare gezinip durur hayaller

Gizler nefretini süslü cümleler

Hakikat urbasında yalan bedenler

Zalimin dilinde hep aynı öykü

Beytin redifi kafiyesi mağduriyet

Arkadan yırtılmış Yusuf’un gömleği

Neylersin hakkın dili bağlanmış 

Ah bu Züleyha şehri!

Gün batımıyla başlar bu kıyamet

Hafakanlar çöker cinnet misali

Çelişki içinde büyüyen hayret

Şehre bir yeni sis düşer de büyür

Bir fener yanar ta İskenderiye şehrinde

Arsız fırtınalar vurup geçer ummanı

Ya Akdeniz kuşları gibi dağılır şehirde

Ya ben gibi vurulup büyür çelişki içinde

Arsız şarkılar dinliyorum gayri ey hafız

Arık ne ben şairim

Ne o kadın, Züleyha gibi âşık

Çek göğün örtüsünü üstümden

Yıldızlara ayandır sırlarım

Anlayan kalmadı beni bu diyarda

Söndür mumunu âlemin ey hafız

Zamana hüküm giydirip içilmez zehir

Bir rüya ile uslanır mı Züleyha derdi

Ne tükenir tayfı yandıkça fenerin

Ne aydınlanır ifrit denizinde yollar

Neyim ben?

Her basamakta ayrı bir çelişki

Uyanmak değilse çare

Niçin çekilir göğe siyah

Bilmek acıyla yoğrulmuş dilidir zehrin

Nedir ayrışan?

Ben miyim çelişki?

İki harf ile düşer peşinden isyanlar

Ne hüküm dinler gönlüm

Ne hayalin ötesine uzanır zihnim

Hep hülyalarla sabahlar geceler

Ne gök açılır ne yol verir

Her günün ötesinde aynı hüsran

Siyahın koynunda uyurken efkâr ı zehrin

Beyazlık üstünde uyanan tayflar olmalı

Sancıyla her doğum öncesi devrin

Sessizce büyüyen dertler olmal