Bot için harcayıp cepteki nakdi
Umuda yolculuk bir gece vakti
Kara haber ilk kez böyle gecikti
Denizden derindir zindanım bugün

Hüseyn’e ağlarken Güllerin Şahı
Dalga dalga masum goncanın ahı

Zehir oldu kara günün sabahı
Tırpanlar altında fidanım bugün

Hüner midir bilmem mersiye yazmak
Karanlığı yermek, ampule kızmak
Kulak ver hayata, sahili gez, bak
En fasih lisandır bedenim bugün

Benzerken talihin mazlum vatana
Hatıran ışıktır her kahramana
Feridun’um nasıl kıydılar sana
Yâd ellerde medfûn mâdenim bugün

Bugünler mi susar, tarih mi yazar
Toprak mı, deniz mi en güzel mezar
Dünya diken toyu, ukba lalezar
Allah’a emanet vatanım bugün

Feridun, tenkilden kaçarken tüm fertleriyle Ege’de boğulan Maden ailesinin tek oğlu. Kiraladıkları botla denize açıldıktan sonra aileyle bir daha irtibat kurulamadı. Acı haber aile sulara gömüldükten 22 gün sonra, baba Hüseyin Maden, kızı Nadire ve Feridun’un naaşlarının Midilli Adası sahillerine vurmasıyla netleşti ve cenazeler adaya defnedildi. Anne Nur Maden ve ailenin diğer kızı Bahar’ın cesetlerini ise Ege Denizi geri vermedi.
Ruhları şâd olsun.

Ne sana ne sahibine doyulmaz
İklimine giren talihsiz olmaz
Menziline varır, yollarda kalmaz
Sahibin ne güzel, sen ne güzelsin

Her mevsim bahardır senin iklimin
En hasını yaşatırsın sevginin
Dermanı olursun her bir dertlinin
Sahibin ne güzel, sen ne güzelsin

Sevdan ateş olur, yürekler yakar
Sana uğrayan yol cennete çıkar
Dağın taşın ovan oban gül kokar
Sahibin ne güzel, sen ne güzelsin

Uhud dağı incilerle bezenmiş
Misafirin insmiş, cinmiş, melekmiş
Bir karış toprağın dünyaya denkmiş
Sahibin ne güzel, sen ne güzelsin

Yetmiş iki millet sende buluşur
Yanık sineler, huzura kavuşur
Arz ve sema karşılıklı konuşur
Sahibin ne güzel, sen ne güzelsin

Her mevsim seninle bahara döner
İlhadın yaktığı ateşler söner
Bağında bahçende bülbüller öter
Sahibin ne güzel, sen ne güzelsin

Resûlullah’ı bağrında saklarsın
Hasretinle gönülleri yakarsın
Bir ömür aradığımız leylasın
Sahibin ne güzel, sen ne güzelsin

Kara zindan bakar Karadeniz’e
Dalgası ters vurdu masum ikize
Ana-evlat gelemeden diz dize
Durmaz, durmaz ağlar Nurlu Hayatlar

Nursuz akrabanın yalan beyanı
Mezalimde geçti meşhur zindanı
Ablam, cehalete sorma vicdanı
Bin senelik yaslar, Nurlu Hayatlar

Bizzat hükümdarlar eşkıya oldu
Gammazlar tatmini ihbarda buldu
Zalim senelerde bir rüya oldu
En küllî esaslar, Nurlu Hayatlar

İnsan yolcu, her dem gider de gider
Tecrübeden tecrübeye göç eder
Bu hayat, bu çile olur mu heder?
Kısmette neler var, Nurlu Hayatlar…

Dalında durmayan yaprağa mı küseyim ben şimdi

Yoksa yaprağı bağrına basmayan toprağa mı

Kokusunu uzaklardan duyduğum

Bahara mı küseyim

Yoksa ömrümü vuran kıymet bilmez hazana mı

Dalımı kıran hoyrat rüzgâra mı küseyim ben şimdi

Yoksa ışığın yolunu bulamayan sabaha mı

Gökteki aya mı küseyim 

Yurdundan sürülmüş binlerce cana mı

Yoksa hayra yorduğum en güzel rüyaya mı

Vefasız dünyaya mı küseyim ben şimdi 

Meriç’in kıyısında yatan yavruya mı

Yoksa anne diye bağrına basmış soğuk suya mı

İki dünyası da berbat zalim sultana mı küseyim ben şimdi 

Yoksa içinde Yusuf’u saklayan karanlık zindana mı

Sinemi yakan çetin bir hasret

Uzaklardan seslense de gönül verenlere, yılma sabret 

Ciğerimi yakana mı küseyim ben şimdi

Yoksa kardeşlerimden beni unutana mı

Dipsiz kuyuya mı küseyim ben şimdi 

Menfaati için dünyaları yıkana mı

Yoksa nemrudun peşinde ateşleri yakana mı

İnsanlığını satana mı küseyim ben şimdi 

Boğulurken masumiyet, kaygısız yatana mı

Dert katana mı küseyim ben şimdi

Derdime müsebbip olana mı

Yoksa kıyıp da bir kenara atana mı

Mevsimin kışıydı, esti sert bir rüzgâr 

Dalında durmayan yaprağa mı küseyim ben şimdi

Yoksa yaprağı bağrına basmayan toprağa mı

Kokusunu uzaklardan duyduğum

Bahara mı küseyim ben şimdi

Yoksa baharı duyup da yolunda durmayana mı

Açsın diye duaya durduğum zamana mı küseyim ben şimdi

Yoksa dalında güneş görmeyen goncaya mı

Kutlu bir sevdaya mı küseyim ben şimdi

Yoksa beklemeyi bilmeyen yolcuya mı

İçimdeki Yusuf bekleyen sabırsız Züleyha’ya mı küseyim ben şimdi 

Yoksa zulmü seyreden koca dünyaya mı

Şakaklarımda zonklayan sancıya mı küseyim ben şimdi 

Yoksa umudumu misafir ettiğim hancıya mı?

Kıssa bu ya Bize düştü almak hisse

Bir baba ki ‘Ebun Rahîm’ nâm yüreği memlû hiss

Cân u tenden öte kuzusuna erzeli umûrda eriştiyse

Varta-ı evvelde evlâd-ı yârine sürgünü Hüda emrettiyse

Ve varta-i sâni gayri zî zer’ bir çöle 

Bir damla su dahî olmayan o mahrûm ele

Bir kervanın dahî geçmediği o ibtilâ ile

Hiç tereddüt etmeden canını bırakıverir öyle

Nihâyet dâsitânî varta-i sâlis gelip çatıverir 

Hüda Rikkatli Babaya hak bir rüyâ gösterir

Rüyasında gözbebesini kesmesi emredilir

Hele bakın Rahman has kullarına ne işler ettirir

Ey yüreği tir tir re’fet âbidesi devâsa baba 

Kendine rağmen söyler semina ve eta’nâ

Bilâ tereddüt terk eder canını çölâsâ diyâra

Ey Hasbiye’nin Şâhı henîen merîâ sana

Ve hâlini anlatır hâl ehli dert ortağına 

Devâsâ Kâmet Yavrun teselli eyler Sana

Ey Babacım! Sana emredileni hadi yapsana

İnşaallah bulacaksın Beni sabır âbidesi bu âna

‘Merhametli Baba’ İbrâhîm hâli pürmelâlin ibret

Dayadı boynuna dev kayaları indiren hançer

Şak deyip kesmesi gerek boynu! Kesmedi hayret

Bedeline Rahman bir koyun kes hemen der

Çağları savuran bu dehşetengiz vâkıa ibret 

Kurbân Bayramı nâm müminlere armağan

Cây ı hayret ki vesîle i kurbete bedel Yed-i Kudret

Bedeli hubâna kurbandan aktı kurbete kan

Babacık muvakkat firakı Allah emrettiyse

Murâdı murâdım boynum kıldan da ince

Maiyyeti gülşenimizi ihyâ etti neredeyse

İkbâlimize ân be an yakınlaşır dönence

Rabbim kalplerimizde Allah içinliği yoklar

Bazen keskin bıçaklar bazen amansız oklar

Kesip atar muhabbetine mâniayı beytini paklar

Bazen muk’ap hasret hicranıyla ayırıp şoklar

Gülsîmandan derûnuma işmar çakan âfitâp

Ne tende cân bırakır ne yolda girdap

Rikkatim umudum olur taptaze mehtap

Gül güler o gülünce taşar çehresi sevtâp 

Saçın değse tenine gülyüzlü bebek

Nâdide bir hediye nâzenin bir kelebek

Gerer kanatlarını desen desen öbek öbek

Bir kav kaynar derûnda, dilde ninni ebebek

Gel ey delik deşik gönül huzûr-u Huzûra varak

Bir kırık testi abı hayat sunalım içre kâse-i altın varak

Bineğimiz kurbanımız olsun misal-i yedi kanatlı Burak

Kessin atsın batnından ukdeni büyülü orak

Atlas ipeklere sarılı bebek her yanın halayık

Kanlı urganlar boynuma gözler fersiz bayık

Kara geceler adına hece hece sayık

Meslek i Şâh ı hasbiye bizeymiş en lâyık

Cennetâsâ hanede kimi baba; kimi evlât

Rahman has kullarına altın hasırlar örer

Gökkubbe çın çın Allah için severler heyhât

Yevm-i kıyâmette Rahman yeri göğü dürer

Bağçaya iner mâi zülâl acısı tatlanır göver

Gurûbumun bulutu tozpembe bakır göğer

Mihnesi îlân-ı aşkıdır verese-i arzı böyle över

Olsun aytenli bebek Rabb bizi sevsin yeter

Şâhid ol ins u cân,sâhit ol hacer u eşcâr

Bahtımıza düştü olmak kâr içre kârlı tüccâr

Gözsüzlere pinhân idi esrâr onlar ki füccâr

Görenlere âyân imiş kılındık onlara câr

Rahmanın has kulları işte sizde tümen

Gayri bir kulaç daha yaklaştık sürûruma değmen

Yabanlarımdan arındırır haşîn taştan değirmen

Huzûru Kibriyâda gayri başını eğdirmen

Derûn u zihnim aklım kemirir bir güve 

Ruhuma paydos der kırlarda dolaşan âzâde küheylân

Hâlisâne kara sevdâyı İndinde mahsus öve

Gözselim arşa vardı zâlim kavme lânet boşalttı âsumân

Ufaldım ufalandım sükût ettim fikdanlığa

Kutb u acziyetime şâhit melâike i hafaza 

Mümkünât yok sandım Allah muhafaza

İmanım çekti dehlizden gösterdi bir yakaza

Ân-ı âteşîn firakta başım düştü önüme!

Sekte i kalbim oldu bakamadım yüzüne

Sanki kopamam; ömrümden gitti bin sene

Nazarım sakınırım ağlamasın gözlerin diye

Anılar zift gibi etrafıma ördü heyulâ bir koza

Ya ecelim olacak; yahut bir basamak arşıma 

Kâh yırtar kâh düşer öylece bîçâre eller ağa

Rahmanın saldığı ip hablullâh ferecim ola

Babacık hadi evimize gidelim dedi inledi gök kubbe

Ey Rûh u Revânım (sav) içimde zakkumdan habbe

İçime vesvese geldi ânında şeytandan lümme 

Bastırdı ânında şeytanı melekten ilhâm lümme

Beytine çöktü Bilâlin bağrına konan kaya 

İbitilâm intihâr-ı neş’em oldu okundu salâm

Kefen bezim biçti gece çenem açık kalmaya

Kıldırsın melâike namazım fevk-i musallâm

Vefâli vâlidem siper fidanına; oldu payanda

Kucağı bebek dolu gencecik gelinler her yanda

Zülmün üryân hükemâsı deldiyse teraziyi 

Kavli leyyine metânet düştü bu meyanda

Zihnimde med- cezirler nihayet etti incirâr

Dua dua yalvardık dehâlet içûn meal ebrâr

Döne döne savaşan aslan haydâr ı kerrâr

Ehlime nöbet tutmuş eşikte vefâ ende Yâr

Ey oğulcuğum! Bilirsin nedir vasiyyet-i Lokmâniye

Evvelâ başlar aslâ Allah’a şirk koşma diye

Ve nehyi isyan-ı vâlideyni sayar sâniyen

Ammâ isyanı emrederlerse o vakit itaat etme

Karşında dikili zulmün devâsâ şirk taşı

Çaldığı minareden hayâ etmez dimdiktir başı

Uydurduğu kılıfının semeresini yer ağulu aşı

Yağmurdan nem kapmaz kupkuru gözyaşı

Yağmalanmış mefkûrem götürür taht ı revân

Gâm u tesvîşin rûşen kıl Yâre devasına yok gümân

Uzanır istikbâlden bir el ışıktan anafor sanki

Tân eylerken vakit fevt etme ol yola revân

Bir devrin bitişine şâhittir bağrımdaki mızrak

Ehâd Ehâd der inleyen bedenimi dilen demir tarak

Katil engerek ensene bırakmışsa zehrini,

İsyânı temizler rahmet inen kara toprak

Bataklığa döner indikçe içimdeki haşin sağnak

Kaçamam kendimden çepeçevre esir eder kasnak

Elbet durulunca feyzi zuhur eder münbit zemin

Sana olur enîs u celîs sana olur rengin barınak

Bir inayet beklentisi ayakta tutar titrek bacakları

Bir çiçek zemzemesi yeryüzü sofrasında

Sarar bahara mühürlü sineleri kucakları

Bir cûş u hurûş bir alayiş esir alır ânında

Bereketinle çağlar çağlayanım ba’d ı kahtında

Bir nazarın deler çağları kâinat sathında

Âyinemize Sen yansır muhâl mümkîn olur

Teveccühüne yanmışlar erer murâda tahtında

Bir bebeğin gözünden akan sağnak sağnak yaş

Gayrı gayrete dokunmuştur secdede çiğnenen baş

Cibrîl i Emîn’in göğsüne düştü kâinatı saran kanat

Yüzsüzlere hicâb biçer hal diliyle canhıraş

İndi gaybın tenteneli perdesi her uzuv dolu iz’an

Meşreb-i insaf üzre sülûk eden etmez sûi zân

Ne hadleri aşar yikanlar erdem köşebentini

Yakîne kıvam verir fokurdayan kazan

Son Nebi’ye (sav) yükselir sath ı arzdan salavat

Kurtuluş fermânı bu icâbet i Rahmana halat

Yıldırımlar temizler fesâd-i arzı arza uzanır

Ölümüne tutunan topluca maiyyete erer heyhât

Avâlimler arasında uzanan kırmızı bir halı,

Seviye i kalb u rûh erlerine lâhûtî olmalı

Sırat üzre serili Allah için sevenleri taşır

Meâliye müştâk ruhlar uçan halıyla uçmalı

Büşrâ size ey gurebâ! Hudâ etti mahzı hayr takdîr

Cümle kâinat ins cân eyledi size takdîr

Tekdîr onlara takdîr size henîen lekum

Kurtuldunuz korkusundan ya etse tekdîr

Sabreyle ey dîl i mecrûh! Etme şikeste zâr

Semere-i sabırla avun koyverme bîzâr 

Elbet Hudâ beyâdı da sevâdı da yazar

Yalvarıp varalım vuslat mahalli lâlezâr

Mangal yürekli bebem annene iyi bak

Vuslat yakın mı bilmem Hak eyleye yazımızı ak

Yarınlar sensin bilesin!Kalmasın gizli sak

Hak uğruna aşka ancağı göndere tak

Zalimin zulmü yaman, mazlumlarsa inliyor
Her hakkı sahibine veren sensin dediler

Bozkıra döndü dünya, rahmetten çok uzağız
Rahmet olup her yana yağan sensin dediler

Yokluğun girdabında kıvranıyor ruhumuz
Ebede giden yolu açan sensin dediler

Kurudu bağlarımız, soldu çiçeklerimiz
Solmadan pörsümeden kalan sensin dediler

Abus çehrelilere, kin dolu sinelere
Tatlı meltemler ile giren sensin dediler

Âlem sana hayrandır, âlem sana medyundur
Gönüllerde saltanat kuran sensin dediler

Hakkı tutup kaldırıp başlara taç ederek
Küfrün ağzına kilit vuran sensin dediler

Sensiz geceler uzun, rüyalar kabus dolu
Düşlerimizi hayra yoran sensin dediler

Ayakların nereye basarsa yeşeriyor
Ardı sıra mis gibi kokan sensin dediler

Sensiz yalnız biz değil, bütün insanlık yetim
Gözlerimizden yaşı silen sensin dediler

Kalplerimiz muzdarip, dinmiyor iniltisi
Bu sessiz çığlıkları duyan sensin dediler

Sana iştiyak duyar bütün güller çiçekler
Yeni bir bahar faslı açan sensin dediler

Akıt ırmaklarını, dinsin susuzluğumuz
Cennet kevserlerini sunan sensin dediler

Nereden geliyoruz, nereye gidiyoruz
Karmaşık bilmeceyi çözen sensin dediler

Ötelere has rengi solmayan mânâları
Varlığın çehresine çalan sensin dediler

Kar yağar dolu yağar fırtına yaman olur
Önümüzde rehberlik yapan sensin dediler

Can u gönülden aşkla çağrıldığın her yere
Allah’ın ihsanıyla gelen sensin dediler

Işığa hasret kalmış karanlık dünyalara
Atını mahmuzlayıp süren sensin dediler

Eskimeyen şarkının sazı sözü sendedir
Diliyle inci mercan döken sensin dediler 
Nefsim amansız düşman ruhumu kemiriyor
Davayı ilmek ilmek ören sensin dediler

Bir gün omuzlanacak sahipsiz boyunduruk
Zulmü kökünden silip atan sensin dediler

Başka renk, başka desen, dünya şekilleniyor
Tarihi yeni baştan yazan sensin dediler

Karanlık son deminde, ufuklar ağrıyor
Felaketzede asra gülen sensin dediler

Seniyye-i Veda’dan doğmanı bekliyoruz
Çok uzak diyarlardan gelen sensin dediler 

Paylaşım bir videoydu. Güne özel yazılmış bir şarkı ve eşlik eden dört kız çocuğu. Görünüşlerinin anlattığı kadarıyla Afrikalı, Güney Amerikalı, Uzak Doğulu ve Orta Doğulu dört kız çocuğu. Videonun ana teması “kız çocuklarının okula gitmesinin önemi.”

Videoyu tekrar tekrar izledim. Fark ettim ki defalarca sebepsiz bir gülümseme ile izlememin sebebi var; ablalarım… Evet, bu video bana ablalarımı çağrıştırmıştı, çünkü okumak ve üniversite deyince aklıma ilk gelen husustur; o zamanki kızlar, yani ablalarım. Hayatıma bir şekilde değmiş, değiştirmiş, güzelleştirmiş, kimi zaman zorlaştırmış, ufuk açmış, bazen limitler koymama sebep olmuş ablalarım…

Hepinizi seviyorum, çünkü biliyorum ki 80 sonrası kızların okumasında en önemli katalizör sizdiniz. Başlaması için motive ederek, devam etmesi için destek vererek…

Binlerce aile sizlere güvenerek kızlarını üniversiteye, terör var demeden doğuya, şehir hayatında kaybolur demeden batıya gönderdi. Biliyorum, çünkü ben de o kızlardan biriyim.

Aileler kızlarını üniversiteye yazdırmaya, “Orada mutlaka ablalar vardır” diyerek yola çıktı.
“Ben başka yere güvenemem; kızımın burada kalmasını istiyorum” cümlesini ne çok kez duymuştur yurt müdürü, ev sorumlusu kız kardeşlerim.

Evini, yurt odasını paylaştığı kız kardeşi, harama girmesin diye dualar eden, aralarındaki uhuvvet artsın diye “melekçilik” oynayan (bilenler gülümsedi bile), kız kardeşinde gördüğü bir durumu, gönül kırmadan nasıl ifade etsem, diye karnına ağrılar giren…

Tatilini, cep harçlığını, sabrını, enerjisini kız kardeşleri için gönüllü olarak veren… Ablalarım, kız kardeşlerim sizleri çok seviyorum. (Size olan sevgim bana bazı şeyleri hatırlatma gereği uyandırdı, kusurum varsa hakkınızı helal edin).

Derdim sadece geçmişe güzellemeler yapıp ruhları kısa süre de olsa andan uzaklaştırarak rahatlatmak değil. Tam aksine amacım; nerdeyse üç nesil boyunca kız çocuklarının Müslüman bir coğrafyada okumalarına vesile olduğunuzu hatırlatarak, geçmişin gücünü kendi geleceğinizin bugününde ve her gününde kullanmanıza vesile olmak. Çünkü sizin yaptıklarınız, sosyolojik çapta devrim niteliğinde. Abartmıyorum; dünyada kızların eğitimini neredeyse hayatının gayesi haline getirmiş kaç kişi var?

Sizler yüzbinlerce kızın okumasına; bazen bisküvili pasta yaparak, bazen matematik anlatarak, bazen dua ederek, bazen naz çekerek, bazen de harcamanızdan kısıp burs vererek vesile oldunuz. Bunları şimdiki halinizden daha tecrübesizken başardınız.
Hâl böyleyken, şimdi neler yapabileceğiniz benim hayal dünyama sığmaz…

Bırakın geride kalanları, bırakın eski unvanları, önlükleri, evleri, mutfak eşyalarını…

Bu yükleri taşırken geleceğinizi yeniden inşa edemezsiniz çünkü.

Yüzbinlerce kızın okumasına vesile oldunuz, şimdi kendinize vesile olun. Tekrar kendiniz olduğunuzda göreceksiniz o devrimi tekrar yaşar hale geldiğinizi.

Evet, şimdi kim bilir, bu yazıyı hangi aklınıza gelmeyecek yerlerde, hangi şartlarda okuyorsunuz, dinliyorsunuz.
Yaşadıklarımız, yaşananlar…
Çok acı, biliyorum, çok acı…

Geride bıraktıklarımız, hala kopamadıklarımız, zorla elimizden alınanlar, maruz bırakıldıklarımız… Yüreğimiz daralıyor…

Ama düşünün Hypatia’yı, Marie Curie’yi, Hz. Hacer’i, Katherine Johnson’ı ve en çok da o kızı, yani diğer kız kardeşleri için (büyük ihtimalle krem renkli pardösüsüyle) oradan oraya koşturan kendinizi. Ne yapardı bu kız kardeşlerimiz şu an bizim yerimizde olsalardı, neleri yapmamızı öğütlerlerdi?

Herhalde Hz. Hacer bize, “Otur oturduğun yerde, yerden su mu çıkacak sanki?” demezdi…
‘Bir yıl sonraki sen’ kapıdan gelip şu andan itibaren yaptığın bir şey için sana teşekkür etse, bu ne olurdu? Onu katmaya başla hayatına. Herhalde, yapmadığın şeyleri, yapmamaya devam etmen bir çözüm değil.

Sevgili ablalarım, kız kardeşlerim; hepinizi içinizdeki (oluşturucu, dönüştürücü, iyileştirici, geliştirici, güzelleştirici) gücü uyandırmak için öpüyorum… 

Sevgiyle…

Geçen yıl dünya kız çocukları gününde yazdığım yazı…
Ablalara ve hepimizin içindeki kafası karışık, muhtemelen saçı da karışık kıza, armağan ediyorum…

Hayat çizgisinde önemli değişikliklere yol açacak bir başlangıca doğru yürüdüğünün farkında bile değildi. Buraya arkadaşlarıyla girdiği bir iddiayı kazanmak için gelmişti. Bu insanlar hakkında çok şey söylenmişti kendisine, enteresan senaryolardan bahsedilmişti her fırsatta. İçeriye adımını attığından bu yana, kafasında daha önceden oluşan şablonlarla, gördükleri arasındaki tezadın şaşkınlığını yaşıyor, geliş sebebinden dolayı, belli belirsiz bir pişmanlık duygusunun bütün ruhunu sarmakta olduğunu hissediyordu. Amacı bazı konuları soruyormuş gibi yapıp görevlilerle alay etmekti. Daha sonra da muzaffer bir komutan edasıyla dışarı çıkıp kendisini bekleyen arkadaşlarına: “Gördünüz mü? Hani içeriye giremezdim!” diye bağırıp ardından da Erol’a: “Hadi bakalım, tatlılar senden” diyebilmekti. Fakat içeriye girince duyduğu, ama bir anlam veremediği heyecan ve mahcubiyet, o şımarık kızı götürmüş, yerine sessiz, çekingen bir genç kız getirmişti.

Bir süre ortalığı süzdükten sonra, danışmada oturan şık giyimli, nazik görünümlü gence doğru yürüdü ağır ağır ve tedirgin bir ses tonuyla: “Affedersiniz, yetkili biriyle görüşebilir miyim?” dedi. Genç: “Hoş geldiniz, isminizi ve hangi konuda görüşmek istediğinizi öğrenebilir miyim?” diye sordu samimi bir tavırla. Genç kız bir an sessiz kaldı: “Hayret, hiç de anlatıldığı gibi davranmıyorlar. Benzer yerlerde eşine az rastlanır bir incelik seziliyor bunlarda. Üstelik dış görünümüme de aldırmadılar” diye geçirdi içinden. Görevli, sorusuna cevap verilmediği hâlde, sabırsızlık göstermeden, yüzündeki tebessümü değiştirmeden bekliyordu. Genç kız birden daldığı düşüncelerden sıyrıldı, karşısındaki insanı beklettiği için mahcup bir ses tonuyla: “İsmim Serap Yılmaz, kursunuz hakkında bilgi alacaktım” diyebildi. Genç eliyle yol göstererek: “Buyurun efendim. Sizi Hüseyin Varol Bey’le görüştüreyim” dedi. Genç kız oldukça heyecanlanmıştı. Böyle bir işe kalkıştığı için kendine kızıyor, bir yandan da: “Heyecanlanacak ne var? Alt tarafı bilgi alacağım. Beni kesecek değiller ya!” diyordu kendi kendine.

İçeri girdiğinde Hüseyin Bey, ayağa kalkarak karşıladı kendisini. Olgun ve saygı uyandıran bir görünümü vardı. Davranışları yapmacıklıktan uzaktı. Samimîive etkileyici bir ses tonuyla: “Hoş geldiniz. Buyurun oturun lütfen. Sizi birkaç dakika bekleteceğim için özür diliyorum. Yarım kalan bir telefon görüşmemi tamamlamam gerekiyor” dedi. Genç kız, o an masanın üzerinde açık duran telefonu fark etti ve sessizce kendisine gösterilen yere oturdu. Bu karşılama, Serap’ı ister istemez babasıyla geçen yıl yaşadıkları bir olaya götürmüştü. Odasına girdikleri bir yönetici dakikalarca onları fark etmemiş gibi davranmış, uzun süren telefon konuşması bittikten sonra, gözlüklerini ağır hareketlerle takıp bir yerlere uzun uzun notlar almış, işi bitince de kaşlarını kaldırarak: “Ne var, ne istiyorsunuz?” diye sormuştu. Bu duruma çok sinirlenen babası: “Beyefendi, bizi tam on dakikadır ayakta bekletiyorsunuz; hiç olmazsa bir el işaretiyle yer gösterebilirdiniz. Anlaşılıyor ki çok önemli işleriniz var ve çok meşgulsünüz. Sizi daha fazla rahatsız etmeyelim!” demiş ve baba kız verilecek cevabı beklemeden dışarı çıkmışlardı. Oysa haklarında oldukça olumsuz kanaate sahip olduğu bu insanlar davranışlarıyla, o ana kadarki düşüncelerini ve şartlı bakışını alt üst etmişlerdi. İnsanlara karşı peşin hükümle yaklaşmanın ne kadar yanlış olduğunu düşündü. Sözden çok davranışın ne kadar etkili bir dil olduğunu fark etti bir anda. Evet, davranış ne kadar etkili bir dildi ki bugüne değin içinde oluşturulan nefret, yerini bir saygı ve hayranlığa bırakmıştı.

Serap, bütün bu düşüncelerden Hüseyin Bey’in, “Buyurun sizi dinliyorum. Beklettiğim için tekrar özür dilerim” sözüyle sıyrıldı. Titreyen bir sesle: “Kursunuzla ilgili bilgi almak için gelmiştim” dedi. Hüseyin Bey: “İsterseniz önce uyguladığımız programı ve çalışmalarımızı anlatayım. Sonra da ödeme planını veririm” diye cevap verdi. Gayet ikna edici bir şekilde yaptıkları çalışmaları ve alternatif programların farklı olan noktalarını anlattı. Ücretler hakkında kısaca bilgi verdi. Serap: “Doğrusunu söylemek gerekirse ücretleriniz benzeri yerlerden çok farklı değil. Ancak uygulamalarınız oldukça cazip. Bu anlattıklarınızın gerçekleşip gerçekleşmeyeceğinden nasıl emin olabilirim?” dedi. Hüseyin Bey: “Programa başlarsınız; sizin için faydalı olmadığı kanaatine vardığınız an bırakabilirsiniz” dedi. Sonra da başını iki yana sallayarak: “Toplumumuzda ne kadar güven bunalımı var, değil mi? Kimse kimseye inanmak istemiyor. Oysa birbirimize güvenmek zorundayız” dedi. Birkaç saniye bekledikten sonra sözlerine devam etti: “Bakın; buraya ne niyetle gelirseniz gelin, neticede benim için bir insansınız ve size güvenmem ve saygı duymam için insan olmanız yeterli. Hiç kimseye yapmadığım bir şeyi teklif edeceğim size: Programımıza bir ay katılın. ‘Benim için yararlı,’ derseniz ücretini ödeyin ve devam edin. Aksi takdirde hiçbir ücret ödemeyin. Bunu size ben taahhüt ediyorum. Karşılıklı güven adına bir adım atıyorum; bir adım da siz atmak istemez misiniz?” 

Serap, bu sözler karşısında iyice heyecanlanmıştı. Kalp atışları gitgide hızlanıyordu. Karşısındaki insan adeta düşüncelerini okumuştu. Hüseyin Bey’in: “Niyetiniz ne olursa olsun…” sözleri kulaklarında çınlıyordu. İçinden: “Aman Allah’ım, bu davete ‘Evet!’ demek üzereyim galiba. ‘Karşılıklı güven,’ ‘Bir adım atmak’… Galiba o adımı atmak üzereyim” diye düşündü. Belli belirsiz, buruk bir hüzün yayıldı kalbinin derinliklerine. Sonra ailesinin ve arkadaşlarının tepkisini düşündü. Arkadaşlarının bu kararı öğrendiklerindeki hayret dolu ve alaylı ifadelerini görür gibi oluyordu. Ama birkaç dakikadan beri tanıdığı bu insana derin bir saygı ve güven duyuyordu. Bu adam güven adına bir adım atmış ve ona : “Bir adım da siz atmaz mısınız?” demişti. Evet… Her şeye rağmen bir adım atmalıydı. Başını ağır ağır kaldırdı; kısık ama kararlı bir ses tonuyla: “Neden olmasın?” dedi. Sonra da “Ancak ailemi ikna etmeliyim” diye ekledi. Hüseyin Bey: “Hay hay… Kararınızı yarın bildirirseniz memnun olurum.” dedi. 

Serap müsaade isteyip sessizce çıktı odadan. Dalgın ve ağır adımlarla çıkış kapısına yöneldi. Dışarıya çıktığında bir an irkildi: İçeride ruhunu dolduran huzur ve güven duygusu, yerini sebebini anlayamadığı bir huzursuzluğa bırakmıştı. Sokağın başında kendisini bekleyen arkadaşlarını gördü hayal meyal. El çırpıyor, havalara zıplıyorlardı. Yavaşça onlara doğru yürüdü. Yaklaştığında Erol’un sesini duydu: “Serap yaman kızsın be. Bir saattir adamlarla dalga geçtin her hâlde. Sözüm söz, pastane masrafları benden. Haydi, arkadaşlar, doğru pastaneye” diye bağırdı. Serap, hiçbir tepki vermeden onlara iyice yaklaştı. Alkışlar ve çığlıklar yerini merak dolu bakışlara bırakmıştı. Genç kız, düşünceli bir şekilde arkadaşlarını süzdü. Verdiğin kararı onlarla şimdi paylaşmazsa bir daha hiç paylaşamayacağını fark etti. Sesi titriyordu ama huzur doluydu: “Ben kursa kaydımı yaptırdım” dedi. Bir an herkes olduğu yerde donakaldı. En iyi arkadaşı Erol şaşkınlığı geçince: “Kızım sen delirdin mi, ne kaydından bahsediyorsun?” diye bağırdı. Sonra Nilgün’ün kahkahası patladı: “Anlamadınız mı? Serap şimdi de bizi makaraya sarıyor” diye bağırdı. Sonra gençler hep beraber gülüşmeye başladılar. Fakat birkaç saniye sonra şaşkınlıkları iyice artmıştı. Serap’ın gözlerinden yaşlar süzülüyordu. Son kez: “Makara filân yok, ben kararımı verdim” dedi ve tepkileri beklemeden arkadaşlarının yanından uzaklaştı. 

Serap’ın ailesini ikna etmesi de kolay olmamıştı. Genç kızın ısrarları karşısında: “Nasıl olsa bir ay gider sonra da sıkılıp vazgeçer” diye düşünmüşlerdi. İlk gün biraz çekingendi fakat öğretmenlerinin ve yeni arkadaş çevresinin içten davranışları, bu tedirginliği kısa sürede giderdi. Hüseyin Bey’in anlattıklarından çok daha fazlasını bulmuştu bu kurumda. Üstelik anlatıldığı gibi; ne bir düşünce, ne de bir yaşam tarzı empoze ediliyordu burada. Sadece bilginin ve hizmetin en kalitelisi veriliyordu isteyenlere. Ancak idareciler ve öğretmenler, davranışlarıyla o kadar çok şey anlatıyordu ki onlara… Doğruluk, dürüstlük, fedakârlık gibi insanı insan yapan değerler adına ne varsa… Bir bakış, bir dost eli, bir vefalı davranış dil olup söz olup öyle engin dünyaların kapılarını açıyordu ki Serap’a; iyilik ve güzellik adına aradığı her şeyi bu insanlarda buluyordu.

Aradan aylar geçmişti. Serap kursu başarıyla tamamlamıştı. İstediği okulu kazanmış olmanın mutluluğunu Hüseyin Bey’le de paylaşmak, kendisine teşekkür etmek istiyordu. Bu arada yaz tatili de başlamıştı. Binanın giriş kapısına yaklaşınca buraya ilk geldiği an canlandı hayalinde. Kapıdan girince kendini Hüseyin Bey’e götüren genç karşıladı. Tıpkı ilk günkü gibi nazik ve mütebessimdi. “Hüseyin Bey’le görüşebilir miyim?” diye sordu görevliye. Aldığı cevap onu hem şaşırtmış hem de üzmüştü. Genç: “Hüseyin Bey yurt dışına gitti, artık orada görev yapıyor” demişti. Serap: “Öyle mi? Başarımda çok payı vardı. Sevincimi kendisiyle, paylaşmak istemiştim” dedi. Sonra da: “Fatma Hanım buradaysa görüşebilir miyim?” diye ekledi. Fizik öğretmeni Fatma Hanım Serap’ı sevgiyle kucakladı. Başarısından dolayı kendisini tebrik etti. Ancak Serap’ın üzüntülü hâlini fark edince sebebini öğrenmek istedi. Serap oldukça duygulanmıştı. Buraya ilk olarak niçin geldiğini, nelerle karşılaştığını ve yaşadığı değişimi anlattı. Ağladı… Ağladı…

Aradan yıllar geçmişti. Serap üniversitede okuyordu. O gün arkadaşlarıyla bir konferansa katılmışlardı. Oldukça hisli ve etkileyici bir konuşma dinlemişti. Serap bugün “değişim” macerasını bir kez daha hatırlamış, geldiği noktadan ötürü Allah’ına şükredip sevinç gözyaşları dökmüştü. Konferansın sonunda konuşmacı hanımla tanışmak istedi. Yanına gitti ve “Affedersiniz, sizinle tanışmak istiyorum” dedi. Konuşmacı hanım: “İyi bir dinleyicisiniz, ilginiz dikkatimi çekmişti. Benim adım Ayşe Varol” diye kendini tanıttı. Serap: “Ben de Serap Yılmaz. Anlattıklarınız beni yıllar öncesine götürdü” diye karşılık verdi. Sonra bir an durakladı: “Ayşe Varol’un Hüseyin Varol’la bir ilişkisi olabilir mi acaba?” diye düşündü. Sonra da “Soyadı benzerliğidir” diye yorumladı kendi kendine. Ayşe Hanım: “Daldınız birden” dedi. Serap: “Hayat çizgimde önemli bir dönüm noktasına vesile olan bir hocamın soyadı da Varol da bir an acaba, diye geçirdim içimden” dedi. Ayşe Hanım: “Hocanızın ismi nedir?” diye sordu. Serap: “Hüseyin Varol” diye cevapladı. Ayşe Hanım: “Benim dayım olan Hüseyin Varol’dan bahsetmiyorsunuz herhalde. Çünkü o şu anda yurtdışında” diye gülümsedi. Biraz konuşunca aynı insandan bahsettiklerini anladılar. Bu durum ikisini de oldukça etkilemiş ve duygulandırmıştı. Sohbet tanışıklığı yerini gittikçe derinleşip gelişen bir dostluğa bırakmıştı.

Yıllar sonra Hüseyin Bey yurt dışından döndüğünde Ayşe Hanım bu karşılaşmayı dayısına ayrıntılarıyla anlattı. Hüseyin Bey, Serap’la konuşmasını, onu ikna edişini, daha dünmüş gibi hatırlıyordu. Serap’ın şu anda geldiği noktaya, müspet hayat tarzına çok sevinmişti. Onunla karşılaştığı gün çok ciddî sıkıntıları vardı. Ama bütün sancısını içine atmış ve karşısına çıkan bu kızcağıza en güzel şekilde davranmaya çalışmıştı. O an durakladı, gözlerini kapadı. Derin bir muhasebeye daldığı yüz hatlarından anlaşılıyordu. Dudaklarından şu sözler döküldü: “Davranışlarımızla; kazandıklarımız kadar, kaybettiklerimiz de oluyor. Düşünülmeden söylenmiş bir sözün, hesaplanmamış yanlış bir tutumun bizden uzaklaştırdığı insanlar var. Doğru hareketlerimizle güzelliklerine vesile olduğumuz kadar kendimizden kaçırdığımız, soğuttuğumuz Aliler, Tolgalar, Nilgünler, Şuleler de var.’ Dışarıda yağmur çiseliyordu; gökyüzü kazanılan ve kaybedilenlere birlikte ağlıyordu belki de…

Bir baba ocağında harman olduk saba yeliyle

Biz dört bacanaktık, içi has ayardan

Selam ederdik birbirimize gönül diliyle

Biz dört bacanaktık, zamanda yol alıp

Mütevazı bir evin dört kızına talip

Kim derdi savrulacaktık böyle gün gelip

Kaderin akıl ermeyen sırlı eliyle

Biz dört bacanaktık aynı kafada

İkisi gurbet elde, bâkisi sılada

Sıladakilerin başı şimdilerde belâda

Yol uzun, işleri yok laubaliyle

Biri çıktı; lâkin biri hâlâ damda

Doru atlar gibi coşkundu velâkin gemde

Serde hasretlik olan bu ifritten demde

Ayda bir söyleşiyor gonca gülüyle

Âlemin görmediği bu kem oyunda

Çıkanın gözü şimdi serhat boyunda

Şemslerin gurub ettiği Meriç suyunda

Bir başka ufka kanat açma yâdiyle

Kalan ikiden biri evinden ayrı

Diğeri âlihimmet, unutmaz gayrı

Bir el değiştirir elbet bu hazin seyri

Atâsı, feyz-i Nil’i, ebabiliyle

Gözlerini dikmez, dünya malına

Yalnız kefenini alır yanına

Alnı açık gider dost diyarına

Yolları gözlenen kahraman budur

Helale harama çok dikkat eder

İhtiyacı kadarını yer, içer

Fazlası sırtımda, karnımda yük der

Gıptayla bakılan kahraman budur

Ağyarı gönlünde misafir etmez

Yar der inler, başka bir şey istemez

İnsanlık ağlarken o gülmek bilmez

Dünyayı düzelten kahraman budur

Zaferden nefsine hiç pay çıkarmaz

Verilse de “İhtiyaç yok” der, almaz

Parmakla gösterilmekten hoşlanmaz

Nefsini gemleyen kahraman budur

Sünnet çizgisinde bir hayat yaşar

Muhtaçları arar, yardıma koşar

Himmet mevsiminde adeta coşar

Sel olup çağlayan kahraman budur

Her şeyi ölçülü, kararındadır

Adaletin, hukukun yanındadır

Hakk’ın hoşnutluğu hep aklındadır

Haksızlık yapmayan kahraman budur

Muhtaç sinelerde halvet etmiştir

Nerde dertli varsa ona gitmiştir

Eliyle gözyaşlarını silmiştir

Mazlumu kollayan kahraman budur

Kışlara direnir, şikâyet etmez

“Neden hep musibet başımda!” demez

Dilini beddua ile kirletmez

Düşmanlık bilmeyen kahraman budur

Hizmet yurdu bilir fâni dünyayı

Aklından geçirmez köşkü, sarayı

Sabr ile atlatır seli, borayı

Baharı bekleyen kahraman budur

Dünyada yaşarken yolcu gibidir

Aşk u şevkli, heyecanlı, diridir

Tatlı dille güler yüz sebilidir

Kalpleri fetheden kahraman budur

Kimseyi ayırmaz, tutar elinden

Zarar gören olmaz onun elinden

Kin ile nefreti atmış gönlünden

Darılıp küsemeyen kahraman budur

El-âlemin dediğine aldırmaz

Hizmetten bir lahza geriye kalmaz

Allah’tır korktuğu, gayrıdan korkmaz

Yolundan dönmeyen kahraman budur

En hazin bir miras Habil-Kabil’den
Bahtsız takipçiler bıkmaz nakilden
On aylıkken mağdur oldu tenkilden
Zulmet sokağında ağlıyor Damla

Geçit verme Rabbim tuğyan seline
Ne yapmalı asrın zır cahiline?
Ahireti yanmışların haline
Ana kucağında ağlıyor Damla

Zulmederken bir Damlacık çocuğa
Haz duydun mu, eriştin mi doruğa?
Nasıl düştün insan, sen şu yokluğa?
Cinnet ocağında ağlıyor Damla

Ben yine acı söz etmeyeyim de
Bir ferah gün yok mudur şu takvimde?
Kahraman illerde, zorlu mevsimde,
Antep sıcağında ağlıyor Damla

Lâfızlar mânâların kalıpları olmaları itibarıyla, bir yere kadar meânî, beyan, bedî’ –şimdilerde bu tabirlere biraz yabancıolabiliriz– kural, kaide ve disiplinlerinin de önemli oldukları söylenebilir; ancak, beyanda aranan gerçek zenginlik ve enginliğin kalb ve ruhun derinliklerinden fışkırıp ortaya çıkmasıyla “mebsuten mütenasip” olduğu da bir gerçektir. İmandan kaynaklanan bir heyecanla mızrap yemiş bamteli gibi inleyen gönüllerdir ki, dinleyenler üzerinde mütemâdî tesir icra eder ve bir aşk u alâkaya vesile olurlar.

Aksine, vicdan mekanizmasına mâl edilememiş, gönül diliyle seslendirilememiş ve hal şivesiyle renklendirilememiş bütün söz ve beyanlar ne kadar yaldızlı olsalar da yine de ruhlar üzerinde mütemâdî tesir icra edemezler. İnsanın iç dünyası her zaman mamur, mabetler gibi pırıl pırıl, arş-ı rahmete açık ve hep O’nunla münasebet heyecanı içinde bulunmalıdır ki, onun dillendirdiği mânâ ve mazmunların çevredeki akisleri de derin ve mütemâdî olsun; gönül gözleri kapalı, ruhu bedenî ve cismanî ihtirasların baskısı altında bulunan birinin başkasına edip eyleyeceği fazla bir şey yoktur. Hayatlarının her faslında O’nu görüyor gibi davranan, O’nun tarafından görülüyor olma mülâhazasıyla oturup kalkan, -Kur’ân ifadesiyle- nerede bulunursa bulunsun, O’nun hâzır ve nâzır olduğunu soluklayan ve görüldüğünde Allah’ı hatırlatan dırahşan çehrelerdir ki, her zaman inandıkları kadar inandırıcı olmuş; hakikatleri ve “Hakikatü’l-Hakaik”ı hissettikleri kadar çevrelerine de duyurabilmiş ve hep sinelerde yankılanan bir ses ve soluk olagelmişlerdir.

Kendi özünden habersiz, mahiyetindeki derinliklere karşı bîgâne, Hak’la münasebetlerinde gerilerin gerisinde birisi oturup kalkıp bülbüller gibi şakısa, dil döküp çevresine destanvârî şeyler sunsa da kat’iyen hiçbir gönle giremez, hiçbir kimse üzerinde müessir olamaz. Çok güzel konuşabilir, konuşmalarıyla teveccüh ve iltifat da toplayabilir, ama muhatapları üzerinde kalıcı bir tesir uyaramaz ve kat’iyen onları Hakk’a yönlendiremez. Allah, kendisine yönlendirmenin şifreli anahtarını gönül diline ve hal şivesine armağan etmiştir. Bugüne kadar ruh ve gönülden yükselmeyen ve insan ledünniyatına ulaşamayan kuru bilgiler, söz ebelikleri, heva ve hevesleri şahlandıran dil ve akıl oyunlarıyla bir şeyler yaptıklarını sananlar kendilerini avutmuş, başkalarını da aldatmışlardır ama kat’iyen sinelerde sürekli yankılanan bir ses ve soluk olma bahtiyarlığına erememişlerdir. Ses-soluk, dil-dudak, kalem ve parmak iç ihsasların emrinde olmalıdır ki, söz gerçek değerine ulaşabilsin.