<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:wfw="http://wellformedweb.org/CommentAPI/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom"
	xmlns:sy="http://purl.org/rss/1.0/modules/syndication/"
	xmlns:slash="http://purl.org/rss/1.0/modules/slash/"
	>

<channel>
	<title>41 &#8211; Çağlayan Dergisi</title>
	<atom:link href="https://caglayandergisi.com/sayi/41/feed/" rel="self" type="application/rss+xml" />
	<link>https://caglayandergisi.com</link>
	<description>Aylık İlim ve Kültür Dergisi</description>
	<lastBuildDate>Tue, 18 Mar 2025 04:42:45 +0000</lastBuildDate>
	<language>tr</language>
	<sy:updatePeriod>
	hourly	</sy:updatePeriod>
	<sy:updateFrequency>
	1	</sy:updateFrequency>
	<generator>https://wordpress.org/?v=7.1.4</generator>

<image>
	<url>https://caglayandergisi.com/wp-content/uploads/2017/03/16x16Mavi-1.png</url>
	<title>41 &#8211; Çağlayan Dergisi</title>
	<link>https://caglayandergisi.com</link>
	<width>32</width>
	<height>32</height>
</image> 
	<item>
		<title>Noktalı Virgül</title>
		<link>https://caglayandergisi.com/2020/08/29/noktali-virgul/</link>
		
		<dc:creator><![CDATA[Çağlayan Dergisi]]></dc:creator>
		<pubDate>Sat, 29 Aug 2020 13:30:01 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Şiir - Yazı Platformu]]></category>
		<guid isPermaLink="false">http://34.207.235.27/?p=144680</guid>

					<description><![CDATA[Ne fazlayım ne eksiğim, Noktalı virgül gibiyim; Bir yanım dimdik, tam olması gereken yerde, Diğer yanım iki büklüm&#8230; Her şeyin istediğimiz gibi gitmediği günlerde, Mutsuz olmayı değil de Mutluluk yollarını arayan bir umut perisi oldum. Ayrıca bazı şeylerin olamayışı beni üzmüyor artık&#8230; “Bahanesi yok” prensibi çok da önemli değil; Olmasa da olur, en büyük tesellim! [&#8230;]]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p>Ne fazlayım ne eksiğim,<br />
Noktalı virgül gibiyim;<br />
Bir yanım dimdik, tam olması gereken yerde,<br />
Diğer yanım iki büklüm&#8230;<br />
Her şeyin istediğimiz gibi gitmediği günlerde,<br />
Mutsuz olmayı değil de<br />
Mutluluk yollarını arayan bir umut perisi oldum.<br />
Ayrıca bazı şeylerin olamayışı beni üzmüyor artık&#8230;<br />
“Bahanesi yok” prensibi çok da önemli değil;<br />
Olmasa da olur, en büyük tesellim!<br />
Yabancı göz ya da yalancı fark etmez meselâ&#8230;<br />
Ne de olsa;<br />
Her yerde bir dost kırıntısı bırakmak acı veriyor bana.<br />
En iyisi, topla pılını pırtını kalbimden umut yolcusu!<br />
Bir an önce ayrıl, son tren kalkmadan;<br />
Mühürle kapıları, açılmasın bir daha!<br />
Sonsuzluk yaşasın kıyamete kadar<br />
Avuç içimde&#8230;<br />
Hani “kalb” denen avuç içi kadar<br />
Bir yer var ya&#8230;<br />
Tam solda, olması gereken yerde.<br />
Sonsuz değilmiş meğer sevgi denen şelale;<br />
Bitermiş suyu âb-ı hayat denen kaynağın.<br />
Bazen “Ey insan, dur da bir bak yaptıklarına!” diyesim var.<br />
Bak! Ne halde yıktığın, tarumar ettiğin gönüller?<br />
Ve bak! Nerelere savrulmuş kalbler?<br />
Kalb ki&#8230; Avuç içi kadar bir yer.</p>
]]></content:encoded>
					
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Bu Yağmur</title>
		<link>https://caglayandergisi.com/2020/08/24/bu-yagmur/</link>
		
		<dc:creator><![CDATA[Çağlayan Dergisi]]></dc:creator>
		<pubDate>Mon, 24 Aug 2020 18:57:46 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Şiir - Yazı Platformu]]></category>
		<guid isPermaLink="false">http://34.207.235.27/?p=144672</guid>

					<description><![CDATA[Dua dolu bir yürek nasıl ağlarsa arşta, Dökülür nice damla, nice yağmur göklerden. Bir inilti duyulur bin bir ümitle ferşte, Ağaçlar kevser içer metafizik köklerden. Bu yağmur “Allah” diyor, Hakk’ı tasdik ediyor, Her damlasında rahmet iner bu damlaların. Sanki göklere doğru yanık dua gidiyor, Cennet kevseri olur garip kullara yarın. Ben bu yağmuru gördüm bir [&#8230;]]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p>Dua dolu bir yürek nasıl ağlarsa arşta,<br />
Dökülür nice damla, nice yağmur göklerden.<br />
Bir inilti duyulur bin bir ümitle ferşte,<br />
Ağaçlar kevser içer metafizik köklerden.</p>
<p>Bu yağmur “Allah” diyor, Hakk’ı tasdik ediyor,<br />
Her damlasında rahmet iner bu damlaların.<br />
Sanki göklere doğru yanık dua gidiyor,<br />
Cennet kevseri olur garip kullara yarın.</p>
<p>Ben bu yağmuru gördüm bir başka yağıyordu,<br />
“Yaradan unutmadı kulunu!” dercesine.<br />
Göklerden nice melekler müjdeyle ağıyordu,<br />
Değiyordu her kulun yakaran nefesine…</p>
]]></content:encoded>
					
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Besmele Tayfı</title>
		<link>https://caglayandergisi.com/2020/08/24/besmele-tayfi/</link>
		
		<dc:creator><![CDATA[Çağlayan Dergisi]]></dc:creator>
		<pubDate>Mon, 24 Aug 2020 18:53:30 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Şiir - Yazı Platformu]]></category>
		<guid isPermaLink="false">http://34.207.235.27/?p=144670</guid>

					<description><![CDATA[Her şeyi kuşatır besmele tayfı, Onunla başlarız bizler her işe. Kaplamış ışığı her bir tarafı, Sızıyor şulesi hayata, düşe. “Bismillah” der koyun, keçi ve inek, Süt çeşmesi olur her bir memesi. Besmele çekerek silinir sinek, Olur temizliğin belki enfesi. İpek gibi yaprak bismillah çeker, Yazın sıcağında dipdiri kalır. Besmeleyle toprak altında kökler, Kayayı parçalar, rahat [&#8230;]]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p>Her şeyi kuşatır besmele tayfı,<br />
Onunla başlarız bizler her işe.<br />
Kaplamış ışığı her bir tarafı,<br />
Sızıyor şulesi hayata, düşe.</p>
<p>“Bismillah” der koyun, keçi ve inek,<br />
Süt çeşmesi olur her bir memesi.<br />
Besmele çekerek silinir sinek,<br />
Olur temizliğin belki enfesi.</p>
<p>İpek gibi yaprak bismillah çeker,<br />
Yazın sıcağında dipdiri kalır.<br />
Besmeleyle toprak altında kökler,<br />
Kayayı parçalar, rahat yol alır…</p>
<p>Çekirdek besmele çekip yüklenir,<br />
Koskoca ağacı sırtında taşır.<br />
Buna dense dense “cep herkül” denir,<br />
Zerre bu kuvvetle devle savaşır…</p>
<p>Gökler besmeleyle durur yüksekte,<br />
Yer de bismillahla daire çizer.<br />
Birine görünmez direk destekte,<br />
Biri hayat solur emirle gezer…</p>
<p>Besmele çekelim bizler de daim,<br />
Açılsın yolumuz sonsuza kadar.<br />
Olalım Firdevs’te ebedi kaim,<br />
İmanlı bir yürek bunu da tadar…</p>
]]></content:encoded>
					
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Güvercinler Ağlamaz</title>
		<link>https://caglayandergisi.com/2020/08/24/guvercinler-aglamaz/</link>
		
		<dc:creator><![CDATA[Çağlayan Dergisi]]></dc:creator>
		<pubDate>Mon, 24 Aug 2020 12:20:36 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Şiir - Yazı Platformu]]></category>
		<guid isPermaLink="false">http://34.207.235.27/?p=144668</guid>

					<description><![CDATA[Neden böyle yorgun ve mahzunsun? Çok mu yordular seni beyaz güvercin? Güvercinler naiftir, halîmdir, bilirim Ama sen bilmez misin, güvercinler ağlamaz? Belli ki kırmışlar kanadını, kolunu Kesmek istemiş gulyabaniler yolunu Bu hep böyle olagelmiş, yaparlar, bilirim Ama sen bilmez misin, güvercinler ağlamaz? Aştığın yollar uzun ve engebeli, Taşıdığın kutlu mesaj her halinden belli Kanatların tüydendir, [&#8230;]]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p>Neden böyle yorgun ve mahzunsun?<br />
Çok mu yordular seni beyaz güvercin?<br />
Güvercinler naiftir, halîmdir, bilirim<br />
Ama sen bilmez misin, güvercinler ağlamaz?</p>
<p>Belli ki kırmışlar kanadını, kolunu<br />
Kesmek istemiş gulyabaniler yolunu<br />
Bu hep böyle olagelmiş, yaparlar, bilirim<br />
Ama sen bilmez misin, güvercinler ağlamaz?</p>
<p>Aştığın yollar uzun ve engebeli,<br />
Taşıdığın kutlu mesaj her halinden belli<br />
Kanatların tüydendir, zorlanırsın, bilirim,<br />
Ama sen bilmez misin, güvercinler ağlamaz?</p>
<p>Belki düşürürüz, yıkarız diyerek taş attılar<br />
Yolundan çevirmek için sana bin bir eza yaptılar<br />
Takatin kalmadı, dayanamıyorsun, bilirim<br />
Ama sen bilmez misin, güvercinler ağlamaz?</p>
<p>Adın Barış, soyadın Özgürlük senin<br />
Tutsağı olamazdın ki her isteyenin<br />
Bu yüzden kafesleri sana reva gördüler, bilirim<br />
Ama sen bilmez misin, güvercinler ağlamaz?</p>
<p>Ta ezelden beridir varlığın barış senin<br />
Husumet, kavga değil ki barışın sembolü sensin<br />
Kirletmek istediler, çamur attılar, bilirim<br />
Ama sen bilmez misin, güvercinler ağlamaz?</p>
<p>Sesin huzur senin, çünkü varlığın huzur, yolun huzur<br />
O tatlı helezonuna giren sadece bunu bulur<br />
Çekemediler seni, yok etmek için kovdular, bilirim<br />
Ama sen bilmez misin, güvercinler ağlamaz?</p>
<p>Öyle ki ta Asr-ı Saadete varsan hayalen<br />
Yine seni buluruz Rasûl’ün emniyeti için bekleyen<br />
Zorlansan da duruşundan taviz vermezsin, bilirim<br />
Ama sen bilmez misin, güvercinler ağlamaz?</p>
<p>Azıcık daha sabret güvercinim, azıcık daha dayan,<br />
Mevla’dır bu misyonu senin omuzuna koyan<br />
Yolun uzun, yükün ağır, sense zayıfsın, bilirim<br />
Ama sen bilmez misin, güvercinler ağlamaz?</p>
<p>Haydi, “Hikmet” de kanatlan, “Hizmet” de kanatlan<br />
Haydi, “Davam” de kanatlan, “Allah” de kanatlan<br />
Bütün bunlar geçecek, şerler hayır olacak, bilirim<br />
Öyleyse haydi kanatlan, haydi yine kanatlan<br />
Sen bilirsin; güvercinler ağlamaz.</p>
]]></content:encoded>
					
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Aşk</title>
		<link>https://caglayandergisi.com/2020/08/24/ask/</link>
		
		<dc:creator><![CDATA[Çağlayan Dergisi]]></dc:creator>
		<pubDate>Mon, 24 Aug 2020 12:18:50 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Şiir - Yazı Platformu]]></category>
		<guid isPermaLink="false">http://34.207.235.27/?p=144666</guid>

					<description><![CDATA[Naçar kulun gece gündüz hep aşk peşindedir Sultanlar Sultanı’nı görmek en büyük emelidir Sevgi mürekkebi bulaşmış sinelere, veralara Gözlerinden çağlayan merhem olmuş yaralara Kanatlanıyor ufuklara kardeşliğimizin rengi Özünü keşfetmeye çalışanların eşsiz deseni Visalin âsûde duygularıyla her dem coşarlar Vuruyor şakaklara esen en soğuk rüzgârlar Aksın nurun ruhlara efsunlu bir ırmak içinde Ab-ı hayat suyu bir [&#8230;]]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p>Naçar kulun gece gündüz hep aşk peşindedir<br />
Sultanlar Sultanı’nı görmek en büyük emelidir<br />
Sevgi mürekkebi bulaşmış sinelere, veralara<br />
Gözlerinden çağlayan merhem olmuş yaralara</p>
<p>Kanatlanıyor ufuklara kardeşliğimizin rengi<br />
Özünü keşfetmeye çalışanların eşsiz deseni<br />
Visalin âsûde duygularıyla her dem coşarlar<br />
Vuruyor şakaklara esen en soğuk rüzgârlar</p>
<p>Aksın nurun ruhlara efsunlu bir ırmak içinde<br />
Ab-ı hayat suyu bir sakiye kavuşur firak içinde<br />
Rahmeti Sonsuz’un o derin ve ezelî şefkatiyle<br />
Kapanmasın kapı, gel usulca gidelim ebediyete</p>
<p>Ne olur erkenden solmasın aşkımızın baharı<br />
Bestelemişler o güzel güftesiyle yeni şarkımızı<br />
Kalbime dolsun o biricik sevgin, duyulsun nevbaharım<br />
Lütfedip gir rüyalarıma, recayla şahlasın âh u vâhım</p>
]]></content:encoded>
					
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Gece Yolculuğu</title>
		<link>https://caglayandergisi.com/2020/08/24/gece-yolculugu/</link>
		
		<dc:creator><![CDATA[Çağlayan Dergisi]]></dc:creator>
		<pubDate>Mon, 24 Aug 2020 12:15:18 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Genel Kültür - Yazı Platformu]]></category>
		<guid isPermaLink="false">http://34.207.235.27/?p=144664</guid>

					<description><![CDATA[Doğup büyüdüğü topraklar, binlerce Hizmet gönüllüsü gibi Hüseyin’e de dar gelmeye başlamıştı. Her gün kapısının çalınmasını beklemek olacak iş değildi. Durumu eşi ile konuştu. O da aynı fikirdeydi: “Bir yıldan beri saklanıyorsun. Bundan sonra yakalanmak hiç iyi olmaz. Sen bir yolunu bulup çıksan iyi olur.” “Beraber de çıkabiliriz aslında. Öyle yapanlar da var.” “Yok, Hüseyin, [&#8230;]]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p class="Standard"><span lang="TR">Doğup büyüdüğü topraklar, binlerce Hizmet gönüllüsü gibi Hüseyin’e de dar gelmeye başlamıştı. Her gün kapısının çalınmasını beklemek olacak iş değildi. Durumu eşi ile konuştu. O da aynı fikirdeydi: </span></p>
<p class="Standard"><span lang="TR">“Bir yıldan beri saklanıyorsun. Bundan sonra yakalanmak hiç iyi olmaz. Sen bir yolunu bulup çıksan iyi olur.”</span></p>
<p class="Standard"><span lang="TR">“Beraber de çıkabiliriz aslında. Öyle yapanlar da var.”</span></p>
<p class="Standard"><span lang="TR">“Yok, Hüseyin, şimdilik biz kalalım. Mümkün olursa biz sonra çıkalım.”</span></p>
<p class="Standard"><span lang="TR">“Peki, nasıl isterseniz… Nasıl olsa Asya annemiz burada. Gözüm arkada kalmaz.”</span></p>
<p class="Standard"><span lang="TR"> </span><span lang="TR">Yurt dışına çıkma kararı Hüseyin’i ciddi şekilde etkilemişti. İçinde bir şeylerin koptuğunu hissetti. Çocukluğu, gençliği, görev yaptığı arkadaşları ve ailesi… Her şey film şeridi gibi geçti gözlerinin önünden. Bütün bir maziyi geride bırakmak kolay değildi. “Mecbur kalmasam senden ayrılmazdım.” sözü geldi hatırına Allah Rasûlü’nün. Mecburdu. O da peygamberinin yolunda, yurdundan ayrılmak zorunda kalmıştı. Bu düşünce teselli verdi kırık kalbine.</span></p>
<p class="Standard"><span lang="TR"> </span><span lang="TR">Aralık ayının ortaları idi. Havalar iyiden iyiye soğumuştu. Hüseyin çantasını alıp çıktı evden. Tarifi imkânsız bir veda idi bu… İstanbul’a gidecekti önce. Oradan da özgürlük sınıra doğru yol alacaktı. İstanbul’da karşılaştığı bir kaç kişi ile bir araca binip yola koyuldular batı istikametinde. Gece yolculuğu çok farklı idi. İnsanlar uykuda iken uyanık olmaktı biraz. Bir de sanki zamana takılmadan yer değiştirme hissi veriyordu insana. Uzun düşünceler eşlik etti Hüseyin’e yol boyu. Yüreği yandı, gözlerinden yaşlar indi. Nihayet araçtan indiler. Yolun kalan kısmını yürümek zorunda idiler. Hanımlar ve çocuklar da vardı kafilede.</span></p>
<p class="Standard"><span lang="TR"> </span><span lang="TR">Tarlalar çamurdu. Her adımda ayakların kayma tehlikesi vardı. Dünya hayatı da böyleydi aslında, ama insan çoğu zaman bunu anlayamıyordu. Her yeri çamur olan yerler vardır hayatta. Aşmak zor olur. Düşer insan. Her tarafı çamur olur. Birileri yardım eder. Çamurdan çıkar. Bazen de istemez çıkmayı. Çamur hoşuna gider. Öylece kalır oralarda.</span></p>
<p class="Standard"><span lang="TR"> </span><span lang="TR">Yürüyüş iki saat sürdü. Hava zifiri karanlık… Hafif hafif yağmur yağıyor. Nehrin kıyısı daha soğuk. Hüseyin ve arkadaşları kendilerini karşıya geçirecek olan botu şişirdiler. Ağacın dalına bağladıkları bota önce çocukları bindirdiler. Sonra hanımlar, en son da erkekler bindi. İki kişi kürek çekiyordu. İlk defa yaptıkları bu işte acemi idiler. Bot bir sağa bir sola gidiyordu. Botu idare edemediler. Bir ara bot kendi etrafında dönmeye başladı. Az kalsın akıntıya kapılacaktı. Bir de botun yan yatma tehlikesi vardı. Kürek çeken iki kişinin bütün gayretleri botu karşıya geçirmeye yetmiyordu. Bot bir kaç metre ilerlemişti sadece. Gecenin karanlığında, suyun içinde, çaresiz kalınca sığınacak merci belli idi. Yunus peygamber de böyle bir ızdırâr anı yaşamıştı.</span></p>
<p class="Standard"><span lang="TR"> </span><span lang="TR">Erkekler kürek çekenlere yardım etmek isterken hanımlar da dua yamaçlarında yerlerini almışlardı çoktan. Çocuklardan birkaçı korkudan ağlamaya başladı. Bu arada hiç kimsenin beklemediği bir şey oldu. Bottaki hanımlardan biri gözlerini yummuş dua ediyordu. Birden suyun üzerinde birisinin kendilerine doğru geldiğini gördü. Gelen kişi onlara iyice yaklaştı, botu tuttu ve karşı sahile çekiverdi.</span></p>
<p class="Standard"><span lang="TR"> </span><span lang="TR">Kürek çekmek birden kolaylaşmıştı.</span></p>
<p class="Standard"><span lang="TR">“Tamam arkadaşlar, bot ilerliyor. Ha hayret, az kaldı.”</span></p>
<p class="Standard"><span lang="TR">“Çok şükür hocam, bot suyun etkisinden kurtuldu.”</span></p>
<p class="Standard"><span lang="TR"> </span><span lang="TR">Onlar da sanki kendileri çekmiş gibi sevindiler botun ilerlemesine.</span></p>
<p class="Standard"><span lang="TR"> </span><span lang="TR">Zorlu etabın birinci bölümü geride kalmıştı. Bot karşı sahilde durdu. Hüseyin bir ağaç dalına tutundu. Bu aynı zamandan özgürlüğe, hayata tutunma demekti. Az sonra eşyalarını ve küçük çocukları tekrar sırtlarına alacaklar ve gece yürüyüşüne devam edeceklerdi. Büyük bir engel geride kalmıştı, ama engeller ve düzlükler devam edecekti hayat boyu.</span></p>
<p class="Standard"><span lang="TR"> </span><span lang="TR">Hüseyin bir an bulunduğu yeri ve durumunu düşündü. Şimdi o bir mülteci idi. Hani iki yıl önce televizyon ekranlarından izlediği Suriyeli mülteciler var ya, onlar gibiydi. Hani Macaristan topraklarında Suriyeli bir baba, bir gazetecinin çelmesine takılmıştı ya. Hani başka bir grup, askerler yakalamasınlar diye on gün aç susuz bir yerlerde beklemişlerdi ve sadece ağaç yaprakları ile hayatta kalmayı başarmışlardı ya. Hani Ege Denizinden geçerken içinde bulundukları tekne kalabalık mültecileri taşıyamamış ve yan yatınca deniz bir mezarlık olmuştu ya. Hani Aylan bebek Muğla sahillerine vurmuştu da dünya fotoğraf karesinin cazibesine kapılıp olayın aslını unutup gitmişti. İşte şimdi kendisi de bir grup Hizmet gönüllüsü ile yollarda idi. Anneler ve çocuklar da vardı. Çünkü ülkede Hizmet insanına karşı bir soykırım başlatılmıştı.</span></p>
<p class="Standard"><span lang="TR"> </span><span lang="TR">Ülkesi nehrin ötesinde kalmıştı. Eşi ve çocukları da orada idi. Hüseyin yutkundu. Gözlerini sildi. Sonra arkadaşlarına baktı.</span></p>
<p class="Standard"><span lang="TR">“Artık gidelim değil mi? Çok durmayalım burada.”</span></p>
<p class="Standard"><span lang="TR">“Ama çok karanlık… Beklesek mi ki biraz daha?”</span></p>
<p class="Standard"><span lang="TR">“Olmaz, hava çok soğuk. Beklersek hasta oluruz. Çocuklar hiç dayanamaz.”</span></p>
<p class="Standard"><span lang="TR"> </span><span lang="TR">Yola koyuldular. Her yer çalılık. Yürümek çok zor. Hava alabildiğine karanlık. Hava açık olsa belki yıldızlar veya ay biraz ışık saçardı. Bir saat kadar sonra yol ormanlık bir yere girdi. Hüseyin ve bir arkadaşı önde gidiyorlardı. Nereye gittiklerini bilmiyorlardı, ama geldikleri yerin aksi istikamette ilerlemek yetiyordu onlara. Fakat bu sefer de ormanda kaybolma tehlikesi vardı.</span></p>
<p class="Standard"><span lang="TR"> </span><span lang="TR">Az sonra önlerinde bir aydınlık oldu. Hüseyin bir an fark etmedi aydınlığı. Normal olarak yürümeye devam etti. Yanındaki arkadaşı fark etmişti.</span></p>
<p class="Standard"><span lang="TR">“Hocam, gördün mü?”</span></p>
<p class="Standard"><span lang="TR">“Neyi?”</span></p>
<p class="Standard"><span lang="TR">“Baksana, önümüzde bir aydınlık var.”</span></p>
<p class="Standard"><span lang="TR"> </span><span lang="TR">Hüseyin o an kendine geldi. Gerçekten önlerinde kendilerine yol gösteren aydınlık bir hat vardı. Hüseyin havaya baktı. Havada hiç bir ışık emaresi yoktu. Hem olsa bile sadece küçük bir koridor şeklinde olmazdı. Hüseyin arkadaşına “Sus” işareti yaparak yoluna devam etti.</span></p>
<p class="Standard"><span lang="TR"> </span><span lang="TR">Herkes iliklerine kadar ıslanmıştı. Yağan yağmur yürümeyi zorlaştırıyordu. Çocuklara bir şey olmasın diye azami gayret gösteriyorlardı. Onları koruyacak fazladan bir şeyleri de yoktu yanlarında. İçecek suları, yiyecek ekmekleri de yoktu yanlarında. Bunu hiç düşünememişlerdi aslında. Zalim bir toplumdan kurtulmak içindi bütün gayret. Hayatta kalmak zorundaydılar. Yağmur, gece, soğuk ve açlık… Her şey onları zorluyordu. Tam bir yokuş çıkıyorlardı. Yolun ikinci etabı, birinciden daha zor gelmeye başladı. Biraz dursalar, bir daha yürümeleri mümkün olmayacaktı belki de. Ayakları iyice ağırlaştı. Yol bitmek bilmiyor. Çamur deryalarını geçmek tam bir felaket… Az bir ümitsizlik insanı bitirebilir. Çocuklar dayanamıyor, ağlıyorlar. Anneler çocukların feryatları karşısında perişanlar. Onlar da çaresiz ve sadece ağlıyorlar. Korku ve panik bu masumları perişan edecek derecede. Herkesin dilinde dua. Herkes ağlıyor. Bitmiş olmanın verdiği acı ile yalvarıyorlar Allah’a.</span></p>
<p class="Standard"><span lang="TR"> </span><span lang="TR">Hüseyin gönülden yakarıyordu: “La ilahe illa ente subhaneke inni küntü minezzalimin. Rabbim bizi bu karanlıktan aydınlığa çıkar.”</span></p>
<p class="Standard"><span lang="TR"> </span><span lang="TR">Bir müddet sonra kapısı olmayan, camları kırık bir kulübe gördüler. Eski bir karakol gözetleme kulübesi gibi bir şeydi bu. Dört kişinin ancak sığabileceği kulübeye on üç kişi girdi. Hem ısınmak hem de dinlenmek zorunda idiler. Soğuk gelmesin diye sırtlarındaki çantaları kapıya dizdiler.</span></p>
<p class="Standard"><span lang="TR"> </span><span lang="TR">Bir anne tarifi imkânsız bir acı içinde, “Çocuklar hasta olacak. Birilerine ulaşın ne olur,” diye feryat edince Hüseyin şarjı bitmek üzere olan telefonu ile Yunan polisine ulaşmaya çalıştı, ama olmadı. Başkası denedi, polise ulaştı ama bu sefer de derdini anlatamadı. Çocukların h</span><span lang="TR">â</span><span lang="TR">li herkesi korku ve endişeye sevk etmişti. Başlarına bir şey gelmesinden korkuyorlardı. Anneler de kucaklarındaki çocukların an be an solup gitmelerine dayanamıyorlardı. Sonra Yunan polisine mesaj ve konum attılar. Saat sabahın altısı olmuştu. Yerlerinden çıkmadan bekliyorlardı. Zaten adım atacak halleri de kalmamıştı. Saat 7.20 gibi Yunan polisi geldi. Normal araçla gelmişlerdi. Her yer çamurdu. Araçları fazla ilerleyemedi. Hemen bir zırhlı araç çağırdılar.</span></p>
<p class="Standard"><span lang="TR"> </span><span lang="TR">13 muhacir kurtulmuştu. İmtihan çok çetin geçmişti. Düne kadar evinde, işinde olan bu insanlar, şimdi yollarda çaresizdiler ve canlarını ve çocuklarını kurtarmanın telaşındaydılar.</span></p>
<p class="Standard"><span lang="TR"> </span><span lang="TR">Yunan polisler, çocukları ve hanımları görünce şok oldu. Yüz hatları değişti. Gözleri doldu, ama gülümsemeye çalıştılar: “No problem komşi, no problem. Hoş geldiniz.”</span></p>
<p class="Standard"><span lang="TR"> </span></p>
<p class="Standard"><span lang="TR"> </span></p>
<p class="Standard"><span lang="TR"> </span></p>
<p class="Standard"><span lang="TR"> </span></p>
<p class="Standard"><span lang="TR"> </span></p>
]]></content:encoded>
					
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Melekler Gibi Muallimler</title>
		<link>https://caglayandergisi.com/2020/08/24/melekler-gibi-muallimler/</link>
		
		<dc:creator><![CDATA[Çağlayan Dergisi]]></dc:creator>
		<pubDate>Mon, 24 Aug 2020 12:12:26 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Genel Kültür - Yazı Platformu]]></category>
		<guid isPermaLink="false">http://34.207.235.27/?p=144662</guid>

					<description><![CDATA[Her gün sabahın nurunda, cihanın dört bir yanında, evlerinden içleri nur, dışları nur, insanlık sevdasıyla mamur binlerce muallim çıkar. Bu nur yüzlü, melek-misal muallimler, ilmin ışığına muhtaç yüz binlerce talebeye akıllarındaki ve kalplerindeki mesajları ulaştırmak için bir koşuşturma içine girer ve o huzur yuvası mekteplerine varırlar. Sonra da bu mekteplerin kapılarında ve bahçelerinde, kalplerinde heyecan, [&#8230;]]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p>Her gün sabahın nurunda, cihanın dört bir yanında, evlerinden içleri nur, dışları nur, insanlık sevdasıyla mamur binlerce muallim çıkar. Bu nur yüzlü, melek-misal muallimler, ilmin ışığına muhtaç yüz binlerce talebeye akıllarındaki ve kalplerindeki mesajları ulaştırmak için bir koşuşturma içine girer ve o huzur yuvası mekteplerine varırlar. Sonra da bu mekteplerin kapılarında ve bahçelerinde, kalplerinde heyecan, bir anne veya babanın evladını beklemesi gibi öğrencilerini beklerler.</p>
<p>Talebelerini sabahın erken saatlerinde, sımsıcak tebessümlerle karşılayan bu muallimler, onlarla kısa bir hasbihal ettikten sonra talebeler sınıflarına giderler. Muallimleri de son hazırlıklarını yaptıktan sonra talebeleriyle buluşurlar.</p>
<p>Artık beklenen an gelmiş, sevenler sevdikleriyle buluşmuş, ders başlamıştır. Muallimin dilinden talebenin aklına ve gönlüne nice derin ve içten mesajlar akmaya başlar. Sadece dillerden mi? Gözlerden, jest ve mimiklerden, tebessümlerden gönüllere kanaviçeler örülür. Muallimler, kainat kitabından devşirdikleri ilimleri, mânâ âleminin süzgecinden de geçirerek en anlaşılmaz mevzuları, talebenin rahatlıkla kavrayacağı ve özümseyeceği bir hale getirir ve onlara sunarlar.</p>
<p>Derslerde talebeyle muallim arasında saygı ve sevgiyle örülen müthiş bir etkileşim oluşur. Talebeler, uzak diyarlardan gelen bu beyaz önlüklü, melek gibi insanları hayranlıkla dinler, onların hem ilimlerinden istifade eder hem de hâl ve tavırlarından nice güzel numuneler dererler.</p>
<p>Bu öğrenciler farklı ülkelerden, dinlerden ve milletlerdendir. Ortak yönleri; aklı ilim, gönlü muhabbet dolu, insan olma ortak paydasında buluşmuş muallimlere sahip olmalarıdır. Bu muallimler her bir öğrenciyi manevi evladı gibi görürler. Aslında talebeler için de muallimlerinin anne babalarından farkları yoktur.</p>
<p>Bu talebeler için öğretmenleri kâh bir anne kâh bir baba olur; bazen bir arkadaş, hatta bazen de bir kardeş oluverirler. Onlarla oynar, onların ağlamasıyla ağlar, gülmeleriyle gülerler. Muallimle talebe arasındaki bu sıcak iletişim gün boyu hem derslerde hem de teneffüslerde devam eder.</p>
<p>Her kavuşmadan sonra bir ayrılık vardır. Dersler bittiğinde muallimler, anne babalarına saygı ve selamlarını iletmelerini söyleyerek öğrencilerinin bir kısmını evlerine uğurlar. Okulda kalan bir grup talebeyle beraberliklerini bir iki saat daha devam ettirirler. Rehberlik saatleri dediğimiz bu saatlerde, muallimler talebeleriyle sıcak çaylar eşliğinde bir muhabbet deryasına yelken açarlar. Bu rehberlik saatlerinde talebenin şahsi sıkıntıları konuşulur ve hal çaresine bakılır. Bazen de evrensel insanî değerler adına talebeye kazandırılması gereken mevzulardan bahisler açılır ve talebe hayat okuluna hazırlanılır.</p>
<p>Nihayet bu beraberlik de bir süre sonra biter. Bu sefer muallimler arasında, öğretmen odalarında, dinlenme salonlarında veya okul bahçesinde tatlı bir iletişim ve etkileşim başlar. Genellikle muhabbet şeklinde geçen bu arkadaşlık ve paylaşımlarda bilgi alışverişleri, sıcak ve samimi sohbetler yapılır, dostluklar iyice perçinleşir. Aralarındaki münasebetler içtendir. Onlar birbirlerine abi, abla, kardeş; birbirlerinin çocuklarına karşı amca, dayı, teyze gibidirler. Mesai saatleri bittiğinde bile onlar bu dostluklarını devam ettirir, haftada en az bir iki gün birbirlerinin evlerine çay içmeye, muhabbet etmeye giderler.</p>
<p>Akşam olup karanlık çöktüğünde, muallimler bu büyük aile yuvalarından küçük aile yuvalarına dağılırlar. Bu sefer bu küçük aile yuvalarında eşler arasında, anne-baba ve çocuklar arasında sıcak bir muhabbet başlar. Gün içinde yaşananlar paylaşılır, varsa problemler çözülmeye çalışılır. Beraber yemekler yenilir, çaylar içilir. Sonrasında okul yaşındaki çocuklar bir süre ödevleriyle meşgul olur, bazen de beraber bir kitaptan parçalar okunur, müzakere edilir. Muallim olan anne babalar kısa bir ders hazırlığı yaptıktan sonra o günün yoğun fakat tatlı olan yorgunluğu nihayete erer.</p>
<p>İnsanların istirahate çekildiği, iç dünyalarına yöneldiği saatler, muallimler için hüzün saatleridir. Çünkü bu saatler gurbet havasının en ağır hissedildiği saatlerdir. Bu saatler, anne-babadan, dostlardan uzun bir süre uzakta kalmanın acısının yudumlandığı demlerdir.</p>
<p>Bu melek insanlar zulümlere maruz kalmakta, bu gül yüzlü, gül kokulu insanlara zift sürülmeye, hiç hak etmedikleri yaftalar takılmaya çalışılmaktadır.</p>
<p>Onlar için zehir zemberek günlerdir bu günler. Her şeye rağmen onlar ümitlerini yitirmezler. Çünkü muştusu asırlar önce bir Sadık-ı Masduk tarafından verilmiş bir hedefin fikir işçileridir onlar. Bilirler ki bu işin hamurunda acı vardır, gözyaşı vardır, ızdırap vardır.</p>
<p>Onlar bilirler ki sabırla, Rablerine içten yakarışlarla, bu çilelerin üstesinden gelinir. Bunun şuurunda olan bu yiğit kametler geceyi fırsat bilirler.</p>
<p>Mevcudatın derin bir sessizliğe gömüldüğü gecenin ilerleyen bu saatleri, muallimler için Rablerine kul olmanın ve diğer bütün esaretlerden kurtulmanın en derinden hissedildiği saatlerdir. Gözyaşlarıyla yunup yıkanır, bütün dertlerine derman olacak Zat’a yönelirler.</p>
<p>Rabbim bu melek gibi insanların yâr ve yardımcısı olsun; hakiki insanlık davasının sancağını en yüksek burçlara dikmeyi onlara nasip eylesin.</p>
]]></content:encoded>
					
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Sevginin Ön Sözü</title>
		<link>https://caglayandergisi.com/2020/08/23/sevginin-on-sozu/</link>
		
		<dc:creator><![CDATA[Çağlayan Dergisi]]></dc:creator>
		<pubDate>Sun, 23 Aug 2020 15:30:34 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Genel Kültür - Yazı Platformu]]></category>
		<guid isPermaLink="false">http://34.207.235.27/?p=144657</guid>

					<description><![CDATA[İnsan, varlığın özüdür ve mayası sevgiyle yoğrulmuştur. Sevginin eksikliğinin hissedildiği her yerde duygular çarpık, ilişkiler samimiyetsiz, arzular gelip geçici ve gayretler de uçabilmek için çırpınan kanadı kırık kuş misalidir. Özündeki sevgiyi kuşanabilen insan; duygularıyla şaha kalkarken, iştiyakıyla sonsuzu kovalarken ve azmini özgürlük atmosferine salarken sadakatin, adaletin, içtenliğin ve cesaretin halifesi olarak yeryüzünde bir aşk hükümdarlığı [&#8230;]]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p>İnsan, varlığın özüdür ve mayası sevgiyle yoğrulmuştur. Sevginin eksikliğinin hissedildiği her yerde duygular çarpık, ilişkiler samimiyetsiz, arzular gelip geçici ve gayretler de uçabilmek için çırpınan kanadı kırık kuş misalidir. Özündeki sevgiyi kuşanabilen insan; duygularıyla şaha kalkarken, iştiyakıyla sonsuzu kovalarken ve azmini özgürlük atmosferine salarken sadakatin, adaletin, içtenliğin ve cesaretin halifesi olarak yeryüzünde bir aşk hükümdarlığı kurar.</p>
<p>Sevgiyle, “yok”lar varlığın kapısına dayanır, “var”lar namütenahinin sınırlarını zorlar. Kalb gönle, alâka aşka ve mevsim cennet baharına dönüşür. Binbir türlü rengi vardır. Coşkuyu, acımayı, kıskanmayı, nazlanmayı, yardımseverliği şekillendiren de onun cilveleridir.</p>
<p>Âşık her zaman misliyle karşılık görmeyebilir maşukundan. Fakat içten bir mukabele görmenin ilk şartıdır sevmek. Sineleri şefkate, merhamete, müsamahaya açmak ve ön yargıları kırmak için.</p>
<p>Toprağın tohuma iştiyakı olmasa, göremezdik o yeşeren, çiçeklenen ve yemişlenen fidanları. Köküne sevgi şırası şırınga edilen ağacın meyvesi de aynı türden olur.</p>
<p>Mefkûreleri gerçekleştirmek adına teknelere serpiştirilen ilk maya sevgiden müteşekkildir. Onsuz bir hamur tutmaz. Gaye-i hayaller onunla olgunlaşır, mefkûreler onunla pişer ve idealler onunla hayat bulur insanlık semalarında. Tarih, sevgi hakanlarının gönül kahramanlıkları ile yazılmıştır. Yüz yıllara meydan okuyan hatıralar, zihinlerden silinmeyen efsaneler, nesilden nesle aktarılan destanlar hep sevgi çağlayanlarından dökülüp arzın dört bir yanına akmışlardır. Sözün, kalemin ve kılıcın tarihe derkenar yaptığı izler, söyleyen dilin, tutan elin ve kavrayan bileğin nasıl bir sevgi sesine, rengine, âhengine ve kudretine sahip olduğunu ayan beyan göstermektedir.</p>
<p>Sevgi, rıza-yı ilâhîye giden yolda şaşırtmaz bir nirengi ve önemli bir çarpandır; birçok yüksek duygunun da kaynağıdır. Bu kaynaktan neler neler fışkırır da kimisi gürül gürül, kimisi ılık bir akış edasıyla insanlık atmosferini kuşatır ve almaya açık sinelere dolar dolar boşalır. Başkaları için yaşama, müsamaha, hoşgörü, fedakârlık, şefkat, merhamet, affedicilik, yardımlaşma, dayanışma, saygı, hürmet… Onun kaynağından beslenen ulvî duygulardan bazılarıdır. Bunlar aynı zamanda sevginin de kaynaklarıdır. Birbirini besleyip duran âb-ı hayat gibidirler. Birlikte yaşamanın formülü, bu kaynaktan doğan ulvî duyguları kuşanmakta; kuşanıp kendini yollara vurmakta ve yolculuğunu kutsî bir misyona bağlamakta saklıdır. Gönülleri fethetme yolunda ellerinde sevgi kâseleri taşıyanlar eli boş dönmezler bu yolculuktan. Uğradıkları her menzilden bir damla, her duraktan bir nur alır ve yağmur yağmur boşalırlar aç gönüllere. Boşalırken de adeta bereketi muştular ve kuraklıktan çatlayan topraklar için müjde olurlar.</p>
<p>Aile, geçmişten bu güne uzanan sevgi zincirinin halkalarından biridir. Anne bu silsilede en mutena varlık, baba da muhkem bir dayanaktır. Çocuk ise bu yuvanın içerisinde adeta bir kuş yumurtası nazeninliğinde ışıldayıp durur. Çekirdek aileyi büyük aileye ve onu da Hz. Âdem’e bağlayan silsile, varlığını sevginin meşcereliğinde doğmaya ve büyümeye borçludur. Her yuva bir sevgi yumağıdır. Atkılarını dışa doğru salmazsa, içindeki güzellikler sadece kendini besler. Dışa salınacak her sevgi atkısı bizi “toplumsal aile”ye taşımanın başlangıcı oluverir. Yaşanan yer neresi olursa olsun, yuvadaki muhabbet iklimini umuma yayarsak, toplumsal aileye dönüşmemizin önünde bir mani kalır mı?</p>
<p>Kalabalıklar için yitik bir hazinedir sevgi. Onunla hem dem olup gününü pür nur, gecesini aydınlık eden her fert, toplumun kalbine onu besleyecek ve tedavi edecek bir damar ekler. Eklerken de kendini bir sevgi demliğine dönüştürür. Sevgi, demini aldıkça muhtaç gönüllere sunulur. Bugün için o yitik bir hazine olsa da kadimdeki zenginliğine ve bereketine kavuşma yolunda gün gün çoğalmakta ve kıymetlenmektedir. Onsuzluğun hafakanlarını yaşayan, bunalımlar içinde çırpınan ve ızdırap çeken kitleler, böyle bir sevgi rehabilitasyonuyla sağlıklı bir toplumun fertleri haline gelme sürecine girmiş olacaklardır, Allah’ın izni ve inayetiyle.</p>
<p>Sevginin de bir ölçü içinde olması gerekir. Nefret duygusunu yaratan Rabbimiz, onun da yerli yerince kullanılmasını murat buyurur; günahtan nefret, kötü düşünce ve duygulardan, ahlaksızlıktan, gıybetten nefret… Yoksa bunlarla malul kişilerden nefret değil. İnsan sevilmelidir. Nefret edilecek olan insanın kendisi değil, fena duygu ve düşünceleridir. Sevgi toplumunun temsilcisi olmanın ve bu temsilde keyfiyeti derinleştirmenin yolu, bu dengenin kurulmasındadır. Kör ve sağır sevgi şaklabanı olmak değil, uyanık ve titiz sevgi işçiliği açabilecektir ancak keyfiyette derinleşmenin yolunu.</p>
<p>Ey insan! Unutma ki sende güzellikler uyaran sevgi solukları, başkaları için de yumuşak bir beste olacaktır. Senin beklentilerin, başkaları için de beklentidir. Sen, sen olmak istediğin gibi, başkaları da “kendisi” olarak kalmak ve “kendi” olmak ister. Aslında, kimsenin senin nasihatine ihtiyacı yok. Sen kendine nasihatçi ol. Bir sözün iksiriyle cümle âlem Cennet’e, bütün insanlık da Cennet ehline dönecek olsaydı, Yaratanımız bunu Efendimize (sallallâhu aleyhi ve sellem) nasip ederdi. Sana düşen Efendimizin ve O’nun yolunda olanların yolunda olmak ve hep bu yolda mesafe kat etmek adına içten dışa, dıştan içe adımlarını sıralamaktır. Tıpkı şairin solukladığı gibi:</p>
<p>Sonsuzluk kervanı, “peşinizde ben,</p>
<p>Üç ayakla seken topal köpeğim!”</p>
<p>Bastığınız yeri taş taş öpeyim.</p>
<p>Bir kırıntı yeter, kereminizden!</p>
<p>Sonsuzluk kervanı, peşinizde ben…<a href="applewebdata://32936731-F494-4E42-AC9E-776A72A4AC6F#_edn1" name="_ednref1">[1]</a></p>
<p>&nbsp;</p>
<p>Sevgiyi hislerimizin dar kalıplarından kurtarıp akıl ve mantığımızın ahengine teslim etmenin yollarını araştıralım. Onun sadece histen ibaret olduğunu zannetmek, akla karşı bir saygısızlık, mantığı hor görmek ve düşünceyi değersizleştirmek olur. Biz duygularımızdaki cevelanı akıl, mantık ve düşünce ile mezcederek sevgi yolları açmanın, ondan da aşka ulaşmanın yöntemlerini durmaksızın araştıralım. Bu yolda “müspet hareket” düşüncesi, insanlığa müspet bir katkı sunma adına iyi bir kılavuz olacaktır. Müspetin ipine tutunalım, menfiliklerin kapılarını kilitleyelim.</p>
<p>İnançta, düşüncede, yaşayışta müşterek paydalarımız o kadar çok ki bunları görmezden gelerek ayrıntılardaki ayrılıkları nazara vermenin bir gerekçesi yok. Ayrılıkları, aykırılıkları ve uzaklaşmaları körükleyen teferruatzede olmanın bize kazandıracağı, akıl tutulmasından başka bir şey değildir. Biri bin yapmanın yollarını aramak ve müşterekleri çoğaltarak bir arada yaşama duygusunun kılcallarına nüfuz etmek varken, birleri bir bir sağa sola savurmanın kim, hangi faydasını görebilir?</p>
<p>Sevgiyi, sevilmeyi kendimiz için nasıl istiyorsak, başkaları için de istemeliyiz. Zira sevgisizlik, kitleleri bir yığın haline getirir. Sevgisiz kitleler, ardına dizildikleri bir “kalbsizin” peşinden, sonu belirsiz, kaosa açık bir maceraya doğru sürüklenirler. Ne mutlu ki kendimizi içinde buluverdiğimiz mukaddes yuvanın sevgi çemberi, bizi bir kalb sahibi yapmıştır. Kalbî olanlar, o bahçelerin çiçeklerini kokladıkları için bir kalb sahibidirler. İnsan için kalbin yüklendiği maddî ve manevî vazifeler, bir lokomotifin icra ettiği fonksiyonlardan daha önemlidir. Unutmamalıyız ki kalbin hem en temel gıdası hem de en hayırlı meyvesi sevgidir. O halde onu sağlam tutalım.</p>
<p>Medet ey sevgisiyle kalbleri, bedenleri, şehirleri ve âlemleri var eden Rabbimiz!</p>
<p>&nbsp;</p>
<p><strong>Dipnot</strong></p>
<p><a href="applewebdata://32936731-F494-4E42-AC9E-776A72A4AC6F#_ednref1" name="_edn1">[1]</a> N.F. Kısakürek, <em>Çile</em>, İstanbul: Büyük Doğu, 1995. s. 65.</p>
]]></content:encoded>
					
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Samimiyetin Kerameti</title>
		<link>https://caglayandergisi.com/2020/08/23/samimiyetin-kerameti/</link>
		
		<dc:creator><![CDATA[Çağlayan Dergisi]]></dc:creator>
		<pubDate>Sun, 23 Aug 2020 15:27:12 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Genel Kültür - Yazı Platformu]]></category>
		<guid isPermaLink="false">http://34.207.235.27/?p=144655</guid>

					<description><![CDATA[Fransız düşünür André Malraux, geçmiş çağların aksine günümüz insanının temel kaybının “ben” idraki ve bu idrakin neticesi olan hayatın anlamı ile ilgili şuur kaybı olduğunu söylemektedir. Ne ki, modern dünyanın nesne tarafından bütünüyle kuşatılmış ve telaştan başı dönmüş insanları bir an için durmaya, düşünmeye ve “Ben kimim?” diye sormaya mecal ve imkân bulamamaktadır. Alabildiğine şişirilmiş [&#8230;]]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p>Fransız düşünür André Malraux, geçmiş çağların aksine günümüz insanının temel kaybının “ben” idraki ve bu idrakin neticesi olan hayatın anlamı ile ilgili şuur kaybı olduğunu söylemektedir. Ne ki, modern dünyanın nesne tarafından bütünüyle kuşatılmış ve telaştan başı dönmüş insanları bir an için durmaya, düşünmeye ve “Ben kimim?” diye sormaya mecal ve imkân bulamamaktadır. Alabildiğine şişirilmiş egoların çağı olan bu çağda “ben” idrakinin yokluğundan bahsetmek zahiren bir paradoks gibi görünse de işin ehli bu çelişkiyi Yunus’un, “Bir ben vardır bende benden içerü” tespitiyle giderecektir.</p>
<p>İnsanı diğer mahlûkattan ayıran mümeyyiz vasıflardan biri “ben” şuurudur ve bu şuurun da dışa ve içe dönük iki yüzü vardır. Bizler iç benimizle sadece dışımızdaki âlemin değil bizzat kendimizin ve hususî âlemimizin de farkında oluruz. Üstelik bu enfüsî âlem, dışarıdaki âlemden çok daha baş döndürücü bir derinliğe sahiptir. Dışarıdaki üç buutlu âlemdeki yolculukların aksine insanın iç yolculuğu hiç bitmez. Bu yüzden insanın en uzun yolculuğu, enfüsî yolculuğudur. Bu yolculuk bizi, aslında “ben” dediğimiz şeyin “Mutlak”a açılan bir pencereden ibaret olduğu idrakine ulaştırır. İnsanı gerçekte insan yapan şey, ötelere açılan bu mânâdır. Oysa Bercayev’in haklı tespitiyle, Tanrı’yı inkâr neticesinde insanı tesadüfi atomlar yığını derekesine düşüren modern materyalist yaklaşım, bu tavrıyla sadece Tanrı’yı değil insanı da inkâr etmiş olmakta. Bizim kültürümüz ise Şeyh Galib’in lisanıyla, insanı varlık âleminin zübdesi olmak keyfiyetiyle tebcil eder:</p>
<p>Hoşca bak zâtına kim zübde-i âlemsin sen</p>
<p>Merdüm-i dide-i ekvân olan âdemsin sen</p>
<p>Ne var ki her kanatlı kuş ötelere kanat çırpamadığı gibi yaratılıştan câmi bir potansiyelle dünyaya gelen her insanın içinden de ötelere bir yol açılmamaktadır. Bunun için insanın kendi mahiyetini merak etmesi ve iç âlemine eğilmesi gereklidir. Belki de Sokrat’ın “Kendini tanı.” düsturu ilk hareket noktası. Kendi içine eğilen her insan, o âlemde güllerle dikenlerin, toprakla cevherin, güzelliklerle çirkinliklerin sarmaş dolaş olduğunu görecektir. Bu da bizi kendini ıslah fikrine götürecektir. İçimizdeki iyi taraf der ki: “Bahçendeki dikenleri sök ve onların yerine güller dik.” Hâsılı tasaffi et, kötülüklerini azalt, iyiliklerini çoğalt ve hakiki insan ol.</p>
<p>En şerefli mahlûk insan olduğuna göre insanı hakiki insan kılmaya matuf çabaların da ulvî çabalar olduğu malumdur. Ulm’deki misafirliğim sırasında tanıma fırsatı bulduğum Murtaza Bey’in naklettiği bir hikâye buna güzel bir misaldir.</p>
<p>Türkiye’den 70’li yıllarda gurbet ellere gelmiş; genç, dinamik ve vatanperver bu insanı tanıma ve bu coğrafyada yaşadıklarını keşfetme imkânı buldum. Murtaza Bey, 1996 yılından beri, güzel ve faydalı girişimlere destek olmak niyetiyle yaşamaya başlamış. Bu amaçla açılan her pazara uğramış, her işe el atmış, her güzel niyete omuz verip yol arşınlamış.</p>
<p>Bir şehrin bir avuç dertlisi, bir kültür merkezi açmaya niyetlenir. Orada yeni yeni güller açacak, Kur’ân bülbülleri şakıyacak, Peygamber âşıkları olacaktır. Kendilerine has havayı özgürce soluyabilecekleri, bu havayı diğerlerine ulaştırmayı netice verecek bir mekân… Bu dertle ne kadar yandılar, kaç gün ızdırapla dolandılar bilinmez, ama neticede bir bina bulurlar. İki katlı ve 600 m² olan bu yer tam da istedikleri durumdadır.</p>
<p>Bina tutulmuştur. Kız yurdu olarak faaliyet gösterecek ve aynı zamanda da kültür merkezi olacaktır. Binanın istenilen şekle sokulabilmesi için içeride bazı değişikliklerin yapılmasına ihtiyaç vardır ve bu da 37 bin avro tutmaktadır. Odaların tefrişatı için de 23 bin avro gereklidir. Ellerinde ise sadece 5 bin avro vardır.</p>
<p>Tefrişat masrafları için Murtaza Bey, yetkili bir arkadaşla birlikte, uzaktan tanıdıkları bir işadamını Dortmund’da ziyaret eder. O sırada iş yerine tırlar gelmiş ve yük boşaltılmaktadır. Murtaza Bey meramını anlatmaya başlar. Arkadaşı da biraz uzakta dua okumaktadır. Adam sabırla dinler Murtaza Bey’i ve oradan arkadaşına sorar:</p>
<ul>
<li>Son iki tırın malları depoya taşındı mı?</li>
</ul>
<p>“Hayır” cevabını alınca ekler:</p>
<ul>
<li>O zaman bekleyin… Ne kadar ihtiyacınız varsa gidip aracınıza yükleyebilirsiniz.</li>
</ul>
<p>Murtaza Bey sevinçle arkadaşının yanına gider. Gerekli eşyaları araçlarına yüklerler. Arkadaşı sorar:</p>
<ul>
<li>Abi, ödemeyi nasıl yapacağız?</li>
<li>Dur hocam sen, Allah ona da bir kolaylık sağlar elbette.</li>
</ul>
<p>Murtaza Bey işadamına sorar:</p>
<ul>
<li>Borcumuz?</li>
<li>Ne kadar paranız var cebinizde?</li>
<li>5 bin avro.</li>
</ul>
<p>Adam paranın sadece yarısını alır:</p>
<ul>
<li>Haydi, gidin sağlıcakla.</li>
</ul>
<p>Murtaza Bey hikâyeyi anlatırken şunları ekler: “O arkadaşın o günkü ağlamasını unutamıyorum.”</p>
<p>Bina istenilen şekle dönüştürülmüş, tefrişat için alınan malzemeler yerleştirilmiş ve artık açılacak şekle girmiştir. Bir gün öncesinde kiraladıkları binanın sahibi Eberhard Bey ve hanımı, kızlarıyla birlikte Murtaza Bey’in evinde yemektedir. Yemekten sonra çaylar beklenirken Eberhard Bey duvardaki resme odaklanır ve gözleri yaşarmış bir halde şöyle der:</p>
<ul>
<li>Murtaza Bey, biliyorum ki yakında Hacca gideceksin. Senden ricam, kızım için Mekke’nin Rabbine dua et. Biliyorsun kızım kan kanseri.</li>
</ul>
<p>Yanaklarına doğru yaşlar akar, ama gözünü de ayırmaz Kâbe’nin resminden. Sonra başını çevirip Mescid-i Nebevî resmine bakar ve ekler:</p>
<ul>
<li>Peygamberin Muhammed’e de gideceksin biliyorum. Ne olur orada da dua et kızıma.</li>
</ul>
<p>Murtaza Bey de hüzünlenir. Acziyetlerini ikrar edip dostlarından bir ricada bulunan bu insanların samimiyeti herkesi etkiler.</p>
<p>Ertesi gün mülk sahibi bu aileye binanın yeni hâli gösterilir. Odalar tek tek gezdirilir ve ayrıntılı bilgi verilir. Bu arada yapılan masraflar da anlatılır. Mesela banyo ve tuvaletler 17 bin avro tutmuştur. O esnada Eberhard Bey’in eşi devreye girer:</p>
<ul>
<li>Eberhard, buranın masraflarını ben üstlenmek istiyorum müsaadenle.</li>
</ul>
<p>Bu beklenmedik cümle karşısında herkes şaşırır, ama Eberhard Bey hanımını kırmaz ve ekler:</p>
<ul>
<li>Geri kalan kısmı da ben üstleniyorum.</li>
</ul>
<p>3850 avro olan kirayı acaba 350 avro düşürebilir miyiz diye dertlenenlerin ağızları açık kalır. Anlaşmayı imzalamak üzere ofise geçerler. Kahveler yudumlanırken bu defa da kızları Hannah söz alır:</p>
<ul>
<li>Anne, baba sizler ne güzel bir şey yaptınız, ama ben bir şey yapamadım.</li>
<li>Buyur kızım, sen ne istiyorsan onu yapacağım, der babası.</li>
<li>Kirayı değiştireceksiniz.</li>
<li>Ne kadar olsun?</li>
<li>1850 avro.</li>
<li>Tamam kızım, o kadar olacak.</li>
<li>Bir de bu insanlar çıkana kadar bu fiyat değiştirilmeyecek.</li>
<li>O da tamam.</li>
<li>Bu anlaşma üç yıllık olmayacak; ne zaman çıkmak isterse o zaman çıkacaklar.</li>
<li>Peki kızım.</li>
</ul>
<p>Babası, daha önceden hazırlanmış kontratı alıp yırtar ve ekler:</p>
<ul>
<li>Anlaşmayı tekrar düzenleyip getirir misiniz?</li>
</ul>
<p>Sonradan öğrendiklerine göre, açılış yapılmadan birkaç gün önce Murtaza Beyin kızlarıyla birlikte ablaları o mekânda kalmışlar ve gece namaz kılıp dua etmişler. O gece Hannah da onlara eşlik etmiş. Toplu tespihat yapılırken salondan gelen sesi merak edip o manzarayı izlemiş sessizce…</p>
<p>Şimdilerde yirmili yaşlarında olan Hannah’ın hastalığından eser kalmamış. Babası 2012 senesinde vefat etmiş. Murtaza Bey onu mezara indirmek için bizzat kabrine girdiğinde, onu gören Hannah, koşarak gelmiş ve “Amca!” diyerek boynuna sarılmış. Gözyaşlarını onun omzuna akıtmış garip bakışlar arasında…</p>
<p>Eberhard Bey’in ölümüyle bina satılır. Yeni mülk sahibi, binayı gezer ve kira için 5450 avro değer biçer. Yaklaşık 10 yıldır burada bulunanlar, başka bir binaya taşınmak istemezler, ama yeni kirayı ödeyecek durumları da yoktur.</p>
<p>Murtaza Bey binanın yeni sahibi ile görüşür. Görüşmeye Eberhard Bey’in eski şirketinin genel müdürü de katılır. Murtaza Bey teklifini söyler ve uzun uzun açıklamalarda bulunur:</p>
<p>&nbsp;</p>
<ul>
<li>Kendim için yapmıyorum bu pazarlığı. Burası bir Hizmet yuvası… Genç nesil burada eğitim görüyor. Eski kirayı değiştirmemenizi rica ediyoruz.</li>
</ul>
<p>&nbsp;</p>
<p>Anadolu insanının samimi üslubu karşında, eski müdürün de tasdikiyle 1850 avroya razı olurlar.</p>
<p>&nbsp;</p>
]]></content:encoded>
					
		
		
			</item>
		<item>
		<title>İçimdeki Fısıltılar</title>
		<link>https://caglayandergisi.com/2020/08/23/icimdeki-fisiltilar/</link>
		
		<dc:creator><![CDATA[Çağlayan Dergisi]]></dc:creator>
		<pubDate>Sun, 23 Aug 2020 15:21:30 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Genel Kültür - Yazı Platformu]]></category>
		<guid isPermaLink="false">http://34.207.235.27/?p=144653</guid>

					<description><![CDATA[Yatakta… Saat 2.55. Bir sesle uyanış… Yatak sıcak ve rahat… Gözler mahmur ve yarı açık. İki âlem arasında gelgit yaşanıyor. &#8211; Uyanmışken bir teheccüd namazı kılayım. &#8211; Uyanmadın daha. Uykuya daha yakınsın. Dal uykuya mışıl mışıl… &#8211; Uyandım uyandım. Bak dışardan havlama sesleri geliyor. Uyandım yani. İki dakikada kılıp yatacağım. Hem kaçmaz benim uykum. &#8211; [&#8230;]]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p><strong>Yatakta…</strong></p>
<p><strong>Saat 2.55.</strong></p>
<p><strong><em>Bir sesle uyanış…</em></strong></p>
<p><strong><em>Yatak sıcak ve rahat… Gözler mahmur ve yarı açık. İki âlem arasında gelgit yaşanıyor.</em></strong></p>
<p><strong>&#8211; Uyanmışken bir teheccüd namazı kılayım.</strong></p>
<p><strong>&#8211; Uyanmadın daha. Uykuya daha yakınsın. Dal uykuya mışıl mışıl…</strong></p>
<p><strong>&#8211; Uyandım uyandım. Bak dışardan havlama sesleri geliyor. Uyandım yani. İki dakikada kılıp yatacağım. Hem kaçmaz benim uykum.</strong></p>
<p><strong>&#8211; Uyandın, ama tam değil. Namaz kılarsan uykun dağılır gider ve yatakta döner durursun sonra. Sabah işe gideceksin. Yat gitsin.</strong></p>
<p><strong>&#8211; Olsun, uyandım zaten. Hemen kılıp uykum kaçmadan yatarım. </strong></p>
<p><strong>&#8211; Tamam, sen bilirsin. O zaman acele et. Kaçırma uykunu…</strong></p>
<p><strong>Lavaboda…</strong></p>
<p><strong><em>Hava soğuk, su da… Hangisi daha soğuk, anlamak imkânsız. </em></strong></p>
<p><strong>&#8211; Güzelce abdest alayım önce.</strong></p>
<p><strong>&#8211; Hava soğuk. Farzlarını yap yeter. Sünnetler olmasa da olur, bilmiyor musun?</strong></p>
<p><strong>&#8211; Ama Peygamber Efendimiz (sallallâhu aleyhi ve sellem), “isbâğu’l-vudu” yapın, yani abdesti hakkını vererek, güzelce alın diyor.</strong></p>
<p><strong>&#8211; Sana mı diyor? Sen kimsin! Kendini ne zannediyorsun! O söz büyük evliyalar için. Senin gibi günahkârlar için değil.</strong></p>
<p><strong>&#8211; Ben de güzel abdest alsam ne kaybederim ki!</strong></p>
<p><strong>&#8211; Uykunu.</strong></p>
<p><strong>&#8211; Ne uykusu ya! Uykum yok şimdi.</strong></p>
<p><strong>&#8211; Ben sana dedim uykun kaçacak diye. Dinlemedin beni.</strong></p>
<p><strong>&#8211; Kaçtıysa kaçtı. Hemen abdest alayım şimdi.</strong></p>
<p><strong>&#8211; Tamam, acele et acele o zaman. Donacaksın yoksa.</strong></p>
<p><strong>&#8211; Haklısın galiba. Farzları yapayım bari.</strong></p>
<p><strong>&#8211; Ha şöyle, biraz mantıklı ol.</strong></p>
<p><strong>&#8211; İçim rahat değil. Sünnetler çok önemli diye okumuştum.</strong></p>
<p><strong>&#8211; Yine hocalığın tuttu. Allah sana farzları soracak sadece. Sen okulda imtihana çalışırken öğretmenin sorumlu tutmadığı yerlere çalışıyor muydun?</strong></p>
<p><strong>&#8211; Ama Allah, Peygamberime itaat edin. Ona uyun, sünnetini ihya edin demiş.</strong></p>
<p><strong>&#8211; O senin bildiğin gibi değil. Derin mevzu, seni aşar. Karıştırma şimdi orasını…</strong></p>
<p><strong>&#8211; Hayır hayır. Bu sefer kendi bildiğimi yapacağım. Sünnetleriyle beraber güzelce abdest alacağım. Karışma bana.</strong></p>
<p><strong>&#8211; Karar senin. Ben sana zorla mı yap dedim. Ne bu afra tafra!</strong></p>
<p><strong>Seccadede</strong><strong>…</strong></p>
<p><strong><em>Ortalık sessiz. Ses, geceleri daha mı hızlı ne. Uzaktan gelen köpek havlamalarının yanı sıra evin önünden geçen arabaların sesleri doluyor kulaklarıma&#8230; Ben hazır, seccade hazır, istikamet Kâbe…</em></strong></p>
<p><strong>&#8211; Kaç rekât kılsam acaba?</strong></p>
<p><strong>&#8211; Tabiî ki iki rekât.</strong></p>
<p><strong>&#8211; Ama Hocamız sekiz rekât kılmamızı tavsiye etmişti dünkü sohbetinde. Efendimiz (sallallâhu aleyhi ve sellem) öyle kılarmış. Hz. Aişe (radıyallâhu anha) annemiz rivayet etmiş.</strong></p>
<p><strong>&#8211; Bak kendin dedin. “Efendimiz” öyle kılarmış. Sen kim, O kim? Kendini ne zannediyorsun sen! Kıl iki rekât, git yat.</strong></p>
<p><strong>&#8211; Bir şey zannetmiyorum. O’nun ümmetinden mücrim bir kulum, ama O’na ittiba etmek istiyorum. Beni kandıramazsın.</strong></p>
<p><strong> &#8211; Seni nasıl kandırayım beyim. Sen ki üniversite mezunu, iş güç sahibi, evli barklı, koskoca bir adamsın.</strong></p>
<p><strong>&#8211; Lütfen rahat bırak da namazımı kılayım. Sekiz rekât kılmaya kararlıyım.</strong></p>
<p><strong>&#8211; Kıl tabi sekiz rekât. Hem uykun iyice kaçsın. Gözlerin şişsin. Yarın iş yerinde müdür “Gece beşik mi salladın.” deyince “Sekiz rekât teheccüd kıldım.” dersin.</strong></p>
<p><strong>&#8211; Kime ne gece kıldığım namazdan! Kimsenin haberi yok. Bak, hanım ve çocuklar bile mışıl mışıl uyuyor. Şimdi Rabbimle baş başa olma, geceyi ihya etme vakti.</strong></p>
<p><strong>&#8211; İyi, o zaman hadi kıl da yat, ama sana hatırlatmak isterim ki sabah çocuğu okula götüreceksin. Kahvaltısı hazırlanacak, eksik ödevi de vardı, unuttun mu?</strong></p>
<p><strong>&#8211; Evet, ödevini bitirmemişti. Erken kaldırayım oğlumu.</strong></p>
<p><strong>&#8211; Ben de onu diyorum. Kıl iki rekât yat. Sabah erken kalkmalısın. Yoksa çocuk ödev yapmadım diye okula gitmek istemez. Al başına yeni bir dert…</strong></p>
<p><strong>&#8211; Haklısın galiba. İki rekât kılıp yatayım. Hem yarından sonra tatil var. O zaman sekiz rekât kılarım.</strong></p>
<p><strong>&#8211; Gördün mü, biraz düşününce doğruyu buluyorsun. Haydi, çabuk ol.</strong></p>
<p><strong>Namazda</strong><strong>…</strong></p>
<p><strong><em>Rabbin huzuru… Alın, seccadeyi öpmeye hazır.</em></strong></p>
<p><strong>&#8211; Dur bir dakika. Hemen durma namaza. Pencereden dışarıya bir bak. Başka hiç kimsenin ışığı yanmıyor. Herkes mışıl mışıl uyuyor.</strong></p>
<p><strong>&#8211; Doğru. İnsanlar çok gafil. Kimse namaza kalkmamış.</strong></p>
<p><strong>&#8211; Ama sen öyle değilsin. Bak, sıcak yatağını terk edip soğuk suyla abdest aldın. Güzel bir iş çıkardın.</strong></p>
<p><strong>&#8211; Evet. Artık kılayım namazımı. Kılmak deyince aklıma geldi. Kur’ân “ikâme” edin diyor namazı. Kılmak sanki geçiştirmek gibi oluyor.</strong></p>
<p><strong>&#8211; Yine hocalığın tuttu. Herkes kılıyor, sen de kıl ve yat. Namaz namazdır.</strong></p>
<p><strong>&#8211; İftitah tekbiri ile bütün masivayı arkama göndereyim o zaman.</strong></p>
<p><strong>&#8211; Dur dur. Neyi, nereye gönderiyorsun benden habersiz. Unutma, ben hep buradayım. Beni hiçbir yere gönderemezsin.</strong></p>
<p><strong>&#8211; Yani dünyevilikleri namazda düşünmeyeyim, Rabbimle baş başa olayım, diyorum.</strong></p>
<p><strong>&#8211; Ol tabi. Başla namaza. İhlas’lı (Kevserli) bir namaz kıl gitsin.</strong></p>
<p><strong>&#8211; Uzun bir sȗre okuyayım diyordum namazda.</strong></p>
<p><strong>&#8211; O da olur, ama yarın Cuma namazına yarım saat erken gider, orada okursun. Hem Cuma vakti daha sevaplı olur.</strong></p>
<p><strong>&#8211; Haklısın galiba&#8230;</strong></p>
<p><strong>&#8211; Haklıyım tabi. Ben her zaman haklıyım.</strong></p>
<p><strong>&#8211; Eyvah, dizlerim yere hızlı değdi. Epey ses çıktı. Komşuyu rahatsız etmemişimdir inşallah.</strong></p>
<p><strong>&#8211; Duysun, duysun. O da bilsin nasıl bir komşusu olduğunu. Kendisi gafil olsa da sever seni.</strong></p>
<p><strong>&#8211; Hayır, ben o niyetle yapmadım. Ne bileyim uyku sersemliğiyle galiba.</strong></p>
<p><strong>&#8211; Tabi, tabi.</strong></p>
<p><strong>Selamdan sonra…</strong></p>
<p><strong>&#8211; Dur bir dakika, ben seni nasıl bu kadar net duyuyorum? Gece olduğu için mi? Sen benimle böyle sürekli konuşuyor musun?</strong></p>
<p><strong>&#8211; Aslında beni kulağınla duymuyorsun. Evet, seninle her zaman konuşuyorum.</strong></p>
<p><strong>&#8211; Ama ben şimdiki kadar hissetmiyorum senin benimle konuştuğunu…</strong></p>
<p><strong>&#8211; Çünkü beni sana unutturacak çok şey var etrafında, dünyevilikler, koşuşturmalar, teknoloji, akıllı telefon, iş güç&#8230; Sen seninle baş başa kalınca beni daha iyi duymaya başladın.</strong></p>
<p><strong>&#8211; Lütfen bana karşı dürüst ol. Bütün bu konuşmalarımızda en çok dikkatimi çeken şey şu oldu: Beni ikna etsen de etmesen de hemen yeni argümanlarla beni başka bir şeye yönlendirmeye çalışıyorsun.</strong></p>
<p><strong>&#8211; Sana karşı ilk ve son kez dürüst olacağım.</strong></p>
<p><strong>Evet, bu bir savaş ve tek cepheden ibaret değil. Bir cepheyi kaybedersem hemen başka cepheler açarım. Hatta bazen sana kazanmanın keyfini tattırırım.</strong></p>
<p><strong>&#8211; Peki, sen şeytan mısın?</strong></p>
<p><strong>&#8211; Şeytan’ın senin içindeki santraliyim ben.</strong></p>
<p><strong>&#8211; Adın ne?</strong></p>
<p><strong>&#8211; Nefis…</strong></p>
]]></content:encoded>
					
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Hicret</title>
		<link>https://caglayandergisi.com/2020/08/23/hicret-2/</link>
		
		<dc:creator><![CDATA[Çağlayan Dergisi]]></dc:creator>
		<pubDate>Sun, 23 Aug 2020 15:17:11 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Genel Kültür - Yazı Platformu]]></category>
		<guid isPermaLink="false">http://34.207.235.27/?p=144651</guid>

					<description><![CDATA[Kahvaltı sofrasında sıcacık çayımızı içerek bir güzel güne daha başladık. Sofraya gelip oturan eşim, “Dinlendiniz mi?” diye sorarak kahvaltısını yapmaya başladı. Çayını eline alan annem, “Allah’ıma çok şükür” diye cevapladı. O sırada ikizim olan kız kardeşim, “Enişte, bu sefer hangi şehre gideceksiniz?” diye bir soru yöneltti. Çayını keyifle yudumlayan eşim, tebessüm ederek, “Afrika’ya gidiyoruz” dedi. [&#8230;]]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p>Kahvaltı sofrasında sıcacık çayımızı içerek bir güzel güne daha başladık. Sofraya gelip oturan eşim, “Dinlendiniz mi?” diye sorarak kahvaltısını yapmaya başladı. Çayını eline alan annem, “Allah’ıma çok şükür” diye cevapladı. O sırada ikizim olan kız kardeşim, “Enişte, bu sefer hangi şehre gideceksiniz?” diye bir soru yöneltti. Çayını keyifle yudumlayan eşim, tebessüm ederek, “Afrika’ya gidiyoruz” dedi.</p>
<p>Sofraya bir anda sessizlik çöktü.</p>
<p>“Afrika mı?” diye hayretle sorunca, sadece kafasını sallayarak tasdik etti ve sakinliğini korudu.</p>
<p>Annemin yüzüne baktım. Acaba ne düşünüyordu? Her evladın yeri ayrıdır anne için. Annem sessizdi. Evlendiğimden beri hep farklı şehirlerde yaşadığımız için annemle yeterince ilgilenememiştim. Yanında bulunup derdiyle dertleşip sırdaş olmamıştım. Gençliğimde gezmeyi severdim. Annem bana şöyle derdi: “Evlendikten sonra kocanla birlikte nereye istersen gidersin.”</p>
<p>Annemin duası kabul olmuş gibi hep uzaklarda yaşadım. Bazen annem hüzünlenerek, “Birazcık bize yakın olamaz mısınız?” diyordu. Ben de “Annecim, bu senin kabul olmuş duan. Kocam neredeyse, ben de oradayım” der ve onu gülümsetirdim. Bu hatıralarla meşgulken annemin sesini işittim: “Allah’ım yolunuzu açık etsin! Oralarda hizmetinizi dosdoğru yapın.” diyerek dua etti. Annemin duası sayesinde biraz rahatlayıp yeni bir ülkeyi hayallerimde canlandırmaya başladım.<br />
Yolculuk telaşımız başladı. Ansızın gelen bu haber, bazı akrabalarımızı sevindirdi, bazıları ise üzüntülerini dile getirdi. Bir hafta sonra eşim, gideceğimiz ülkeyi ziyaret etmek için yola çıktı ve 10 gün sonra bizi götürmek için geri döndü. Anne ve babamızın hayır dualarını alıp yola koyulduk. O zamana kadar birçok yolculuk yapmış olsak da bu farklıydı. Çocukların yorulması ve yol boyunca yaşadığım tedirginlik beni çok yıprattı. Sebebini bilmiyorum, ama hüzünlüydüm. Ülkemde ayrılırken bir avuç toprak alıp götürmüştüm.<br />
Gözyaşlarım yağmur taneleri gibi damlamaya başladı. Çaktırmadan eşime baktım. Her zamanki gibi soğukkanlılığını koruyan eşim, duygularını pek açığa vurmuyordu. Uzun bir yolculuktan sonra Orta Afrika Cumhuriyeti’nin en büyük şehri ve başkenti Bangui’ye ulaştık. Bizi özel bir ilgiyle karşılayan Türk kardeşimiz, kalacağımız evimize götürdü.<br />
Ülkenin resmi dili Fransızcaydı; biz de Fransızca öğrenmeye başladık. İlk fark ettiğim özellik vaktimizin bereketli olmasıydı. Sanki saatler geçmiyor gibiydi.</p>
<p>19 Eylül 2019’da öğretim yılı başladı. Sabah saat 5.00’te kalkıp hazırlandık. Dil bilgimiz yetersiz olmasına rağmen, okula başlamak bizim için bir mutluluktu. Çocuklar da sevinçliydi. Kahvaltımızı yapıp okulun yolunu tuttuk. Oğlumuz Ahmet’in yabancı bir ülkede okula başlayacak olması da ayrı bir mutluluk sebebiydi.</p>
<p>Üç dönemlik öğretim yılının ilk dönemi böylece başlamış oldu. Törenin bitmesiyle dersler başladı. Koridorda gezerek her sınıfa göz gezdiriyordum. Siyahî çocukların arasında birkaç beyaz öğrenci göze çarpıyor. Bir sınıfa yaklaştığımda oğlumun kızgın sesini işittim. Bir de ne göreyim! Sınıftaki öğrenciler oğlumu ortalarına almış, saçına dokunmaya çalışıyorlar. Böyle hareketleri beğenmeyen oğlum, İngilizce “Bırakın!” diye çığlık atıyordu. Ne yapabilirdim ki? Oradan sessizce uzaklaştım. Yerli öğrencilerin saçlarını çok kısa kestikleri için cinsiyetlerini ayırt etmekte zorlanıyorduk. Bazıları da peruk takıyordu.</p>
<p>Vakit öğleye yaklaşmıştı. Kütüphane benim ilk çalışma yerimdi. Kütüphane tecrübem olmasa da kitaplar arasına olduğuma sevinmiştim. Haftada sadece altı saat Türk dili dersi veriyordum. Vaktimin çoğunluğu kütüphanede geçiyordu. Kitapları tasnif ederken yanıma eşim geldi ve müdür odasına geçmemi istedi. Hiçbir şeyden habersiz gidip oturdum. Eşim bir anlık sessizlikten sonra abimin trafik kazasında hayatını kaybettiğini söyledi. Acı haber ciğerimi paramparça etse de sessiz kaldım.</p>
<p>Biz dört kardeştik. İki abim ve bir ikiz kız kardeşim vardı. Canım abimin vefatını duyunca beynimden vurulmuş gibi oldum. Hemen bir uçak bileti alıp sabaha doğru yola çıktım.</p>
<p>Günlerden cumaydı. Uçakta karışık hislerle boğuşuyor, hüzünle gözyaşı döküyordum. Mübarek cuma günü, abimin cenazesinin toprağa verileceği gündü.</p>
<p>Perşembe sabahı ruhunu teslim etmiş. Canım abiciğim, sözlerin kulaklarımda çınlıyor. Beni sevgiyle bağrına bastığın anlar gözümde canlanıyor. Çocukluk hatıralarımız hâlâ çok canlı. Bu ayrılık beni olgunlaştırdı. Ölüm Allah’ın takdiri… Vakit dolduğunda geldiğimiz yere döneriz. İmanımız yenilenmiş oldu. Ölümün hak olduğunu tekrar hatırlamış olduk. Cenab-ı Hak, Firdevs cennetini nasip etsin. Çocuklarına uzun, hayırlı ve iman dolu bir ömür nasip etsin. Her şeyi hakkıyla gören, bilen Allah var. Biz sadece kuluz.</p>
<p>Defin merasimine yetişemedim. Bir anda yaşlanmış olan anne babamı nasıl teselli edeceğimi bilemedim. Evlat acısıyla ciğerleri yanan anne babamı kucaklayıp “Rabbim emanetini geçici hediye olarak vermişti. Veren O, alacak olan da O. Yaratılmış olan Yaradan’a itiraz eder mi?” diyerek teselli etmeye çalıştım. Uzak yerlerden taziyeye gelen akrabalar vardı. O anda, burada anne babamın yanında kalsam mı diye düşünmeye başladım.</p>
<p>Bir hafta sonra uzak bir şehirden, tanıdığım iki abla geldi. Herkes sofradayken ablalardan birisi, bir tanıdığının gördüğü bir rüyayı anlatmaya başladı. Birkaç aile, uzaklara hicret etmek üzere toplanmış. Aralarında bir kadın, “Gitmek istemiyorum!” diye ağlayıp duruyormuş. O anda Peygamber Efendimiz (sallallâhu aleyhi ve sellem) o meclise gelip “Bu ailelerin gideceği yerlerini ben seçtim. Ona güzelce anlatın, itiraz etmesin. Tekrar geleceğim.” diye teskin edip çıkmış. Abla rüyayı duyar duymaz, “Benim bir arkadaşım hicret ediyor.” diye benim fotoğrafımı göstermiş. Rüyayı gören abla da “Evet, rüyamda gördüğüm kişi buydu.” demiş.</p>
<p>Bu haberden sonra Allah’ın inayetiyle hemen kendime geldim, Anne ve babam, alnı secdeli, imanlı kişilerdi. Ayrılık zor gelse de hayır dualarıyla beni uğurladılar. Hicretin mânâsını bu sefer daha derinden anladım. Herkesi, her şeye gücü yeten Rabbime emanet edip yola koyuldum. Bu duygularla beyaz bulutlar arasından “Allah’a emanetsiniz!” diyerek el salladım.</p>
<p>&nbsp;</p>
<p>&nbsp;</p>
<p>&nbsp;</p>
]]></content:encoded>
					
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Hiç Kuyusu</title>
		<link>https://caglayandergisi.com/2020/08/23/hic-kuyusu/</link>
		
		<dc:creator><![CDATA[Çağlayan Dergisi]]></dc:creator>
		<pubDate>Sun, 23 Aug 2020 15:14:22 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Genel Kültür - Yazı Platformu]]></category>
		<guid isPermaLink="false">http://34.207.235.27/?p=144649</guid>

					<description><![CDATA[Bir seyyah çölde seyahat ederken açlıktan ölmekte olan bir adama rastlamış. Derhal atından inip susuzluktan dudakları çatlayan adama kırbasından su ikram etmiş. Su içince biraz olsun canlanan bu adama azığında bulunan ekmeğinden bölüp vermiş. Uzun süredir çölde olduğunu düşündüğü bu adamın elbisesinin paramparça olduğuna şahit olunca üzerindeki ridasını da hediye etmiş. Adam yiyip içtikten sonra [&#8230;]]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p>Bir seyyah çölde seyahat ederken açlıktan ölmekte olan bir adama rastlamış. Derhal atından inip susuzluktan dudakları çatlayan adama kırbasından su ikram etmiş. Su içince biraz olsun canlanan bu adama azığında bulunan ekmeğinden bölüp vermiş. Uzun süredir çölde olduğunu düşündüğü bu adamın elbisesinin paramparça olduğuna şahit olunca üzerindeki ridasını da hediye etmiş.</p>
<p>Adam yiyip içtikten sonra kendine gelir gelmez bir fırsatını bulup seyyahın kılıcını kaptığı gibi atını da vermesini istemiş. Seyyah müthiş bir şok yaşamış:</p>
<p>“Ne yapıyorsun? Sana yardım eden adama teşekkürün böyle mi?”</p>
<p>“Uzatma! Atını istiyorum!”</p>
<p>Büyük hayal kırıklığı yaşayan seyyahın adeta kolu kanadı kırılmış. Seyyahın şaşkın bakışları arasında adam atına atlamış. Seyyah, adamın arkasından seslenmiş: “Bir dakika lütfen!”</p>
<p>Atın üzerindeki adam, dönüp ne söyleyecek diye dikkat kesilmiş:</p>
<p>“Seni çölde ölmek üzereyken buldum. Susuzdun, suyumu paylaştım, helâl olsun! Açtın, ekmeğimi paylaştım, helâl olsun! Giyeceğin yoktu, elbisemi paylaştım, helâl olsun. Kılıcım, hatta atım da sana helâl olsun! Ama bir şey var ki onu asla helâl etmeyeceğim. O da kalbimdeki yardım etme duygusu&#8230; Onu öldürdün! Bu haram olsun! Çünkü bundan sonra yardıma muhtaç insan görürsem, bu duygum öldüğü için, onlara yardım edemeyeceğim. Bu haram olsun!”</p>
<p>Hizmet Hareketi yıllardır dünyanın dört bir tarafında cehalete karşı okullarla, zarurete karşı işadamları dernekleri ve yardım kuruluşlarıyla, iftiraka karşı diyalog dernekleriyle gayretlerde bulunuyor. Tanzanya’da da kurban, gıda yardımı, ikinci el elbise, kuyu, okul ve yetimhane tadilat, tamirat ve tefrişatı ile her yıl yarım milyon doları geçen bu yardım faaliyetini dinleyen yerel bir yetkili şaşkınlıkla, “Bunu biz bilmiyoruz. Siz bunu mutlaka anlatmalısınız. Bu kadar yardımı, hem de her yıl düzenli olarak devletler bile yapmıyor.” demişti.</p>
<p>Bu çalışmalar her yıl yapıldığı için tecrübe birikimini de sağlıyor. Birçok yardım kuruluşu, yardımların %80’ini kendi masraflarına, kalan %20’sini yardıma kullanırken, Hizmet kurumları bu oranın tam tersini başarmakla diğer kuruluşlara örnek olmaktadır.</p>
<p>Doğu Afrika’nın bu yemyeşil ülkesi Tanzanya’da, önceleri okullar bünyesinde yapılan yardım faaliyetleri, daha sonra “Time to Help Tanzania” adı altında organize edilmeye başlandı. Bazen bir yetimi sevindirirken, bazen bir köyün su kuyusuna kavuşmasına şahit oluyoruz. Bazen başka kıtalardan yiyecek paketi dağıtanlara eşlik edilirken, bazen kurban bayramlarını ailelerinden çok uzakta, yardıma muhtaç insanlara et dağıtarak kutlayanları görüyorsunuz. Time to Help Tanzanya, yardımsever insanlarla yardıma muhtaç insanlar arasında yıllardır köprü kurmakta.</p>
<p>Her yardım faaliyeti ayrı bir hikâye… Köprünün görevlerinden birisi, şeffafiyet içerisinde, veren elle alan eli buluşturup insanların yardım etme duygularını istismar etmeden hizmet etmekse, diğeri de sanırım bu hikâyeleri hayır sahiplerine ulaştırmak. Böylelikle onların yardım etme duygularını katlamış, hayır potansiyeli olan insanları da harekete geçirmiş oluyorsunuz. Son yedi yılda yaşanılan onlarca hikâyeden üçünü paylaşmak istiyorum. Üçü de su kuyuları ile ilgili:</p>
<ol>
<li>Time to Help Almanya’dan bizi arayıp Tanzanya’da, hem günlük kullanım hem tarım hem de hayvancılık için büyük çaplı bir kuyu açmak istediklerini söylediler. Epey bir maceradan sonra Bagamoyo Bölgesi’nde bir köyde 50 ton kapasiteli bir kuyu açıldı. Açılış törenine köylüler, mahallî idareciler ve Su İdaresinden yetkili bir hanımefendi katıldı. Program yerel dans ve şarkılarla hayli renkli geçti. Hanımefendi törende anlamlı bir açılış konuşması yaptı:</li>
</ol>
<p>“Bu suyun kıymetini en çok hanımlar olarak biz biliriz. Çünkü evin ihtiyaçları, özellikle su tedariki, bizim omuzlarımızdadır. İçme suyunun taşınması, yemek hazırlama, ev temizliği, bulaşık, çamaşır bizim vazifemizdir. Bazen bunun için sırtımızda bebeğimizle her gün 3-5 kilometre gidip gelmek zorunda kalırız. Bu suya en çok biz kadınlar seviniriz. Teşekkürler Time to Help.”</p>
<ol start="2">
<li>Kayınvalidem bizi ziyarete gelirken, “Bizim de Afrika’da bir kuyumuz olsun, Afrika’daki insanlara bir faydamız olsun.” deyip komşularından, akrabalarından ve misafirlerinden, az çok demeden yardım toplamış ve bir kuyu parası olan 3500 doları denkleştirilmişti. Yardım edenlerin listesini de tutmuştu. Listeye baktım: 1 TL, 5 TL, 10 TL veren de vardı; 100 dolar, 200 dolar veren de&#8230; Toplamda 133 kişiden para toplayıp getirmişti. Kuyuyu bir okulun avlusunda açtırdık. 133 ismi kitabeye yazmak zor oldu, ama onu da başardık. Sade bir törenle okul müdürüne teslim ettik.</li>
</ol>
<p>&nbsp;</p>
<ol start="2">
<li>Hollanda’da yaşayan bir yardımsever Türk, kuyu açılması için para göndermişti. Amerika’dan, Peace Island’dan gençler bir yetimhanenin tefrişatı ve tamiri işini üstlenmişlerdi. Gelip bizzat çalıştılar. Açılış törenine ben de gitmiştim. Ertesi günü gençler Hollanda’dan gelen yardımlarla yapılan dört kuyunun açılışına katılacaklardı. Misafirim olduğu için ben katılamadım. Yardımları koordine eden Yusuf Bey’den açılışla ilgili fotoğrafları paylaşmasını rica ettim. O da bana bir düzine fotoğraf göndermişti. Fotoğraflardan biri dikkatimi çekti. Kuyunun kitabesinde, yaptıran kişinin ismi “Hiç” olarak yazılmıştı. Hayırsever, muhtemelen Türkiye’de son beş yıldır yaşanan cadı avından endişe ettiği için isminin yerine “Hiç” yazdırmıştı. Çünkü insanlar Türkiye’de, Moğolistan’da kurban hissesinde ismi olduğu için fişlenip hapse atılıyordu. Kendisi Hollanda’da yaşıyordu, ama belki de akrabalarının başına bir şey gelmesinden korkuyordu veya Hollanda’da yaşayan bazı Türkler tarafından taciz edilmek istemiyordu.</li>
</ol>
<p>Açılışa gençlerle beraber oğlum da katılmıştı. Aktardığına göre en çok ilgiyi “Hiç Kuyusu” görmüştü. Köylüler üç harften oluşan ismin anlamını merak etmişlerdi. Öğrenince de çok şaşırıp sebebini sormuşlardı. Oğlum, “İzahtan sonra en çok duayı ‘Hiç’ aldı.” dedi.</p>
<p>Bu bana dinin özünde bulunan, tasavvufta teşvik edilen, insanlardan bir insan veya “sıfır” olmayı, çağrıştırdı. Tebessüm ettim. Çünkü her şeye rağmen insanımız doğru bildiği şeye, hayır yapmaya devam ediyordu. Süreç bize “sıfır” olmayı yaşayarak öğretiyordu.</p>
]]></content:encoded>
					
		
		
			</item>
	</channel>
</rss>
