Eskiden de bisiklete binerdim ben
Sepeti yoktu bisikletimin, çiçekleri yoktu
Ama anneme el sallardım gururla
“Nasıl da güzel sürüyorum bak” derdim
Şimdi de biniyorum
Çocuklarım bana el sallıyor

Eskiden de okuyarak anlayabilirdim hayatı;
Çocuk yaşımda, gazap üzümlerini okuduğumda içime bir göçün ızdırabı düşmüştü mesela
Şimdi ise aynı göçün başrolünde
Sayamadığım kadar çok dostum var

Ne kadar eskiyebilir hayat?
Tam ortasındaysak anıların
O zaman her şey aynı
Her şey farklı olsa da
Herkes ölümsüz
Herkes ölümlü olsa da

O yüzden bugün “İyi ki doğmuşum” dediğimde
Aslında “iyi ki ölmüşüm” diyebileceğim bir hayat istediğimdendir…
Yaş almalar, yaşlanmalar önemsiz
Değil mi ki
Cennet’te aynı yaştayız…

İşler nâehil ricalde kaldı,
Bir kenarda kalmış, şahlara yazık.

Mağdurlar nice kapılar çaldı,
Karşılık bulmayan ahlara yazık.

Kuvve-i kudsiye, mânâ daraldı,
Bu halkadan kopan mahlara yazık.

Candan arkadaşlık, dostluk azaldı,
Alakaya muhtaç ruhlara yazık.

Kimi yoldan çıkıp zulmete daldı,
Her gün feryat etse, vahlara yazık.

Dost emeği, düşmanlıkla karıldı,
Bunca gayrete, cefaya yazık.

Ummadığın, gidip hasma sarıldı,
Kardeşlik, ittifak, vefaya yazık.

Kimileri küsüp, dosttan ayrıldı,
Uhuvvet zevkine, sefaya yazık.

Duygu düşünce, hisler köreldi,
Gönül inceliği, ahfaya yazık.

Ebedi mürekkeple bezenmiş kalemleri
Yazdıkları hep ışıklı zamanlardı
Şevkin mihverinde dağılan elemleri
Ve onları ruhun seyyahları anlardı

Fasih lisanlarında “allemehu’l-beyan”
Mukabilinde demet demet sürûr
Hazan mevsiminde yağsa da giryan
Güneşten kandilleri daim pür nur…

Baharda hayallerim çiçekli bir fidandı
Bir zalimin elinde baltayla parçalandı
Meyve veren ağaçlar cadı avında yandı
Allah var, âhiret var, kula minnet eylemem

Nar-ı Nemrut’tan çıktım şimdi kırık döküğüm
Vefasızlık, hırs-haset yığınlardan gördüğüm
Gurbet elde hüzünlü günlerim düğüm düğüm
Allah var, âhiret var, kula minnet eylemem

Demişler ya atalar “dostu olmaz düşenin”
Eski dostlar sahibi her biri bir köşenin
Azı dahi kalmadı tebessümün, neşenin
(Kuruntular kezzapla kaynağını neşenin)
Allah var, âhiret var, kula minnet eylemem

Her köşede bir sırtlan durmuş avını bekler
Saldırır sağa sola gözü dönmüş ifritler
Ve her köşe başında mazlum ah edip inler
Allah var, âhiret var, kula minnet eylemem

İsterse genç yaşımda saçlarıma ak düşsün
Bütün dünya bir anda bana sırtını dönsün
Önümdeki vahalar kızgın çöle dönüşsün
Allah var, âhiret var, kula minnet eylemem

Dökülür davam için kanlı yaşlar gözümden
Makam mansıb uğruna dönmem asla özümden
Razıyım sevdam için korkmuyorum ölümden
Allah var, âhiret var, kula minnet eylemem

Anadan yardan ayrı gurbet elde kalsam da
Ateşlerde kor gibi gece gündüz yansam da
İmtihan yurdunda binlerce kez sınansam da
Allah var, âhiret var, kula minnet eylemem

Nam-ı Celil’i şehbal açsın Yüce Rabbimin
Kur’ân hayat kaynağı olsun gönül evimin
İnsanlık, gemisine binsin Peygamberimin
Allah var, âhiret var, kula minnet eylem

Mescidin
İki ranza arası
Kıyama kalkarsın
Değer bulutlara başın
Rükûda
Lerzeye gelir yer gök
Azametin
Titretir demir parmaklıkları
Hücrenin soğuk betonları
Hasretle bekler alnını
Sen varınca secdeye
Bir kapı açılır adeta
Oradan maveraya.

Sen dört duvar arasında
Doldururken mühletini
Korku susturdu dilimizi
Duramadık arkanda
Söyleyemedik hakikati

Ey kafesteki kuş
Bil ki
Sen özgürsün
Bizler ise birer
Mahkûm-u ebedî…

Dümdüz olmak pürüzsüz bir kul olmak Allah’a,
Bu ne güzel bir rende, bu ne güzel bir törpü.
Ulaşmak tam mücella ayna misal felaha,
Sanki bu yol üstünde sırat isimli köprü.

Bir zerre enaniyet kalmayasıya bitmek,
Sağdan soldan, üst alttan bakınca her cihetten,
Takva ehli içinde ta Firdevslere gitmek,
Budur halis kulların nasibi ahiretten.

Kır eneyi ve kurtul ey kalbim; zirveye er,
Kul enesiz olurmuş bunu bugün anladım.
Pürüzsüz bir ufukta açılsın sonsuz seher,
Ve yürü saadete huzurla adım adım…

Kır eneyi Yüce Rab seni böyle seviyor,
Işıl ışıl bir çehre, dolunayca bir cemal.
“Bana gelecek kulum böylece gelsin!” diyor,
“Eneyi kırmak asıl, nefsi yenmektir kemal…”

Tüm eski resimler geçti önümden
Halimi kötüye yoran olmadı
Uzakta olsan da tuttun elimden
Bizi hiç sevgisiz gören olmadı

Bir bardak çay aldım eski demlikten
Seninle içtiğim tadı vermedi
Zamanlar süzüldü beyaz imbikten
Geride korkutan leke kalmadı

Gönülden gönle giden köprüden
Sevgisiz gelip de geçen olmadı
Mihneti, minneti sordum yeniden
Vefanın dışında kalan olmadı

Hayatın gayesi kazanmak olmuş
Köşeler kapılmış, kıyılar dolmuş
Emekler kıymetsiz, para pul olmuş
Kullar mı kör sessiz, devir bir garip

Dost kuyu kazıyor, düşman şaşıyor
Zalimin zulmü arşı aşıyor
Hırsız aşırdığı evde yaşıyor
Ziller mi düğmesiz, devir bir garip

Evveli ahiri nerden bilelim
Eğriyi doğruyu nasıl bulalım
Hakkı söyleyeni haklı kılalım
Diller mi kemiksiz, devir bir garip

İlimdir sadık yoldaşın,
Talebeler gönüldaşın;
Okumakla pişer aşın,
Bir harf öğret öğretmenim!

Yanındadır yâren, yârlar;
Meskenindir gül diyârlar.
Dokunmasın sana hârlar,
Bir harf öğret öğretmenim!

Vasıfların kemal bulmuş,
Gönül nehrin zülal dolmuş;
Kametin sanki dâl olmuş,
Bir harf öğret öğretmenim!

Yalan bilmez senin dilin,
Güven verir sözün, hâlin.
Hep bahardır sanki ilin,
Bir harf öğret öğretmenim!

Seni bulsun talebeler,
Mamur olsun harabeler;
Dile gelsin alfabeler,
Bir harf öğret öğretmenim!

Bu gün bütün hoş dilekler,
Çepeçevre kelebekler,
Seherde açan çiçekler,
Sana layık öğretmenim;
Bir harf öğret öğretmenim!

Duyulur her yeni günler bahar neşvesiyle
Sinem aşkınla dopdolu olsun sûr sesiyle

Hep isterim Senin aşkın için atsın kalbim
Bu rüyada hiç bitmesin Sana olan sevgim

Senin aşkınla her an nabzımı yokluyorum
Seni hayal ettikçe gülleri kokluyorum

Keşke sevgini iliklerimde de hissetsem
Başımı bağrına koyup kalbimi titretsem

Kavuşma arzusu ile gemileri yaksam
Her dem kollarımı açıp aşkına vurulsam

Şu gönlümdeki ağyar rüzgârı esip gitsin
Sana olan hicranım yakın zamanda bitsin

Aşk gamzeler çiçekler gibi açsın ruhumda
Her zaman var olsun aşkın iksiri ruhumda

Savrulsun gitsin içimdeki dünya sevgisi
Kemendin olsun boynumda aşkın albenisi

Deryalara yelkenler fora, yek fermanım aşk
Yüceler yücesi Allah’ım, tek dermanım aşk

Ben zamanın mahkûmuyum;
sevdam parmaklıklar arkasında
hırçın bir deniz.
Göğüm paslı, bulutlarım zifiridir.
Uçurtmam tel örgülere takılı,
dostlarım kör, sağır kalır ardımda.

Ben zamanın mahkûmuyum;
zulmün karşısında direnir sözlerim.
Tik taklar içinde esirdir saatim;
kulaklarım yakarışlara delik,
haykırışlarım dermansız kalır bu çağa.

Ben zamanın mahkûmuyum;
hasret zümresinin içinde,
vuslat iline vardır meylim.
Sürmeli kapıları açacak,
anahtar arar durur kalbim.

Ben zamanın mahkûmuyum;
memleketim ise,
dizleri kanayan çocuk gibidir.
Ellerinden tutup,
aydınlık yarınlara çıkarmak,
ot bitmez çorak yerlerde
gül harmanı yetiştirmek isterim.