Izdırap var içinde, kor düşmüş yüreklere;
Deryadayız tekneyle, asıldık küreklere.
Astık sancağımızı en yüksek direklere.
Yurt oldu, yuva oldu gayrı bize bu eller;
Güftesi gözyaşımız, bestesi iniltiler.

Ne kış dedik ne boran ne yazlarda eyleştik;
Ne kem söze başvurduk ne yaraları deştik.
Ipıssız gecelerde yıldızlarla söyleştik.
Esiyor serin serin nereye gitsek yeller;
Güftesi gözyaşımız, bestesi iniltiler.

Ne dilemişse Allah olacaktır, inandık;
Liyâkatimiz var mı diye çok kez sınandık.
Âhesterevlik etsek tokat yedik, kınandık.
Başladı doğrulmaya bütün bükülmüş beller;
Güftesi gözyaşımız, bestesi iniltiler.

Sürünürken yerlerde, kudretiyle doğrulduk;
Tuttu ellerimizden, zelilken aziz olduk.
İlahî yardımını hep yanımızda bulduk.
Semavî iltifatla doldu taştı gönüller;
Güftesi gözyaşımız, bestesi iniltiler.

Bizler adım attıkça rahmetini koşturdu;
Yürüyerek gidince ihsanını coşturdu.
Sevdiğimiz zatlarla hizmette buluşturdu.
Duyuyor, hissediyor yavaş yavaş nesiller;
Güftesi gözyaşımız, bestesi iniltiler.

Kalbim sızlar ayrılık demlerinde,
Sen varsın gariplerin dillerinde.
Bir başıma şu gurbet illerinde,
Kırık dökük sözüm Sana, Sultanım.

Ara sıra dile gelir kalemim,
Dışa doğru sızar derdim, elemim.
Sadık bendeniz olmaktır emelim,
Uzun yolda izim Sana, Sultanım.

Dünya mecrasında acemi kulum,
Tehlikelerle dolu sağım, solum.
Seninle cennetlere çıkar yolum,
Yüreğimde közüm Sana, Sultanım.

Bunca yıl oldu, hep avare gezdim,
Hayal iplerine inciler dizdim.
Olmadığın hayattan bıkıp bezdim,
Sevdalıdır özüm Sana, Sultanım.

Yüreğimde ırmaklar çağlar durur,
Tebessümün kuşlar gibi uçurur.
Senden gayrı içimde her şey kurur,
Hasret çeker gözüm Sana, Sultanım.

Himmet eyle, kalmayayım arafta,
Mihmandarın olayım en ön safta.
İsmini duyurayım her tarafta,
Dönük durur yüzüm Sana, Sultanım.

Tanıdıkça sevdim Seni delice,
Düşlerimi süslersin her bir gece.
Sayıklayıp dururum hece hece,
Yazım Sana, güzüm Sana, Sultanım.

Gel Ey Nebi, ne olur; gel ki çıkalım düze,
Geceler şeb-i yelda, kavuşalım gündüze.
Gel ki, adın can versin her sohbete, her söze,
Dökülür dudaklardan titreyerek nağmeler,
Yaralı kalplerimiz söylüyor neler neler…

Gel Ey Nebi, ne olur; kışlarımız çok yaman,
Hâk ile yeksan oldu, ne din kaldı ne iman.
Gel ki, bendelerine yalnızca Sensin güman,
Gittiğinden bu yana yarım kaldı sevdalar,
Fani bir dünya için veriliyor kavgalar.

Gel Ey Nebi, ne olur; dizlerimiz dermansız,
Koskoca bir dünyada kaldık bizler vatansız.
Gel ki, Ebu Cehiller eskisinden insafsız,
Bâd-ı hevâ boş yere tükenmesin seneler,
Yeter, kanlarımızla semirmesin keneler!

Gel Ey Nebi, ne olur; mühür vur köhne çağa,
Sür bütün şeytanları Kafdağı’ndan uzağa.
Gel ki, hayat üflensin tekrar bahçeye, bağa,
Yavrularına Seni içirsin hep anneler,
Seninle uyutulsun yatağında ninniler.

Gel Ey Nebi, ne olur; üşüyor düşlerimiz,
Seniyye-i Veda’da takıldı gözlerimiz.
Gel ki, hep birbirine karıştı işlerimiz,
Bir damla suya hasret kaldı coşkun nehirler,
Putlardan galeriye döndürüldü şehirler.

Gel Ey Nebi, ne olur; Altın Nesil şahlansın,
Hücredeki Yusuflar bir an önce aklansın.
Gel ki, tüm yarasalar inlerine saklansın,
Geri gelsin Seninle o muhteşem devirler,
Bizlere kol kanat ger, bitsin artık cevirler.

Gel Ey Nebi, ne olur; yedeğinde baharla,
Karlar, buzlar erisin yüreğindeki narla.
Gel ki yaşayamayız bizler bu kadar harla,
Şenlensin gülşenimiz dile gelsin bülbüller,
Muhammedî kokuyla salınsın gonca güller.

Ahlakın Kur’ân idi ilahi nuru saçtın
Cennete giden yolu ardına kadar açtın
Sen Hakk’ın hediyesi başlara konan taçtın
Gidişin hicran oldu dönüşün olsun bahar

Seninle rahmet geldi dağıldı karanlıklar
Kurtuldu putlar için kesilen kurbanlıklar
Aşk geldi, sevgi geldi son buldu zorbalıklar
Gidişin hicran oldu dönüşün olsun bahar

Bir parmak işaretin Kamer’i şâk etmişti
Bir kap yemek sayende bir orduya yetmişti
Gözyaşınla çöllerde gonca güller bitmişti
Gidişin hicran oldu dönüşün olsun bahar

Sen, bitip tükenmeyen merhamet sebiliydin
Muhteşem kâinatın sönmeyen kandiliydin
Tebliğde ve temsilde eşsiz andelibiydin
Gidişin hicran oldu dönüşün olsun bahar

Yerlerde sürünürken himmetinle doğrulduk
Huzuru, mutluluğu Senin semtinde bulduk
Korkunç uçurumlardan, girdaplardan kurtulduk
Gidişin hicran oldu dönüşün olsun bahar

Çağırınca ağaçlar huzuruna gelirdi
Kurtlar, kuşlar sahrada Sana selam verirdi
Katılaşmış yürekler ikliminde erirdi
Gidişin hicran oldu dönüşün olsun bahar

Asırlık düşmanlıklar birden kalktı aradan
Çözüldü bilmeceler ak seçildi karadan
Bayram yaptırdı bize Senin ile Yaradan
Gidişin hicran oldu dönüşün olsun bahar

İnci mercanla doldur, boştur kucaklarımız
Evlerimiz şenlensin, tütsün ocaklarımız
Dualarımız ile ıslak dudaklarımız
Gidişin hicran oldu dönüşün olsun bahar

Hava kadar, su kadar Sana muhtacız bizler
Seniyye-i Veda’dan doğ ki yoruldu gözler
Şimdi gönüller kurak, kırık döküktür sözler
Gidişin hicran oldu dönüşün olsun bahar

Güftesi ötelerden Sen sevda bestesisin
Tevhidin gürül gürül duru, berrak sesisin
Âlemlere rahmetsin, beşerin gözdesisin
Gidişin hicran oldu dönüşün olsun bahar

Yeni bir destan için ilk adımı attılar
Kuş uçmaz, kervan geçmez diyarlar yurtlarıydı
Dünyayı mâfihâyı arkada bıraktılar
Sağda solda melekler nurdan kanatlarıydı

Karlı dağlar aştılar, deryalardan geçtiler
Gittiler doludizgin, sevda sinelerinde
Hızır’ın testisinden âb-ı hayat içtiler
Huzuru taşıdılar hepsi heybelerinde

Küheylanlar misali koştular yorulmadan
Yeni bir gül devrinin şafak emaresiydi
Durup dinlenmediler yollarda çatlamadan
Her yanda gül kokusu bir bahar mevsimiydi

Adanmışlık ruhuyla engelleri aştılar
Doğdular ay misali karanlık dünyalara
Kalbden kalbe yol bulup candan kucaklaştılar
Sevgiyi taşıdılar susamış insanlara

Aşk u şevkle coştular, heyecanlar dorukta
Sevdayı ilmek ilmek dokudular çağlara
Boyunlar kıldan ince, gözler boyundurukta
Rahmet olup yağdılar bahçelere, bağlara

İş başa düştü diyen nice er oğlu erler
Derman arıyorlardı kanayan yaralara
Çöllerde, buzullarda mecnun gibi gezdiler
Yetiştiler yorulmuş, hırpalanmış canlara

Acımasız kışların öfkesi diniyordu
Düşüyordu havaya, suya ılık cemreler
Yorgun argın insanlar yollarda bekliyordu
Gözyaşıyla toprağı süslüyordu taneler

Bu bir macera değil, sahibinden müjdeydi
Koştular yangınlara, tulumba ellerinde
Ufuklarını sarmış ölümsüz mefkûreydi
Sevginin, kardeşliğin türküsü dillerinde

Sahabenin ardında “önden giden atlılar”
Yola çıkan muhacir geri dönmeyecekti
Sıcak nefesleriyle meyveye durdu dallar
Hakk’ın yaktığı şem’a asla sönmeyecekti

Bereketlensin ömrüm gün, dakika, saniye
Sonsuza giden yollar açılsın bu fâniye
Son fasılda yüreğim hep Seni diye diye
Yürüt beni Allah’ım rızana adım adım

Âşığa vuslat demi kavuşma bayramıdır
Sevgiliden kuluna buluşma fermanıdır
Yaralı gönüllerin derman bulma anıdır
Yürüt beni Allah’ım rızana adım adım

Bağışla bir çift kanat, sonsuza açılayım
Gönüller arasında nurdan köprü kurayım
Soluk soluğa olsun, son menzile varayım
Yürüt beni Allah’ım rızana adım adım

Bir Cihangir yap beni azgın nefsime karşı
Gözlerimi kırpmadan devam ettir savaşı
Cehenneme sütre yap gözlerimdeki yaşı
Yürüt beni Allah’ım rızana adım adım

Kâh yağmurda kalayım kâh kar yağsın üstüme
Arat Hak kapısında dermanımı derdime
Kolum kanadım kırık nazar eyle hâlime
Yürüt beni Allah’ım rızana adım adım

Dökülmüyor kirlerim hangi çeşmede yusam
Hicranımı artırır başka kapıda kalsam
Hep Seni arzularım köşke saraya konsam
Yürüt beni Allah’ım rızana adım adım

Kan damlasın gönlüme taze yaralarımdan
Usul usul geçeyim fâni dünya faslından
Sileyim bütün bütün masivayı aklımdan
Yürüt beni Allah’ım rızana adım adım

Dünyada ve ukbada ayırma Habibinden
Küçük de olsa yer ver bana da çevresinden
Kana kana içeyim yandıkça kevserinden
Yürüt beni Allah’ım rızana adım adım

Sinesinde Erenler daldı uzun uykuya
Gittiler el sallayıp şu vefasız dünyaya
Dayanamıyor Meriç gördüğü manzaraya
Kaç mevsimdir ağıtlar dilinde dudağında
Şehitler dizi dizi sağında ve solunda

Kırar zincirlerini beyaz köpüklü sular
Alır gider başını gözü yaşlı dalgalar
Koynunda sıralanmış anne baba yavrular
Artık çok ağır gelir, yükünü taşıyamaz
Kopar kolu kanadı Meriç’in dayanamaz

Mahzundur yıldızları uzun gecelerinde
Koşarlar heyecanla, duramazlar yerinde
Kapanmayan yaralar var gibidir gönlünde
Kan kokuludur Meriç taşıyla toprağıyla
Dile gelip ağlıyor kutlu yolcularıyla

Her gün bir tarafını sanki akrepler sokar
Bir yanında gurbet var, ciğerlerini yakar
Yolcuları son defa dönüp arkaya bakar
Kuğu gibi süzülür Meriç’te gül yüzlüler
Başlar yeni bir fasıl, yakındır güzel günler

Bir tutam ümidim var, perişan bir hâldeyim
Her yanım delik deşik, yıkılmış viraneyim
Unuttum kulluğumu, farklı sahillerdeyim
Rahmeti hecelerim huzuruna gelirken

Müflis bir hâlde iken kesemi Sen doldurdun
“Kulum” dedin, her zaman doğru yolu buldurdun
Ne zaman kapaklansam tutup beni kaldırdın
Rahmeti hecelerim huzuruna gelirken

“Rabbim!” deyip inlesem kapıları açtın Sen
İnci, mercan, zebercet yollarıma saçtın Sen
Kapkaranlık dünyama kandilleri yaktın Sen
Rahmeti hecelerim huzuruna gelirken

Ne çekilmiş çilem var ne ızdırabım oldu
Yaşarmıyor gözlerim, gonca güllerim soldu
Günahla, masiyetle her yanım diken doldu
Rahmeti hecelerim huzuruna gelirken

Tövbe kurnalarında yunup yıkanamadım
“Rabbim Allah!” diyerek coşup şahlanamadım
Hizmet kervanlarında yerimi alamadım
Rahmeti hecelerim huzuruna gelirken

Eli boş göndermezsin kapına gelenleri
Gönlünden gele gele “Allah’ım!” diyenleri
Kovmazsın günahına ferman bekleyenleri
Rahmeti hecelerim huzuruna gelirken

Kelime-i şehadet elimdeki sermayem
Dilenciden Sultan’a en kıymetli hediyem
Rızana, rıdvanına kavuşmak bütün gayem
Rahmeti hecelerim huzuruna gelirken

Kubbe kubbe devrildi saraylar, sırça köşkler
Karanlık ufuklarda yorgun düşmüştü gözler

Anlamsızdı yaşanan günler, aylar, seneler
Sararmış yaprak gibi düşüyordu takvimler

Girdap olup yutardı insanlığı yokuşlar
Hâlsizdi, çaresizdi zümrüt gagalı kuşlar

Her şey tarumar idi, yoktu ne han ne hancı
Üç beş hanif çekerdi sancı üstüne sancı

Yürüyordu yığınlar bir bela tünelinde
Kalbi kırıklar vardı dünyanın her yerinde

Yükten farksızdı hayat, kambur gibi bellerde
Garipti, kimsesizdi insanlar yâd ellerde

Sırra kadem basmıştı arılar, bal yapmazdı
Odunlaşmış ağaçlar meyveyi tanımazdı

Güdülüyordu beşer, şeytanlar ensesinde
İnim inim inlerdi yokluğun pençesinde

Kapkaranlık geceler, gündüz nedir bilmezdi
Kan kokuyordu toprak, zulmün sonu gelmezdi

Bir güneş gibi doğdun üstümüze Hira’dan
Seni rahmet olarak göndermişti Yaradan

Yırtıldı karanlıklar, cihanı nurlandırdın
Kapaklanmış beşeri ayağa Sen kaldırdın

Rahmetin çeşmesinden âb-ı hayat sağdın Sen
Kafalara kalblere damla damla yağdın Sen

Huzur geldi, aşk geldi Sen gelince dünyaya
Sevdiler birbirini insanlar doya doya

Ey Nebi! Ellerini uzat bizim sahile
Sensiz gayretler boştur, Sensiz hayat nafile

Şöhret peşinde koşan katiller, haramiler
Çukur kazıp kızları diri diri gömenler

İntikam hisleriyle oturup kalkanlardan
Altın Nesil çıkardı mazluma kıyanlardan

Meleklerle yan yana bir toplum oluşturdu
Kadını, erkeğiyle Hak yolunda koşturdu

Aylar, güneşler çıktı insanlık semasından
Bir lahza düşünmeden koştular arkasından

Korkuya kapılarak tereddüt göstermedi
Kapısına geleni eli boş göndermedi

Yeni ses ve soluk bir sistem getirmişti
Yerde karanlık nokta kalmayacak demişti

Adı anılacaktı güneş doğan her yerde
Zulmet yırtılacaktı önünde perde perde

Dimdik ayakta durdu, mesajının ardında
Putların yeri yoktu kalbinde, kafasında

Ne irşat döneminde tehditlere eğildi
Ne dünya diyenlerin önünde dize geldi

İtminan içindeydi Sevr’de kuşatılırken
Hep yiğitçe davrandı Bedir’e çıkılırken

Tedbirli, temkinliydi; fevkalade cesurdu
Cephede en öndeydi, korkuyu bilmiyordu

Tüllenirdi öteler gözlerinin önünde
Huneyn’de kükrüyordu küheylanın üstünde

Elinde avucunda olanları verirdi
Buz gibi gönülleri mum gibi eritirdi

Paslanmış kilitleri söküyordu kalplerden
“Nurefşan beyt-i Huda” beslenirdi göklerden

İnsanlara Allah’ın rahmet hazinesiydi
Umumi belalara karşı şemsiyesiydi

Rabbimizin adına kasem ettiği kuldu
Şaşmayan, şaşırmayan, Hakk’a götüren yoldu

“Cevamiü’l-kelim”le serfiraz kılınmıştı
“Ferd-i Ferid” nişanı boynuna asılmıştı

Varlığın ilk nuruydu, ayanlardan ayandı
Ne önce ne de sonra menendi olmayandı

Başkasındaki icmal, O’nda tafsil olmuştu
Bütün kevn ü mekânlar mânâsını bulmuştu

Nübüvvet gerçeğinin merkez noktasındaydı
O yaşayan Kur’ân’dı, irfan semasındaydı

Onu tanıyamamak bir hasret ve hicrandı
Gerçeği bulamama dalalet ve hizlândı

Fasih tercümanıydı ilahî esrarların
Marifet mahzeniydi sırlı hakikatların

“Müşarun-bil benandı” hem yerde hem semada
Rabbiyle konuşmuştu perde yokken arada

Bizlere açan O’ydu arzın kapılarını
Pürüzsüz gösterendi ukbanın yollarını

Getirdiği mesajla cin ve insi kurtardı
Eteğinden tutanı yollarda bırakmadı

Müjdeni verip gittiler O’ndan önce gelenler
Müezzini olmakta yarışırdı Nebiler

Hepsi kendi ufkunun serhaddinde gezerdi
Hepsi Hakk’ın gözdesi birbirinden güzeldi

Kâh önleri kesildi kâh şehit edildiler
Zindanlara atıldı, yurdundan sürüldüler

Kimi yol yarısında bayrağı teslim etti
Kimi taşa tutuldu, ama dosdoğru gitti

Her zaman aşk u şevkle yay gibi gerildiler
Her zaman birkaç kere öldüler, dirildiler

Sesini tüm dünyaya yalnız O duyurmuştu
Gönüllerin biricik sevgilisi olmuştu

Ardına takılanlar dur durak bilmediler
Badirelere rağmen yolda dökülmediler

Aştılar bir hamlede dağları, deryaları
Bir anda dindirdiler asırlık feryatları

Kapaklanmış beşeri yerden kaldıracaktı
Tuğrayı O kesecek, mührü O basacaktı

Rahman’ın hediyesi, tatlı su kaynağıydı
Üstümüze merhamet, rahmet sağanağıydı

Kaldı yurtsuz yuvasız hatıralar üşüyor

Kaderden hissemize hasret, hicran düşüyor

İnsanlar huzur bulsun garip kalan ülkemde

Açsın güller çiçekler şimdi gönül bahçemde

Tebessüm nasıl bir şey heceleyip dururum

Yanarım alev alev, ocakta kavrulurum

Teselliyi, huzuru seccadede bulurum

Sevgi çağlayıp dursun garip kalan ülkemde

Açsın güller çiçekler şimdi gönül bahçemde

Asılı kaldı sevdam meçhul bir kuru dalda

Gidip geliyor aklım tozlu topraklı yolda

Kimsesiz bir garibim şimdi ben sağda solda

Yeni dünya kurulsun garip kalan ülkemde

Açsın güller çiçekler şimdi gönül bahçemde

Anlatmaya derdimi kelimeler yetmiyor

Mıhlanmış gözlerime hatıralar gitmiyor

Deli gönlüm isyanda, nasihat kâr etmiyor

Eğrilenler doğrulsun garip kalan ülkemde

Açsın güller çiçekler şimdi gönül bahçemde

İçim dışım virane, mülküm talan oluyor

Anne, baba, çocuklar hücrelerde soluyor

Susuz kaldı çeşmeler, köprüler yıkılıyor

Cennete yol vurulsun garip kalan ülkemde

Açsın güller çiçekler şimdi gönül bahçemde

Yakma Allah’ım bizi ağyarın ateşinde

Dolaştırma şeytanın, nefsimizin peşinde

Hizmet ettir bir ömür Habibinin izinde

Can suyu Kur’ân olsun garip kalan ülkemde

Açsın güller çiçekler şimdi gönül bahçemde

Fani olmuş sevdasında
Yatar kalkar hep aklında
Yer almış hakkın safında
Özlediğimiz kahraman

Mütevazı, başı yerde
Ruhuyla gezer göklerde
Yaşar temiz gönüllerde
Beklediğimiz kahraman

Hakka itimadı tamdır
Küfre karşı pek yamandır
Coşkun akan çağlayandır
Özlediğimiz kahraman

Herkese açık sinesi
Dertlere derman nefesi
İnsanların en gözdesi
Beklediğimiz kahraman

Yaşatmaya adanmıştır
Ocaklar gibi yanmıştır
Darılmamış, dayanmıştır
Özlediğimiz kahraman

Dedikodu, gıybet bilmez
İnsanları çekiştirmez
Ayrı-gayrı, sen-ben demez
Beklediğimiz kahraman

Sevgiyle kanatlanmıştır
Muhabbetle şahlanmıştır
Yollarda takılmamıştır
Özlediğimiz kahraman

Vefa bahçesinde güldür
Dem tutup öten bülbüldür
Günahlara sürgülüdür
Beklediğimiz kahraman

Hizmet eder karşılıksız
Gösterişsiz, iddiasız
Koşar durur aralıksız
Özlediğimiz kahraman

Pişer acıyla, çileyle
Yaşar kavrulmuş sineyle
Kavga etmez hiç kimseyle
Beklediğimiz kahraman

Baharları getirecek
Çöllerde gül bitirecek
Yüzümüzü güldürecek
Özlediğimiz kahraman