Yüreğinin içinde

Bilesin yangınlar var

Yüreğimin içinde

Çoğalır hep mevsimler

Şimdi Çin’de Maçin’de

Hicranlar yüreklerde

Düşülmüş bin bir derde

Ne çok varmış talihsiz

Günler belli belirsiz

Öyle birikmiş keder

Bir o kadar derbeder

Üç günlük dünya için

Bu hırs, bu öfke niçin

Zaman böyle akarsa

Ateş ruhu sıkarsa

Bilmem kimler kaybeder!

İnsan nasıl sabreder

Acılar var âlemde

Yürekler dar elemde

Başlar dönünce küle

Bahçe kalmadı güle

Kimler tutar yasını

Görür mü başkasını

Zindan olan zamanda

Yangın çıkan harmanda

Çoğaldı gün gün hüzün

Pörsüdü her gün yüzün

Gönül kendini saldı

Bitmeyen ah ne kaldı

Vîrana dönen yurtta

Sus-pus diller sükûtta

Hayâ göçmüş güneşe

Zihinler müşevveşe

Teslim olmuş ne varsa

Savrulmuş parsa parsa

Çöllerde kalmış gibi

Görünmez ufkun dibi

Bir el ruhları sarsa!

Rabbin sana hep Yâr’sa

Çatlasın şimdi sabır

Huzura öyle varılır

Acıların bir değil, binlercesi üşüştü

Ömrünün gerisinden, ölü ve dirisinden

Bildiğin yalnızca O; bekleme birisinden

Eylül olsa da mevsim kaybolmuş olsa ismin

Hayatın tortusundan, yalnızlık korkusundan

Beratına vesile bir aşk kalır elinde

Mırıl mırıl dilinde, semalar ötesinden

Sökün edecek güneş, o vuslat gecesinden

İnşirah yüreğinde, kıvılcımlar kalbinde

Sararmışsa güllerin, o zümrüt hayallerin

İhtimal her zaman var, ümit sonuna kadar

Bu çile kaderindi, hep içten hep derindi

Yollarına serpilen kor, bir aşktı ateşten

Dert bildiğin yârindi, dövülen kederindi

Bir tutkuydu yaşatmak, yaşamanın yanında

Sığmadın yere, göğe çiçek açtı ah’ında

Susadın sonsuzluğa sağdıkça acıları

Yaşanmamış yılları, çekilen sancıları

Bir secdeye topladın, bazen avuçlarına

Akıp akıp çoğaldın yanağın uçlarına

Attın da kaygıları, yıktın da ağrıları

Yokladın kana kana duru berrak suları

Yıldızlar saklanalı ve ay göçüp gideli

Yaşadın mı öldün mü yoksa oldun mu deli

Sükût belli belirsiz bitmeyen ayrılıktan

Takvimler de yıprandı artık görün ufuktan