Gönlüm ilhamla dolu bu ilkbahar sabahı,

Görür gibiyim sanki yüreğimde Allah’ı,

Ruhun huşȗ içinde vecde geldiği bu dem,

Secdeye varılacak mescittir sanki âlem;

Seccadedir altımda baharın yeşil yüzü,

Ve üstümde kubbedir o masmavi gökyüzü.

 

Uzayan bu uçsuzluk ve bu masmavi gökler,

Ruhlara sonsuzluğu, ebediyeti söyler.

Şimdi sonsuz ufuklar beni davet ediyor:

Mekânı orda bırak, sineme koş gel, diyor.

Sonsuza gidip varmak gönlümüzde emelken

Açarak korkusuzca ufka doğru bir yelken,

Bırakıp kendimizi bir bahar rüzgârına

Gitsek bu sonsuz ufkun ebedi diyarına…