O zaman nurdan bir hâlen vardı hepsi de yâr,

Hele o Ebû Bekir, Ömer, Osman ve Haydar!..

İç içe yaşanıyordu adeta nevbahar,

Bu garip gönlüm şimdi hep o günleri arar.

 

O nur çağı hasretiyle gönüller eriyor,

Sensizlik ve sessizlik bana elem veriyor;

Zorlamada âlâmım beni yere seriyor,

Dostlarımız suskun, düşmanlarsa esiriyor…

 

Gel canlansın ışık çağındaki nurlu demler,

Silinip gitsin ufkumuzu saran elemler

Bir kez daha yaşansın o demdeki erdemler,

Kenetlensin birbiriyle gönüller ve eller!..

***