Sensiz geçiyor yıllar ey Sevgili nerdesin?!.

Uzak kaldık biz Senden, Sense hep kalblerdesin;

Bir gülsün, bir bülbülsün, hiç dinmeyen nağmen var,

Yaşıyorsun her çağda ve her an dillerdesin…

 

Hayaline bend oldu bendegân gönülleri,

Seni yâd ediyor her an onların dilleri;

Dünya sevdalıları dünya deyip dursunlar,

Sensin aşk erlerinin biricik emelleri…

 

Bizler birer bendegân, Sen ise bir sultansın,

Dudağının şerbetiyle dertlere dermansın;

Senin nur iklimin âleme dâru’l-emândır,

Sen bütün kapı kullarına cansın, canansın…

 

Uzat ümitbahş elini yolda kalmışlara!..

“Çağ çağ!..” diyerek gidip gaflete dalmışlara;

Takılıp kalmasın “Sen” diyen asla yollarda,

Bend olmasınlar dünyaperest aldanmışlara…

 

Canımız Sen, cananımız Sen, gel bize can ol!..

Gönüllerimiz Senin tahtın, o tahta kurul!..

Şeytan cirit atıyor düşünce dünyasında,

Arkasından sürüklenen her çağdan daha bol…

***