Gelin ilk hicretimizi nereye yaptığımızı ve ilk sözü kime verdiğimizi biraz düşünelim. Ana vatandan ne zaman ayrılmıştık acaba? Oradan ayrılırken kimlere ne sözler vermiştik? Hafızamızı biraz zorlayalım birlikte.

İlk hicretimiz; Anadolu’dan, ana-babadan, yurttan-yuvadan, bağdan-bahçeden, evlad ü ıyalden ayrılışımızdır herhalde. Kim bilir ne sözler vermişizdir Rabbimize: “Hicret sadece bedenimizi bir diyardan başka bir diyara taşımak değildir. Ruhumuzla da o muhteşem atmosferde yol almamız gerekir. Günahlara, karalamalara, çekiştirmelere girmeden; bizlere yapılan haksızlıkların güft ü gûsunu etme seviyesizliğine düşmeden, gerçek hicret ufkunda yaşamaya söz veriyoruz.”

Öyle insanlar vardır ki çıkamaz, gidemez bir yerlere; taş duvarlar, demir parmaklıklar, yasaklar vardır maddi hicretinin önünde engel olarak. Böyle insanlar Rableriyle öyle bir irtibata geçerler ki hicret ufkunun zirvelerini zorlarlar. Kimi zaman Mekke’de Ka’be’yle buluşur, kimi zaman Medine’nin sokaklarında yürüyüp Efendimizin köyünde soluklanırlar. Kimi zaman da sular ve kıtalar ötesine ulaşır da, sohbet-i cananın sıcak kucağında bulurlar kendilerini. Bunun yanında; ana vatandan sadece bedenimizi başka diyarlara sürükleyip “hicretten nasibini alamama” talihsizliğine yakayı kaptıranlardan olma riskimiz de vardır. Gittiğimiz diyarlarda; atf-ı cürmümüzle, su-i zanlarımızla kazanma kuşağında kaybetme savrulmasına kapılabiliriz. Değişik dönemlerde bizlere yapılan haksızlık ve yanlışları çekiştirmekle günah harmanlarında toza-dumana bulanarak yaşamaktan daha öteye gidemeyiz.

Sahi bizler ilk sözü kime vermiştik? Ve ilk hicreti ne zaman, nereden nereye yapmıştık? Mekke’den Medine’ye mi veya ana rahminden Dünya’ya mı? Sanki çok daha ötelerden; Bezm-i Elest’ten varlık âlemine olmalıNe dersiniz, ruhlar âleminde Rabbimize verdiğimiz bir ilk söz olmasın? O (Celle celalühü) “Ben sizin Rabbiniz değil miyim? demişti de bizler de kıyamete kadar arkasında duracağımız “Evet, Rabbimizsin” sözünü vermemiş miydik?

İlk sözün ve ilk hicretin arkasında vefa ile duracaksak; manevi gıybet taşlarıyla insanları recmetmekten ne zaman vaz geçeceğiz? Bu “vefa vaadimizi” ifade eden manzum hikâyemizle muhasebe serimize devam edelim: 

İlk Taşı Atmak 

Mesih nebi bir gün yolda yürüyordu 

Rabbi ona ne ilhamlar sunuyordu

 

İleride bir güruh pek de öfkeli 

Ağaca bağlı adam çaresiz belli

 

Durun! dedi o hassas ferasetiyle 

Herkes durdu, Peygamberin sesiyle

 

Belli ki bu zatı recmedeceksiniz 

Taşlar elinizde bir an bekleyiniz

 

Atsın ilk taşı, olmayan hiç günahı

Bil ki ey insan tutar mazlumun ahı

 

Taşlar ellerde öylece beklediler 

Nefislerine sorular, eklediler 

 

Değildi kolay ilk taşı” atmak öyle 

Eller havada, asılı kaldı böyle 

Bir bir taşlar yere döküldü ardından 

İnsanlar önüne baktı utancından 

 

Pek mühim bil ki hikmet avcısı olmak 

İbretlik hadiselerden dersler almak 

Hak dostu der gıybet manen taşlamaktır 

Hem kul hakkı hem de şedit bir günahtır 

 

Ölü kardeşin etini yemek gibi 

Bir mana âleminde recmetmek gibi

 

Gıybet edeceksen eğer bir mecliste 

Önce bak kendine aheste aheste 

 

Hayatın bir film şeridi gibi geçsin 

Bir sen, ah ey nefis bir de Rabbin bilsin

 

İlk taşı atma liyakati, sor kimde 

Başkasının suçu nerde, sen nerede…


İlk hicret ve ilk söz; vefa adına, gıybetten uzak durmayı ve rıza çizgisinde yaşamayı bizlere icbar eder. Rabbimiz; hakiki hicret ufkunda verilen sözleri tutmamızı lütfeylesin…