(Türkiye hapishanelerinde yatan tüm mahkûmlara ithafen…)

Ziya Demirel

Hapiste kalemler özlemi yazar
Hicran gönüllerde, satırlar hüzün
Hüzzam şarkılardan ağıtlar sızar
Dönermiş dillerde, erkenmiş güzün

Bilirsin bülbülü inleten rengi
Esen rüzgârların bozuk ahengi
Sarı taş duvarlar, kutbun dengi
Ayakuçlarında ağlarmış gözün

Gökyüzü görünür mavidir güya!
Dökülmüş sitâre, kaybolmuş rüya
Görünmez güneşe, hasrettir ziya
Titreyen ellerin kapatır yüzün

Bahar geldi derler, çiçekler nerede?
Bağban düşmüş sanki seninle derde
Bahçeler bozulmuş, tomurcuk yerde
Ocaklar kül olmuş, kararmış közün

Saçları yapraktır, daldır bedeni
Zaman geçer olmaz gelip gideni
Aylar, yıllar yatar, bilmez sebebi
Sessiz çığlıkların, duyulmaz sözün