Rahmet kokusuydu beni adım adım içine çeken. Ötelere açılan bir geçit, ebedi âlemin güzelliklerine bir kapı… Camdan bir mekân ve bir sandalye. Huzur, sükûnet ve kalbî muhabbetin otağı. Toprak, ipekten bir halı gibi ayaklarımı okşuyor. Çiçekler sarılıyor kokuna, ruhuna. Renkleri senden bir senfoni sunuyor konuklarına. Rayihan gülleri kıskandırıyor. Usulca diz çöküp oturdum yanı başına. Önce baktım derin derin sonra gayb ikliminden su gibi aktı zaman. Gülüne vasıl olmuş bülbül gibi pür heyecan gönlüm. Cananım, asrı kucaklayan efendim. İki büklüm sabahlara kadar dua dua yalvarıp yakaran hâlinle tanıdım seni. Âlemin derdi yüreğinin alevi oldu, yandın; “Hizmet” dedin kavruldun.
Gaye-i hayalin, duan ve hülyan idik…