İffet; sözlükte “kendini tutmak, sakınmak, meşru ve güzel olmayan şeylerden el çekmek, başkalarına yük olmaktan ve el açmaktan kaçınmak” gibi anlamlara gelir. İbn Manzûr Lisânü’l-Arab’da, Râgıb el-İsfahânî ise el-Müfredât’ta kelimenin bu anlam çerçevesine dikkat çeker.
Ahlak âlimleri iffeti, insandaki arzu ve şehvet duygusunun ifrat ve tefritten korunarak itidal üzere tutulması şeklinde tarif etmişlerdir. Cürcânî’ye göre iffet, şehvet kuvvetinin fücur ile sönüklük arasında dengede bulunmasıdır. Câhız ise meseleyi daha geniş ele alarak iffeti; nefsi, arzular karşısında dizginlemek, lezzetlerde aşırılıktan sakınmak ve itidali korumak şeklinde ifade eder.