Yalnız adam! Avuçlarında sıkarak zamanları, Affetti birer birer, kendine kötülük yapanları. İnsanlığı yüceltmekti hedefi, düşünerek âtideki ânları, Rabbim kabul etsin yaptığı bütün duaları. Yalnız adam!
Bak şimdi, şu boşluk var ya içimde; Rüzgârın uğultusu, dönerek yankılanan, Bir veda kalmış arkaik sarkıtlarda, Terleyen kristallerde gözyaşı umutlarım… Bak şimdi, şu yıldız seması
Gözyaşların süzülünce ansızın Döküldü damla damla ruhundaki acıların Titredim Bir sızı saplandı yüreğime Silebilseydi ellerim O billur misali damlacıkları Gözlerinin içindeki kırık aynaları Çaresizliğin karanlık
Gülün yaprağında bir derin yırtık Kapanır mı söyle har düştü bugün Aşina sancılar depreşir artık Umudun dağına kar düştü bugün Köz kondu yarama bir dost
Tutsak rüyaların içinden geçip de geldim, Alnımda hâlâ durur o çelik soğukluğu. Umut yakazasıyla âmâ okları çeldim, Gardiyan urbasında mavinin boğukluğu. Kelepçeli bakışlar, koridor uçlarında,
Doğum öncesi gibi Sancılıydı yerler gökler Her yer karanlık, sessiz Kalpler ölgün, insanlar yorgun Zaman, korkunç vadilerde çaresiz Mekân, dertlerin kıskacında durgun Kalplerde binbir korku
Bir aşkına baktım bir de kendime Sığmadım içine bin hayâ ettim Çok perde çekmişim süslü fendime Bulandım kirine bin hayâ ettim Çöllere atıp da yan
Ey İbrahim eşi ey İsmail annesi Ey kutlu beldede Rabbin güldanesi Üşüttü mü seni sarı sıcak kum Zemheriye mi takıldı yorgun adımlar Nasıl bir baş
Umut Burakına bindin de gittin, Yaralı gönlümüz kanar efendim. Bir hicran dönemi başladı bizde, Gönlümüz ateşte yanar efendim. Hayalin bir ilaç olur kalplere, Gözde yaş,
