Sen Kalender!

İnsanlar bilirdin

Yarım kalmış hikâyeleri

Yüreği pamuk

İnsanlar bilirdin

Müşfik şefkatli  nahif!

bir o kadar da zarif!

Her biri hiçbir şey

… gayrısı

Kalmadı şimdi sana

Sen Kalender!

Avcunda bir kuş gibi

Taşıdın yüreğini

Çorak topraklardan

Korudun sevgini

Dün, bugün ve yarın

‘‘Sen de geç anladın

Taşın sert olduğunu’’

Sen Kalender!

Bir şafak sonrası

Düşerken gölgesi gölgene

Demir parmaklıkların

Bestesi yüreğinde:

‘‘Şu Metris’in önü!’’

Uzun da değilmiş meğer!

Gerçek: dört duvar arası!

Gerisi yalan..

Sen Kalender

Şiirleri….

Hani şu ‘‘Kuklacı’’

Sevdiğimiz, dost bildiğimiz

Bir ağustos böceği bir karınca

Bir sokak kedisi bir insan işte!

Sen Kalender!

Müşfik kolların boş kaldı şimdi

Durgun denizlerde

Ne fırtınalar kopuyor

Yok artık yüreğinle d/okuduğun kitaplar

Yok artık uçsuz bucaksız mavilik

Elinde kalan bir avuç gökyüzü

Ve bir nehir uğultusu

Kavuşmayı bekleyen

Kulaklarında tın tın

Sen Kalender!

Meğer ne çok şey olmuşsun!

Oysa sen her zaman

Hiçbir şey olmayı severdin

Hiçbir şey

Sen Kalender!

“Kuklacı”  şiirinden  mülhem…

 

Paylaş
Önceki İçerikBilim Materyalist midir?
Sonraki İçerikKardelenle Hasbihal