Dağ olup devrilir dertler üstüne

Her geçen gün artar özlemin düne

Gurbette geçecek sâde bir güne

Gayrı tahammülü yoktur bu cânın

 

Bu hasret sineye verdikçe zarar

Efkâr duman duman ufkunu sarar

Kırılmış kalemin verilmiş karar

Belki de yaptığı suçtur bu cânın

 

Kâtiban “Kef” ile yazmış yazını

Katlamış dostların derdin azını

Sustuğuna bakma açsa ağzını

Söyleyecek sözü çoktur bu cânın

 

Yalnızlık tak edip yetince câna

Dünyaları versen gerekmez bana

İşte sırrım budur söyledim sana

Şifâsı bir sadık dosttur bu cânın

 

Ermez oldu aklım dünya işine

Takılmış yalanın millet peşine

Yarın pişman olacak geçmişine

Sözü de sazı da boştur bu cânın

 

Aradım bir ömür anlayan gönül 

Yokluğuna kırk yıl ettim tahammül 

Ettiysem evlada zerre tenezzül

Bağrına saplanan oktur bu cânın