Kül kül tutunur dağlara o beyaz renk

Akşam ayazla çökünce üstüne gölge

Sen gibi büyürken içimde ahenk

Bir yeni düş geceme

Bir eski gölge düşer peşime

 

İnsan bu tıpkı gün gibi değişir her an

Kimi tan kadar aydınlık ve umut dolu

Kimi seher kadar serin ve diri

Kimi güz şarkılarına karışır gider

 

Takvim uz almaz bu kentte

Akşam olunca başlar sancılar

Siyah gölgeler üstüne söylenir türküler

Kanadı kırık bir kuş gibiyim bu diyarda

 

İnceden eser rüzgâr, üşür heceler

Maziye ağıtlar yakar geceler

Dolaşsam bu şehri bir baştan başa

Selamı bile bana çok görür cüceler

 

Ben aynı şarkıyı söylüyorum bıkmadan

Kül kül yakılıp savrulsak da rüzgâra

Yağsa da üstümüze baharı unutturan kar

Bak ki mevsim değişmiş cemreler düşmüş toprağa

Bak ki söyleriz o şarkıyı gönülden

Bak ki bir başka şahlanmışız yeniden

                       

Paylaş
Önceki İçerikHayatın Gayesi
Sonraki İçerikKorkarım