Sineler Sensizlikle yandı, lütfedip de gel!.

Ruhlarımıza eşsiz renginden elvan bırak;

Adeta can çekişiyoruz, kapıda ecel,

Gel, ruh-u câvidânınla içlerimize ak.

 

Sen gideli bütün inanan gönüller kırık,

Devrildi diktiğin çınarlar bir bir her yerde;

Gece-gündüz sızlanış, sinelerde hıçkırık,

Sensin biricik çare bizlerdeki bu derde.

 

Seninle geçen hayat cennet gibi güzeldi,

Yâd ediyor Seni her an bu muzdarip gönül;

Kaybolmaya yüz tuttu insanlığın ümidi,

Gel bir kez daha ruhumuzun içine süzül!..

 

Gideli Sen kimliğimiz, rengimiz kayboldu,

Nevbaharlar ümidi birer hazana döndü;

Sunduğun kevser kaynakları bir bir kurudu,

Gönüllerde tutuşturduğun heyecan söndü…

 

Analım hep Seni, Seninle nabzımız vursun,

Fidesi Senden yeşeren o güller solmasın;

Yoluna zift saçanların elleri kurusun,

Yürüdüğün güzergâh şeytanlara kalmasın…