Yıllar sonra yöneldim Senin sevgine,
Sevdim diyemem her şeye rağmen yine.

O sevgiye yetmez bu yaşaran gözler,
İfade edemez onu kuru sözler.

Ashabındı sevenlerin en ileri,
Can-feda idi Senin için her biri.

Seni sevmek en tatlı bir rüya imiş,
Seven sevmiş, sevmeyenler yolda kalmış.

Bak nurdan hayalinle yaşıyor gönlüm,
Düşündüğümde Seni coşuyor gönlüm.

Aşkınla her taraf nevbahar oluyor,
Gözlerde küsûflar silinip gidiyor.

Çalıyor firak derdi her an içimde,
Ey Yâr, sevgin Senin tek derman içimde!..

“Aşığım!..” diyemem gönlüm tam doymadı,
Uzaklardayım hala çilem dolmadı.

Teveccühler kıl sevindir bu bendeni,
Vird-i zebân etsin dil her zaman Seni!..
***

Paylaş
Önceki İçerikŞefkat ve Affetme
Sonraki İçerikKast ve Azim