İnsanın yükselmesi ve alçalmasında sınır yoktur. İnsan iki uç arasında sürekli bir seferdedir. Güzel ve faydalı vasıfları tavsiye etmek, kötü sıfatlardan da menetmek vicdanın gereğidir.

İnançlar ve ortak kabullerle çizilen sınırlar, bir topluma “normlar” ve “değerler” olarak yansır. Mesela neslin devamlılığını sağlayan izdivaç meselesi için nikâh gibi bir sınır çizilmiş ve bununla toplumu koruyan bir norm ve değer doğmuştur. Her din ve toplumda bunun bir tür uygulaması vardır ve sınırlar ihlal edildiğinde bu durum “anormal” olarak görülür. Zamanla nikâh akdine düğün âdetleri, söz, nişan gibi çeşitli eklemeler yapılmış; toplumda “normal” hatta gerekli görülen uygulamalar ortaya çıkmıştır. Öyle ki bu aşamalardan birinin eksikliği, toplumda yadırganan bir durum olarak algılanmaya başlanılmıştır.

Paylaş
Önceki İçerikİstibdâd-2
Sonraki İçerikÖzlemin Şarkısı