İlkbaharın ilk haftalarından biriydi. Bahçedeki ağaçlar henüz uyanmaktaydı. İnce, nazik, dün sabah henüz yokken bugün var olan yapraklar, sabahın ışığında titreşiyordu. Bir süre öylece baktım onlara.
Güneşi, suyu ve havayı alıp içlerinde görünmez bir enerjiye dönüştürmeye yeni başlamışlardı. Ve aklıma takıldı: Bu yapraklarda biriktirilen enerji nereye gidecek? Sadece dalda mı kalacak, yoksa bir gün başka bir yerde, başka bir bedende yanmaya mı devam edecek? Bu soruyu kimya derslerinde öğrendiklerimle birleştirince duraksadım. Çünkü cevap benim bedenimdi. Sizin bedeninizdi. Her nefes alan insan ve hayvanlardı.