Gurbetimiz sayende oldu kurbet,

Gül günleri yaşadık ki emsalsiz;

Tâdât edilemez ettiğin himmet,

Sağnak sağnaktı hem de aralıksız.

 

İhsanlar gördük tecellî dilinden,

Onu tariften ifadeler âciz;

Mahrum etme beni, sun emelinden,

Ey Erhamü’r-râhimîn ve ey Azîz!..

 

Seni anmak bir şereftir, anarım,

Sensizlik kahreden hicrandır bana;

Tekmil “yandım!” demesem de yanarım,

Yetmez olsa da bu ihtirak Sana!..

 

Say bu nağmeyi bir ümit bestesi,

Başım yerde ağlarım, gözler ceyhun;

Gönlümde tütüyor vuslat hevesi,

İnayetinle onu Kıtmîr’e sun!..

 

Dinsin gönül acıları Seninle,

İhsanların gibi dilbendlerine;

Sar sine yaralarını elinle!

Yaptığın gibi gönül erlerine.

***